amicitas

Latin

Etymology

From amīcus (friendly) +‎ -tās.

Pronunciation

Noun

amīcitās f (genitive amīcitātis); third declension

  1. (post-Classical) amity, friendliness
    Antonym: inimīcitia
    • 1551, Nicholas Pruckner, editor, Astronomicꞷ̃n[1], volume VIII, Johann Herwagen, Zahelis de Electionibus Lib. I, page 106:
      Mars non impedit rem Veneris, præ multitudine amicitatis eius erga eum
      Mars hindereth not Venus' affairs, due to the multitude of her amity towards him
    • 1875, Édouard Privat, editor, Histoire générale de Languedoc avec notes et pièces justificatives[2], volume 7, page 497:
      simulationis amicitate deceptus, segregavi me pro hac re a consortio genitorum meorum
      Deceived by a friendliness of pretense, I separated myself for this matter from the fellowship of my parents.

Declension

Third-declension noun.

singular plural
nominative amīcitās amīcitātēs
genitive amīcitātis amīcitātum
dative amīcitātī amīcitātibus
accusative amīcitātem amīcitātēs
ablative amīcitāte amīcitātibus
vocative amīcitās amīcitātēs