anabrennen
Old Dutch
Etymology
Verb
anabrennen
- to ignite
Inflection
Conjugation of anabrennen (weak class 1 irregular, Rückumlaut)
| infinitive | anabrennen | |
|---|---|---|
| indicative | present | past |
| 1st person singular | anabrenno, anabrennon | anabranda |
| 2nd person singular | anabrennis | anabrandos |
| 3rd person singular | anabrennit | anabranda |
| 1st person plural | anabrennun | anabrandon |
| 2nd person plural | anabrennit | anabrandot |
| 3rd person plural | anabrennunt | anabrandon |
| subjunctive | present | past |
| 1st person singular | anabrenne | anabrandi |
| 2nd person singular | anabrennis | anabrandis |
| 3rd person singular | anabrenne | anabrandi |
| 1st person plural | anabrennin | anabrandin |
| 2nd person plural | anabrennit | anabrandit |
| 3rd person plural | anabrennin | anabrandin |
| imperative | present | |
| singular | anabrenni | |
| plural | anabrennit | |
| participle | present | past |
| anabrennendi | anabrant | |
Descendants
- Middle Dutch: āenbernen, āenbarnen
- ⇒ Middle Dutch: āenbranden
- Dutch: aanbranden
- ⇒ Middle Dutch: āenbranden
References
- “anabernen”, in Oudnederlands Woordenboek, 2012