annare

Italian

Derived from Italian andare through -nd- to -nn- assimilation.

annare

Conjugation of annàre (-are; irregular) (See Appendix:Italian verbs)

person	singular			plural
infinitive	annàre
auxiliary verb		èssere	gerund		annàndo
present participle		annànte	past participle		ìto, annàto
person	first	second	third	first	second	third
indicative	io	tu	lui/lei, esso/essa	noi	voi	loro, essi/esse
present	vò, vàio¹	vài	và	annàmo	annàte	vànno, vàco¹
imperfect	annàvo	annàvi	annàva	annàvimo, annàmio	annàvivo, annàvio	annàveno
past historic	agnédi, annétti, annài	annàssi, annéssi	agnéde, annétte	annàssimo, annéttimo, agnédimo	annàssivo, agnédivo, annéttivo	agnédeno, annétteno, annòrno
future	annerò	annerài	annerà	annerémo	anneréte	anneròrno
conditional	annerébbi, annerìa, annarìa	anneréssi	annerébbe, annerìa, annarìa	anneréssimo, annerìamo, annarìamo	anneréssivo, annerìavo, annarìavo	annerébbeno, annerìano, annarìano, annerìeno
subjunctive	che io	che tu	che lui/che lei, che esso/che essa	che noi	che voi	che loro, che essi/che esse
present	vàdi, vàia¹	vàdi, vàia¹	vàdi, vàia¹	annàmo, annémo¹	annàte, annéte¹	vàdino, vàiano¹
imperfect	annàssi	annàssi	annàsse	annàssimo	annàssivo	annàssino, annàsseno, annàssero
imperative	—	tu	Lei	noi	voi	Loro
imperative		vài, và', và^2,3	vàdi, vàia¹	annàmo, annémo¹	annàte	vàdino, vàiano¹
negative imperative		non annàre	non vàdi, non vàia¹	non annàmo, non annémo¹	non annàte	non vàdino, non vàiano¹

¹Archaic.
²Disused.
³With syntactic gemination after the verb.

annāre