achterhouden

Dutch

Etymology

Univerbation of achter +‎ houden.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈɑx.tərˌɦɑu̯.də(n)/
  • Audio:(file)
  • Hyphenation: ach‧ter‧hou‧den

Verb

achterhouden

  1. (transitive) to withhold

Conjugation

Conjugation of achterhouden (strong class 7, slightly irregular, separable)
infinitive achterhouden
past singular hield achter
past participle achtergehouden
infinitive achterhouden
gerund achterhouden n
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular hou achter, houd achter hield achter achterhou, achterhoud achterhield
2nd person sing. (jij) houdt achter, hou achter2, houd achter2 hield achter achterhoudt achterhield
2nd person sing. (u) houdt achter hield achter achterhoudt achterhield
2nd person sing. (gij) houdt achter hieldt achter achterhoudt achterhieldt
3rd person singular houdt achter hield achter achterhoudt achterhield
plural houden achter hielden achter achterhouden achterhielden
subjunctive sing.1 houde achter hielde achter achterhoude achterhielde
subjunctive plur.1 houden achter hielden achter achterhouden achterhielden
imperative sing. hou achter, houd achter
imperative plur.1 houdt achter
participles achterhoudend achtergehouden
1) Archaic. 2) In case of inversion.

Derived terms

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.