Herradus

Latin

Alternative forms

  • Heradis (12th C. CE), Herradis (13th C. CE)

Etymology

Borrowed from Old High German Herrat, from heri (army) +‎ rāt (advice, counsel). First attested in the 8th C.

Proper noun

Herradus m (Early Medieval Latin)

  1. a male given name [8th or 9th–12th C. CE]
    • Regesta Historiae Westfaliae Codex Diplomaticus Historiae Westfaliae.2nd Part.page 168.CCCCXXXVII, (1183 CE):
      mulierem quandam Alueradam et liberos eius Rutgerum, Euerhardum, Herradum, Arnoldum, et si quos inposterum genuerit, qui eidem curti et capelle attinebant
      a certain woman Alverada and her children Rutger, Everhard, Herrad, Arnold, and any others she may have had later, who belonged to the same court and chapel

Declension

Second-declension noun, singular only.

singular
nominative Herradus
genitive Herradī
dative Herradō
accusative Herradum
ablative Herradō
vocative Herrade

References

  • Sigmund Herzberg-Fränkel, editor (1904), “I: Dioecesis Salisburgensis: Regiones Salisburgensis et Bavarica”, in Necrologia Germaniae (Monumenta Germaniae Historica) (in Latin), Tomvs II Dioecesis Salisbvrgensis, Berolini: Apvd Weidmannos, →ISBN, →OCLC, Liber confraternitatum vetustior (784-11th C.), Monumenta Necrologica Monasterii S. Petri Salisburgensis, page 7, column 8, line 9