Cadurcus
Latin
Etymology
(This etymology is missing or incomplete. Please add to it, or discuss it at the Etymology scriptorium.)
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [kaˈdʊr.kʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [kaˈdur.kus]
Proper noun
Cadurcus m (genitive Cadurcī); second declension
- Cadurcan: A member of Cadurcī (a tribe of Aquitania), mentioned by Caesar
- c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de Bello Gallico 7.5:
- His suppliciis celeriter coacto exercitu Lucterium Cadurcum, summae hominem audaciae, cum parte copiarum in Rutenos mittit; ipse in Bituriges proficiscitur.
- Having quickly collected an army by their punishments, he sends Lucterius, one of the Cadurci, a man the utmost daring, with part of his forces, into the territory of the Ruteni; and marches in person into the country of the Bituriges.
- His suppliciis celeriter coacto exercitu Lucterium Cadurcum, summae hominem audaciae, cum parte copiarum in Rutenos mittit; ipse in Bituriges proficiscitur.
- c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de Bello Gallico 7.7:
- Interim Lucterius Cadurcus in Rutenos missus eam civitatem Arvernis conciliat.
- In the mean time Lucterius the Cadurcan, having been sent into the country of the Ruteni, gains over that state to the Arverni.
- Interim Lucterius Cadurcus in Rutenos missus eam civitatem Arvernis conciliat.
Declension
Second-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | Cadurcus | Cadurcī |
| genitive | Cadurcī | Cadurcōrum |
| dative | Cadurcō | Cadurcīs |
| accusative | Cadurcum | Cadurcōs |
| ablative | Cadurcō | Cadurcīs |
| vocative | Cadurce | Cadurcī |
Derived terms
- Cadurcī
- cadurcum
References
- “Cadurcus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.