astipulatus
Latin
Etymology
Perfect active participle of astipulor.
Participle
astipulātus (feminine astipulāta, neuter astipulātum); first/second-declension participle
- having joined in a stipulation, having stipulated with
- having agreed with, supported
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | astipulātus | astipulāta | astipulātum | astipulātī | astipulātae | astipulāta | |
| genitive | astipulātī | astipulātae | astipulātī | astipulātōrum | astipulātārum | astipulātōrum | |
| dative | astipulātō | astipulātae | astipulātō | astipulātīs | |||
| accusative | astipulātum | astipulātam | astipulātum | astipulātōs | astipulātās | astipulāta | |
| ablative | astipulātō | astipulātā | astipulātō | astipulātīs | |||
| vocative | astipulāte | astipulāta | astipulātum | astipulātī | astipulātae | astipulāta | |
References
- “astipulatus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press