assignar
Catalan
Etymology
Borrowed from Latin assignāre.
Pronunciation
Verb
assignar (first-person singular present assigno, first-person singular preterite assigní, past participle assignat)
Conjugation
Conjugation of assignar (first conjugation)
Derived terms
Related terms
- assignació
Further reading
- “assignar”, in Diccionari de la llengua catalana [Dictionary of the Catalan Language] (in Catalan), second edition, Institute of Catalan Studies [Catalan: Institut d'Estudis Catalans], April 2007
- “assignar”, in Gran Diccionari de la Llengua Catalana, Grup Enciclopèdia Catalana, 2026
- “assignar” in Diccionari normatiu valencià, Acadèmia Valenciana de la Llengua.
- “assignar” in Diccionari català-valencià-balear, Antoni Maria Alcover and Francesc de Borja Moll, 1962.
Portuguese
Verb
assignar (first-person singular present assigno, first-person singular preterite assignei, past participle assignado)
- pre-reform spelling (used until 1943 in Brazil and 1911 in Portugal) of assinar
- 1930 November 25, “Uma nomeação na pasta do Exterior”, in Diario Carioca[1], volume III, number 740, page 3:
- O chefe do governo provisorio assignou, hontem, um decreto na pasta do Exterior, nomeando Antonio Mary Ulrich, para auxiliar de consulado.
- The head of the provisional government signed, yesterday, a decree in the Foreign Affairs department, nominating Antonio Mary Ulrich for consulate assistant.
Conjugation
Conjugation of assignar (See Appendix:Portuguese verbs)
1Brazilian Portuguese.
2European Portuguese.
Further reading
- “assignar”, in Dicionário Priberam da Língua Portuguesa (in Portuguese), Lisbon: Priberam, 2008–2026