assentatus

Latin

Etymology

Perfect active participle of assentor.

Participle

assentātus (feminine assentāta, neuter assentātum); first/second-declension participle

  1. having assented with, agreed
  2. having flattered

Declension

First/second-declension adjective.

singular plural
masculine feminine neuter masculine feminine neuter
nominative assentātus assentāta assentātum assentātī assentātae assentāta
genitive assentātī assentātae assentātī assentātōrum assentātārum assentātōrum
dative assentātō assentātae assentātō assentātīs
accusative assentātum assentātam assentātum assentātōs assentātās assentāta
ablative assentātō assentātā assentātō assentātīs
vocative assentāte assentāta assentātum assentātī assentātae assentāta