amicitas
Latin
Etymology
From amīcus (“friendly”) + -tās.
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [aˈmiː.kɪ.taːs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [aˈmiː.t͡ʃi.tas]
Noun
amīcitās f (genitive amīcitātis); third declension
- (post-Classical) amity, friendliness
- Antonym: inimīcitia
- 1551, Nicholas Pruckner, editor, Astronomicꞷ̃n[1], volume VIII, Johann Herwagen, Zahelis de Electionibus Lib. I, page 106:
- Mars non impedit rem Veneris, præ multitudine amicitatis eius erga eum
- Mars hindereth not Venus' affairs, due to the multitude of her amity towards him
- 1875, Édouard Privat, editor, Histoire générale de Languedoc avec notes et pièces justificatives[2], volume 7, page 497:
- simulationis amicitate deceptus, segregavi me pro hac re a consortio genitorum meorum
- Deceived by a friendliness of pretense, I separated myself for this matter from the fellowship of my parents.
Declension
Third-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | amīcitās | amīcitātēs |
| genitive | amīcitātis | amīcitātum |
| dative | amīcitātī | amīcitātibus |
| accusative | amīcitātem | amīcitātēs |
| ablative | amīcitāte | amīcitātibus |
| vocative | amīcitās | amīcitātēs |