alticola
Latin
Etymology
altus (“high”, “high”) + -cola (“-inhabitor”)
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [aɫˈtɪ.kɔ.ɫa]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [alˈtiː.ko.la]
Noun
alticola m or f (genitive alticolae); first declension
Declension
First-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | alticola | alticolae |
| genitive | alticolae | alticolārum |
| dative | alticolae | alticolīs |
| accusative | alticolam | alticolās |
| ablative | alticolā | alticolīs |
| vocative | alticola | alticolae |
Adjective
alticola (genitive alticolae); first-declension one-termination adjective
- altan, dwelling in a high place
- 1635, Epicedia Hassorum, page 14:
- Corpus corripuit mors, relliquiasque recepit
Terra, Deum alticolam Spiritus ipse petît.- (please add an English translation of this quotation)
Declension
First-declension one-termination adjective.
| singular | plural | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| masc./fem. | neuter | masc./fem. | neuter | ||
| nominative | alticola | alticolae | alticola | ||
| genitive | alticolae | alticolārum | |||
| dative | alticolae | alticolīs | |||
| accusative | alticolam | alticola | alticolās | alticola | |
| ablative | alticolā | alticolīs | |||
| vocative | alticola | alticolae | alticola | ||
Adjective
alticola
- inflection of alticolus:
- nominative/vocative feminine singular
- nominative/accusative/vocative neuter plural
Adjective
alticolā
- ablative feminine singular of alticolus