ὑπερπέτομαι

Ancient Greek

Alternative forms

  • ὑπερπέταμαι (huperpétamai), ὑπερίπταμαι (huperíptamai)

Etymology

From ὑπερ- (huper-) +‎ πέτομαι (pétomai).

Pronunciation

 

Verb

ὑπερπέτομαι • (huperpétomai)

  1. (intransitive) to fly over (of a spear etc.)
  2. (transitive) to fly over or beyond [with accusative or genitive]

Conjugation

   Present: ὑπερπέτομαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
middle/passive indicative ὑπερπέτομαι ὑπερπέτῃ,
ὑπερπέτει 		ὑπερπέτεται ὑπερπέτεσθον ὑπερπέτεσθον ὑπερπετόμεθᾰ ὑπερπέτεσθε ὑπερπέτονται
subjunctive ὑπερπέτωμαι ὑπερπέτῃ ὑπερπέτηται ὑπερπέτησθον ὑπερπέτησθον ὑπερπετώμεθᾰ ὑπερπέτησθε ὑπερπέτωνται
optative ὑπερπετοίμην ὑπερπέτοιο ὑπερπέτοιτο ὑπερπέτοισθον ὑπερπετοίσθην ὑπερπετοίμεθᾰ ὑπερπέτοισθε ὑπερπέτοιντο
imperative   ὑπερπέτου ὑπερπετέσθω ὑπερπέτεσθον ὑπερπετέσθων   ὑπερπέτεσθε ὑπερπετέσθων
middle/passive
infinitive ὑπερπέτεσθαι
participle m ὑπερπετόμενος
f ὑπερπετομένη
n ὑπερπετόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ὑπερεπετόμην
number singular dual plural
first second third second third first second third
middle/passive indicative ὑπερεπετόμην ὑπερεπέτου ὑπερεπέτετο ὑπερεπέτεσθον ὑπερεπετέσθην ὑπερεπετόμεθᾰ ὑπερεπέτεσθε ὑπερεπέτοντο
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ὑπερπετόμην (Epic)
number singular dual plural
first second third second third first second third
middle/passive indicative ὑπερπετόμην ὑπερπέτεο,
ὑπερπέτευ 		ὑπερπέτετο ὑπερπέτεσθον ὑπερπετέσθην ὑπερπετόμε(σ)θᾰ ὑπερπέτεσθε ὑπερπέτοντο
Notes:
Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Future: ὑπερπτήσομαι, ὑπερπετασθήσομαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
middle indicative ὑπερπτήσομαι ὑπερπτήσῃ,
ὑπερπτήσει 		ὑπερπτήσεται ὑπερπτήσεσθον ὑπερπτήσεσθον ὑπερπτησόμεθᾰ ὑπερπτήσεσθε ὑπερπτήσονται
optative ὑπερπτησοίμην ὑπερπτήσοιο ὑπερπτήσοιτο ὑπερπτήσοισθον ὑπερπτησοίσθην ὑπερπτησοίμεθᾰ ὑπερπτήσοισθε ὑπερπτήσοιντο
passive indicative ὑπερπετασθήσομαι ὑπερπετασθήσῃ,
ὑπερπετασθήσει 		ὑπερπετασθήσεται ὑπερπετασθήσεσθον ὑπερπετασθήσεσθον ὑπερπετασθησόμεθᾰ ὑπερπετασθήσεσθε ὑπερπετασθήσονται
optative ὑπερπετασθησοίμην ὑπερπετασθήσοιο ὑπερπετασθήσοιτο ὑπερπετασθήσοισθον ὑπερπετασθησοίσθην ὑπερπετασθησοίμεθᾰ ὑπερπετασθήσοισθε ὑπερπετασθήσοιντο
middle passive
infinitive ὑπερπτήσεσθαι ὑπερπετασθήσεσθαι
participle m ὑπερπτησόμενος ὑπερπετασθησόμενος
f ὑπερπτησομένη ὑπερπετασθησομένη
n ὑπερπτησόμενον ὑπερπετασθησόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Aorist: ὑπερεπτόμην, ὑπερεπετάσθην
number singular dual plural
first second third second third first second third
