ὑποκορίζομαι

Ancient Greek

Alternative forms

  • ὑποκουρίζομαι (hupokourízomai) — Ionic

Etymology

From ὑπο- (hupo-) +‎ κορίζομαι (korízomai).

Pronunciation

 

Verb

ὑποκορίζομαι • (hupokorízomai) (deponent)

  1. to talk child language
  2. (transitive) to call by endearing names
  3. to call by a fair name, gloss over, palliate
  4. to nickname
  5. (intransitive) to use diminutives

Conjugation

   Present: ῠ̔ποκορῐ́ζομαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
middle indicative ῠ̔ποκορῐ́ζομαι ῠ̔ποκορῐ́ζῃ,
ῠ̔ποκορῐ́ζει 		ῠ̔ποκορῐ́ζεται ῠ̔ποκορῐ́ζεσθον ῠ̔ποκορῐ́ζεσθον ῠ̔ποκορῐζόμεθᾰ ῠ̔ποκορῐ́ζεσθε ῠ̔ποκορῐ́ζονται
subjunctive ῠ̔ποκορῐ́ζωμαι ῠ̔ποκορῐ́ζῃ ῠ̔ποκορῐ́ζηται ῠ̔ποκορῐ́ζησθον ῠ̔ποκορῐ́ζησθον ῠ̔ποκορῐζώμεθᾰ ῠ̔ποκορῐ́ζησθε ῠ̔ποκορῐ́ζωνται
optative ῠ̔ποκορῐζοίμην ῠ̔ποκορῐ́ζοιο ῠ̔ποκορῐ́ζοιτο ῠ̔ποκορῐ́ζοισθον ῠ̔ποκορῐζοίσθην ῠ̔ποκορῐζοίμεθᾰ ῠ̔ποκορῐ́ζοισθε ῠ̔ποκορῐ́ζοιντο
imperative   ῠ̔ποκορῐ́ζου ῠ̔ποκορῐζέσθω ῠ̔ποκορῐ́ζεσθον ῠ̔ποκορῐζέσθων   ῠ̔ποκορῐ́ζεσθε ῠ̔ποκορῐζέσθων
infinitive ῠ̔ποκορῐ́ζεσθαι
participle m ῠ̔ποκορῐζόμενος
f ῠ̔ποκορῐζομένη
n ῠ̔ποκορῐζόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ῠ̔πεκορῐζόμην
number singular dual plural
first second third second third first second third
middle indicative ῠ̔πεκορῐζόμην ῠ̔πεκορῐ́ζου ῠ̔πεκορῐ́ζετο ῠ̔πεκορῐ́ζεσθον ῠ̔πεκορῐζέσθην ῠ̔πεκορῐζόμεθᾰ ῠ̔πεκορῐ́ζεσθε ῠ̔πεκορῐ́ζοντο
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Future: ῠ̔ποκορῐέομαι (Uncontracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
middle indicative ῠ̔ποκορῐέομαι ῠ̔ποκορῐέῃ,
ῠ̔ποκορῐέει 		ῠ̔ποκορῐέεται ῠ̔ποκορῐέεσθον ῠ̔ποκορῐέεσθον ῠ̔ποκορῐεόμεθᾰ ῠ̔ποκορῐέεσθε ῠ̔ποκορῐέονται
optative ῠ̔ποκορῐεοίμην ῠ̔ποκορῐέοιο ῠ̔ποκορῐέοιτο ῠ̔ποκορῐέοισθον ῠ̔ποκορῐεοίσθην ῠ̔ποκορῐεοίμεθᾰ ῠ̔ποκορῐέοισθε ῠ̔ποκορῐέοιντο
middle
infinitive ῠ̔ποκορῐέεσθαι
participle m ῠ̔ποκορῐεόμενος
f ῠ̔ποκορῐεομένη
n ῠ̔ποκορῐεόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Future: ῠ̔ποκορῐοῦμαι (Contracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
middle indicative ῠ̔ποκορῐοῦμαι ῠ̔ποκορῐῇ ῠ̔ποκορῐεῖται ῠ̔ποκορῐεῖσθον ῠ̔ποκορῐεῖσθον ῠ̔ποκορῐούμεθᾰ ῠ̔ποκορῐεῖσθε ῠ̔ποκορῐοῦνται
optative ῠ̔ποκορῐοίμην ῠ̔ποκορῐοῖο ῠ̔ποκορῐοῖτο ῠ̔ποκορῐοῖσθον ῠ̔ποκορῐοίσθην ῠ̔ποκορῐοίμεθᾰ ῠ̔ποκορῐοῖσθε ῠ̔ποκορῐοῖντο
