Cupronius
Latin
Etymology
Perhaps etymologically connected to Proto-Italic *kupros,[1] presumably with the suffix -ius.
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [kʊˈprɔ.ni.ʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [kuˈprɔː.ni.us]
Proper noun
Cupronius m sg (genitive Cuproniī or Cupronī); second declension
- a Roman nomen gentile, gens or "family name"
- EDCS-13100093.
- L(ucius) Cupronius / L(uci) f(ilius) Quir(ina) Rufus / aediculam vetus / tate dilapsam am/ pliato opere / de suo restituit / ex d(ecreto) o(rdinis)
- (please add an English translation of this quotation)
- EDCS-13100093.
Declension
Second-declension noun, singular only.
| singular | |
|---|---|
| nominative | Cupronius |
| genitive | Cuproniī Cupronī1 |
| dative | Cuproniō |
| accusative | Cupronium |
| ablative | Cuproniō |
| vocative | Cupronī |
1Found in older Latin (until the Augustan Age).