aanhuilen

Dutch

Etymology

Compound of aan +‎ huilen.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈaːnˌɦœy̯.lə(n)/
  • Audio:(file)
  • Hyphenation: aan‧hui‧len

Verb

aanhuilen

  1. (intransitive) to approach while crying or weeping (chiefly of people or the wind)
  2. (transitive or intransitive with indirect object, archaic) to address while crying or weeping

Conjugation

Conjugation of aanhuilen (weak, separable)
infinitive aanhuilen
past singular huilde aan
past participle aangehuild
infinitive aanhuilen
gerund aanhuilen n
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular huil aan huilde aan aanhuil aanhuilde
2nd person sing. (jij) huilt aan, huil aan2 huilde aan aanhuilt aanhuilde
2nd person sing. (u) huilt aan huilde aan aanhuilt aanhuilde
2nd person sing. (gij) huilt aan huilde aan aanhuilt aanhuilde
3rd person singular huilt aan huilde aan aanhuilt aanhuilde
plural huilen aan huilden aan aanhuilen aanhuilden
subjunctive sing.1 huile aan huilde aan aanhuile aanhuilde
subjunctive plur.1 huilen aan huilden aan aanhuilen aanhuilden
imperative sing. huil aan
imperative plur.1 huilt aan
participles aanhuilend aangehuild
1) Archaic. 2) In case of inversion.
This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.