Herradus
Latin
Alternative forms
- Heradis (12th C. CE), Herradis (13th C. CE)
Etymology
Borrowed from Old High German Herrat, from heri (“army”) + rāt (“advice, counsel”). First attested in the 8th C.
Proper noun
Herradus m (Early Medieval Latin)
- a male given name [8th or 9th–12th C. CE]
- Regesta Historiae Westfaliae Codex Diplomaticus Historiae Westfaliae.2nd Part.page 168.CCCCXXXVII, (1183 CE):
- mulierem quandam Alueradam et liberos eius Rutgerum, Euerhardum, Herradum, Arnoldum, et si quos inposterum genuerit, qui eidem curti et capelle attinebant
- a certain woman Alverada and her children Rutger, Everhard, Herrad, Arnold, and any others she may have had later, who belonged to the same court and chapel
- mulierem quandam Alueradam et liberos eius Rutgerum, Euerhardum, Herradum, Arnoldum, et si quos inposterum genuerit, qui eidem curti et capelle attinebant
Declension
Second-declension noun, singular only.
| singular | |
|---|---|
| nominative | Herradus |
| genitive | Herradī |
| dative | Herradō |
| accusative | Herradum |
| ablative | Herradō |
| vocative | Herrade |
References
- Sigmund Herzberg-Fränkel, editor (1904), “I: Dioecesis Salisburgensis: Regiones Salisburgensis et Bavarica”, in Necrologia Germaniae (Monumenta Germaniae Historica) (in Latin), Tomvs II Dioecesis Salisbvrgensis, Berolini: Apvd Weidmannos, →ISBN, →OCLC, Liber confraternitatum vetustior (784-11th C.), Monumenta Necrologica Monasterii S. Petri Salisburgensis, page 7, column 8, line 9