ランク
Japanese
Etymology
Borrowed from English rank.[1]
Pronunciation
Noun
ランク • (ranku)
- rank (position on a list)
Derived terms
- ランクアップ (ranku appu)
Related terms
- ランキング (rankingu)
Verb
ランクする • (ranku suru) suru (stem ランクし (ranku shi), past ランクした (ranku shita))
- to rank, have a certain rank (e.g. rank as 3rd)
Conjugation
| Katsuyōkei ("stem forms") | |||
|---|---|---|---|
| Mizenkei ("imperfective") | ランクし | ranku shi | |
| Ren’yōkei ("continuative") | ランクし | ranku shi | |
| Shūshikei ("terminal") | ランクする | ranku suru | |
| Rentaikei ("attributive") | ランクする | ranku suru | |
| Kateikei ("hypothetical") | ランクすれ | ranku sure | |
| Meireikei ("imperative") | ランクせよ¹ ランクしろ² |
ranku seyo¹ ranku shiro² | |
| Key constructions | |||
| Passive | ランクされる | ranku sareru | |
| Causative | ランクさせる ランクさす |
ranku saseru ranku sasu | |
| Potential | ランクできる | ranku dekiru | |
| Volitional | ランクしよう | ranku shiyō | |
| Negative | ランクしない | ranku shinai | |
| Negative continuative | ランクせず | ranku sezu | |
| Formal | ランクします | ranku shimasu | |
| Perfective | ランクした | ranku shita | |
| Conjunctive | ランクして | ranku shite | |
| Hypothetical conditional | ランクすれば | ranku sureba | |
¹ Written imperative
² Spoken imperative