abdicatus

Latin

Etymology

    Perfect passive participle of abdicō (resign, abdicate).

    Participle

    abdicātus (feminine abdicāta, neuter abdicātum); first/second-declension participle

    1. denied, refused, rejected, having been rejected.
    2. resigned, abdicated, having been resigned.
    3. abolished, having been abolished.
    4. disinherited, having been disinherited.
    5. renounced, having been renounced.

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative abdicātus abdicāta abdicātum abdicātī abdicātae abdicāta
    genitive abdicātī abdicātae abdicātī abdicātōrum abdicātārum abdicātōrum
    dative abdicātō abdicātae abdicātō abdicātīs
    accusative abdicātum abdicātam abdicātum abdicātōs abdicātās abdicāta
    ablative abdicātō abdicātā abdicātō abdicātīs
    vocative abdicāte abdicāta abdicātum abdicātī abdicātae abdicāta