πŒ”πŒ€πŒŠπŒ€πŒ“πŒ€πŒ•πŒ„πŒ“

Oscan

Etymology

    From Proto-Italic *sakrāō.

    Verb

    πŒ”πŒ€πŒŠπŒ€πŒ“πŒ€πŒ•πŒ„πŒ“ β€’ (sakarater) (Third-person plural passive)

    1. to sanctify, dedicate

    Conjugation

    • πŒ”πŒ€πŒŠπŒ“πŒ€πŒ‰πŒ•πŒπŒ“ (sakraitΓ­r, 3sg.pres.subj.pass.)
    • πŒ”πŒ€πŒŠπŒ“πŒ€πŒ‡πŒ‰πŒ•πŒ„πŒ“ (sakrahiter, 3sg.pres.subj.pass.)
    • πŒ”πŒ€πŒŠπŒ“πŒ€πŒšπŒ‰πŒ“ (sakrafir, pres.pass.inf)
    • πŒ”πŒ€πŒŠπŒ“πŒ€πŒπŒπŒ€πŒ” (sakrannas, nom.pl.f. gerund)
    • πŒ”πŒ€πŒŠπŒ“πŒ€πŒπŒ (sakrann, nom.sg.f gerund)

    Derived terms

    References

    • De Vaan, Michiel (2008), β€œsacer”, in Etymological Dictionary of Latin and the other Italic Languages (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 7), Leiden, Boston: Brill, β†’ISBN, page 532