middle indicative ὑπερεπτόμην ὑπερέπτου ὑπερέπτετο ὑπερέπτεσθον ὑπερεπτέσθην ὑπερεπτόμεθᾰ ὑπερέπτεσθε ὑπερέπτοντο
subjunctive ὑπέρπτωμαι ὑπέρπτῃ ὑπέρπτηται ὑπέρπτησθον ὑπέρπτησθον ὑπερπτώμεθᾰ ὑπέρπτησθε ὑπέρπτωνται
optative ὑπερπτοίμην ὑπέρπτοιο ὑπέρπτοιτο ὑπέρπτοισθον ὑπερπτοίσθην ὑπερπτοίμεθᾰ ὑπέρπτοισθε ὑπέρπτοιντο
imperative   ὑπερπτοῦ ὑπερπτέσθω ὑπέρπτεσθον ὑπερπτέσθων   ὑπέρπτεσθε ὑπερπτέσθων
passive indicative ὑπερεπετάσθην ὑπερεπετάσθης ὑπερεπετάσθη ὑπερεπετάσθητον ὑπερεπετασθήτην ὑπερεπετάσθημεν ὑπερεπετάσθητε ὑπερεπετάσθησᾰν
subjunctive ὑπερπετασθῶ ὑπερπετασθῇς ὑπερπετασθῇ ὑπερπετασθῆτον ὑπερπετασθῆτον ὑπερπετασθῶμεν ὑπερπετασθῆτε ὑπερπετασθῶσῐ(ν)
optative ὑπερπετασθείην ὑπερπετασθείης ὑπερπετασθείη ὑπερπετασθεῖτον,
ὑπερπετασθείητον 		ὑπερπετασθείτην,
ὑπερπετασθειήτην 		ὑπερπετασθεῖμεν,
ὑπερπετασθείημεν 		ὑπερπετασθεῖτε,
ὑπερπετασθείητε 		ὑπερπετασθεῖεν,
ὑπερπετασθείησᾰν
imperative   ὑπερπετάσθητῐ ὑπερπετασθήτω ὑπερπετάσθητον ὑπερπετασθήτων   ὑπερπετάσθητε ὑπερπετασθέντων
middle passive
infinitive ὑπερπτέσθαι ὑπερπετασθῆναι
participle m ὑπερπτόμενος ὑπερπετασθείς
f ὑπερπτομένη ὑπερπετασθεῖσᾰ
n ὑπερπτόμενον ὑπερπετασθέν
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Aorist: ὑπερπτᾰ́μην, ὑπερπετάσθην (Epic)
number singular dual plural
first second third second third first second third
middle indicative ὑπερπτᾰ́μην ὑπέρπτᾰο ὑπέρπτᾰτο ὑπέρπτᾰσθον ὑπερπτᾰ́σθην ὑπερπτᾰ́με(σ)θᾰ ὑπέρπτᾰσθε ὑπέρπτᾰντο
subjunctive ὑπέρπτωμαι,
ὑπέρπτομαι 		ὑπέρπτῃ,
ὑπέρπτεαι 		ὑπέρπτηται,
ὑπέρπτεται 		ὑπέρπτησθον ὑπέρπτησθον ὑπερπτώμε(σ)θᾰ,
ὑπερπτόμε(σ)θᾰ 		ὑπέρπτησθε ὑπέρπτωνται
optative ὑπερπταίμην ὑπέρπταιο ὑπέρπταιτο ὑπέρπταισθον ὑπερπταίσθην ὑπερπταίμε(σ)θᾰ ὑπέρπταισθε ὑπερπταίᾰτο
imperative   ὕπερπται ὑπερπτᾰ́σθω ὑπέρπτᾰσθον ὑπερπτᾰ́σθων   ὑπέρπτᾰσθε ὑπερπτᾰ́σθων
passive indicative ὑπερπετάσθην ὑπερπετάσθης ὑπερπετάσθη ὑπερπετάσθητον ὑπερπετασθήτην ὑπερπετάσθημεν ὑπερπετάσθητε ὑπερπετάσθησᾰν,
ὑπερπέτασθεν
subjunctive ὑπερπετασθῶ ὑπερπετασθῇς ὑπερπετασθῇ ὑπερπετασθῆτον ὑπερπετασθῆτον ὑπερπετασθῶμεν ὑπερπετασθῆτε ὑπερπετασθῶσῐ(ν)
optative ὑπερπετασθείην ὑπερπετασθείης ὑπερπετασθείη ὑπερπετασθεῖτον,
ὑπερπετασθείητον 		ὑπερπετασθείτην,
ὑπερπετασθειήτην 		ὑπερπετασθεῖμεν,
ὑπερπετασθείημεν 		ὑπερπετασθεῖτε,
ὑπερπετασθείητε 		ὑπερπετασθεῖεν,
ὑπερπετασθείησᾰν
imperative   ὑπερπετάσθητῐ ὑπερπετασθήτω ὑπερπετάσθητον ὑπερπετασθήτων   ὑπερπετάσθητε ὑπερπετασθέντων
middle passive
infinitive ὑπέρπτᾰσθαι ὑπερπετασθῆναι,
ὑπερπετασθήμεναι
participle m ὑπερπτᾰ́μενος ὑπερπετασθείς
f ὑπερπτᾰμένη ὑπερπετασθεῖσᾰ
n ὑπερπτᾰ́μενον ὑπερπετασθέν
Notes:
Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Further reading

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.