Iovialis
Latin
Etymology
From Iove- (“oblique stem of Iuppiter”) + -ālis.
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [jɔ.wiˈaː.lɪs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [jo.viˈaː.lis]
Adjective
Ioviālis (neuter Ioviāle); third-declension two-termination adjective
- (post-classical) Jovian
- Synonym: Iovius
- c. 400 CE, Macrobius, Commentary on the Dream of Scipio Sectio XVIIII:
- Ergo Veneria et Iovialis stella per hos numeros lumini utrique sociantur sed Iovialis soli per omnes, lunae uero per plures, et Veneria lunae per omnes, soli per plures numeros aggregatur.
- (please add an English translation of this quotation)
- Ergo Veneria et Iovialis stella per hos numeros lumini utrique sociantur sed Iovialis soli per omnes, lunae uero per plures, et Veneria lunae per omnes, soli per plures numeros aggregatur.
Declension
Third-declension two-termination adjective.
| singular | plural | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| masc./fem. | neuter | masc./fem. | neuter | ||
| nominative | Ioviālis | Ioviāle | Ioviālēs | Ioviālia | |
| genitive | Ioviālis | Ioviālium | |||
| dative | Ioviālī | Ioviālibus | |||
| accusative | Ioviālem | Ioviāle | Ioviālīs Ioviālēs |
Ioviālia | |
| ablative | Ioviālī | Ioviālibus | |||
| vocative | Ioviālis | Ioviāle | Ioviālēs | Ioviālia | |
Descendants
References
- Iovialis in Georges, Karl Ernst; Georges, Heinrich (1913–1918), Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch, 8th edition, volume 2, Hahnsche Buchhandlung
- R. E. Latham, D. R. Howlett, & R. K. Ashdowne, editors (1975–2013), “Iovialis”, in Dictionary of Medieval Latin from British Sources[1], London: Oxford University Press for the British Academy, →ISBN, →OCLC