middle
infinitive ῠ̔ποκορῐεῖσθαι
participle m ῠ̔ποκορῐούμενος
f ῠ̔ποκορῐουμένη
n ῠ̔ποκορῐούμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Aorist: ῠ̔πεκορῐσᾰ́μην
number singular dual plural
first second third second third first second third
middle indicative ῠ̔πεκορῐσᾰ́μην ῠ̔πεκορῐ́σω ῠ̔πεκορῐ́σᾰτο ῠ̔πεκορῐ́σᾰσθον ῠ̔πεκορῐσᾰ́σθην ῠ̔πεκορῐσᾰ́μεθᾰ ῠ̔πεκορῐ́σᾰσθε ῠ̔πεκορῐ́σᾰντο
subjunctive ῠ̔ποκορῐ́σωμαι ῠ̔ποκορῐ́σῃ ῠ̔ποκορῐ́σηται ῠ̔ποκορῐ́σησθον ῠ̔ποκορῐ́σησθον ῠ̔ποκορῐσώμεθᾰ ῠ̔ποκορῐ́σησθε ῠ̔ποκορῐ́σωνται
optative ῠ̔ποκορῐσαίμην ῠ̔ποκορῐ́σαιο ῠ̔ποκορῐ́σαιτο ῠ̔ποκορῐ́σαισθον ῠ̔ποκορῐσαίσθην ῠ̔ποκορῐσαίμεθᾰ ῠ̔ποκορῐ́σαισθε ῠ̔ποκορῐ́σαιντο
imperative   ῠ̔ποκόρῐσαι ῠ̔ποκορῐσᾰ́σθω ῠ̔ποκορῐ́σᾰσθον ῠ̔ποκορῐσᾰ́σθων   ῠ̔ποκορῐ́σᾰσθε ῠ̔ποκορῐσᾰ́σθων
middle
infinitive ῠ̔ποκορῐ́σᾰσθαι
participle m ῠ̔ποκορῐσᾰ́μενος
f ῠ̔ποκορῐσᾰμένη
n ῠ̔ποκορῐσᾰ́μενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Perfect: ῠ̔ποκεκόρῐσμαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
middle indicative ῠ̔ποκεκόρῐσμαι ῠ̔ποκεκόρῐσαι ῠ̔ποκεκόρῐσται ῠ̔ποκεκόρῐσθον ῠ̔ποκεκόρῐσθον ῠ̔ποκεκορῐ́σμεθᾰ ῠ̔ποκεκόρῐσθε ῠ̔ποκεκορῐ́δᾰται
subjunctive ῠ̔ποκεκορῐσμένος ὦ ῠ̔ποκεκορῐσμένος ᾖς ῠ̔ποκεκορῐσμένος ᾖ ῠ̔ποκεκορῐσμένω ἦτον ῠ̔ποκεκορῐσμένω ἦτον ῠ̔ποκεκορῐσμένοι ὦμεν ῠ̔ποκεκορῐσμένοι ἦτε ῠ̔ποκεκορῐσμένοι ὦσῐ(ν)
optative ῠ̔ποκεκορῐσμένος εἴην ῠ̔ποκεκορῐσμένος εἴης ῠ̔ποκεκορῐσμένος εἴη ῠ̔ποκεκορῐσμένω εἴητον,
εἶτον 		ῠ̔ποκεκορῐσμένω εἰήτην,
εἴτην 		ῠ̔ποκεκορῐσμένοι εἴημεν,
εἶμεν 		ῠ̔ποκεκορῐσμένοι εἴητε,
εἶτε 		ῠ̔ποκεκορῐσμένοι εἴησᾰν,
εἶεν
imperative   ῠ̔ποκεκόρῐσο ῠ̔ποκεκορῐ́σθω ῠ̔ποκεκόρῐσθον ῠ̔ποκεκορῐ́σθων   ῠ̔ποκεκόρῐσθε ῠ̔ποκεκορῐ́σθων
infinitive ῠ̔ποκεκορῐ́σθαι
participle m ῠ̔ποκεκορῐσμένος
f ῠ̔ποκεκορῐσμένη
n ῠ̔ποκεκορῐσμένον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Pluperfect: ῠ̔πεκεκορῐ́σμην
number singular dual plural
first second third second third first second third
middle indicative ῠ̔πεκεκορῐ́σμην ῠ̔πεκεκόρῐσο ῠ̔πεκεκόρῐστο ῠ̔πεκεκόρῐσθον ῠ̔πεκεκορῐ́σθην ῠ̔πεκεκορῐ́σμεθᾰ ῠ̔πεκεκόρῐσθε ῠ̔πεκεκορῐ́δᾰτο
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Derived terms

Further reading

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.