Cupronius

Latin

Etymology

Perhaps etymologically connected to Proto-Italic *kupros,[1] presumably with the suffix -ius.

Pronunciation

Proper noun

Cupronius m sg (genitive Cuproniī or Cupronī); second declension

  1. a Roman nomen gentile, gens or "family name"
    • EDCS-13100093.
      L(ucius) Cupronius / L(uci) f(ilius) Quir(ina) Rufus / aediculam vetus / tate dilapsam am/ pliato opere / de suo restituit / ex d(ecreto) o(rdinis)
      (please add an English translation of this quotation)

Declension

Second-declension noun, singular only.

singular
nominative Cupronius
genitive Cuproniī
Cupronī1
dative Cuproniō
accusative Cupronium
ablative Cuproniō
vocative Cupronī

1Found in older Latin (until the Augustan Age).

References

  1. ^ Prósper, Blanca María; Medrano Duque, Marcos (2022), “Ancient Gaulish and British Divinities: Notes on the Reconstruction of Celtic Phonology and Morphology”, in Вопросы ономастики[1], volume 19, number 2, Izdatelstvo Uralskogo Universiteta, →DOI, →ISSN, page 27 of 9-47