ὑπεραττικίζω

Ancient Greek

Etymology

From ὑπερ- (huper-) +‎ ἀττικίζω (attikízō), equivalent to ὑπεραττῐκός (huperattĭkós, excessively Attic) +‎ -ίζω (-ízō).

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /hy.pe.rat.ti.kíz.dɔː/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /(h)y.pe.rat.tiˈki.zo/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /y.pe.rat.tiˈci.zo/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /y.pe.rat.tiˈci.zo/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /i.pe.ra.tiˈci.zo/

Verb

ὑπεραττῐκίζω • (huperattĭkízō)

to imitate the Attic dialect of Ancient Greek to excess
- 170 CE – 250 CE, Philostratus, Vita Appoloni 1.17:
  λόγων δὲ ἰδέαν ἐπήσκησεν οὐ διθυραμβώδη καὶ φλεγμαίνουσαν ποιητικοῖς ὀνόμασιν, οὐδ᾽ αὖ κατεγλωττισμένην καὶ ὑπεραττικίζουσαν
  lógōn dè idéan epḗskēsen ou dithurambṓdē kaì phlegmaínousan poiētikoîs onómasin, oud’ aû kateglōttisménēn kaì huperattikízousan
  (please add an English translation of this quotation)
(figurative) to use excessive subtlety in philosophy

Conjugation

Present: ὑπερᾰττῐκῐ́ζω, ὑπερᾰττῐκῐ́ζομαι

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ὑπερᾰττῐκῐ́ζω	ὑπερᾰττῐκῐ́ζεις	ὑπερᾰττῐκῐ́ζει	ὑπερᾰττῐκῐ́ζετον	ὑπερᾰττῐκῐ́ζετον	ὑπερᾰττῐκῐ́ζομεν	ὑπερᾰττῐκῐ́ζετε	ὑπερᾰττῐκῐ́ζουσῐ(ν)
	subjunctive	ὑπερᾰττῐκῐ́ζω	ὑπερᾰττῐκῐ́ζῃς	ὑπερᾰττῐκῐ́ζῃ	ὑπερᾰττῐκῐ́ζητον	ὑπερᾰττῐκῐ́ζητον	ὑπερᾰττῐκῐ́ζωμεν	ὑπερᾰττῐκῐ́ζητε	ὑπερᾰττῐκῐ́ζωσῐ(ν)
	optative	ὑπερᾰττῐκῐ́ζοιμῐ	ὑπερᾰττῐκῐ́ζοις	ὑπερᾰττῐκῐ́ζοι	ὑπερᾰττῐκῐ́ζοιτον	ὑπερᾰττῐκῐζοίτην	ὑπερᾰττῐκῐ́ζοιμεν	ὑπερᾰττῐκῐ́ζοιτε	ὑπερᾰττῐκῐ́ζοιεν
	imperative		ὑπερᾰττῐ́κῐζε	ὑπερᾰττῐκῐζέτω	ὑπερᾰττῐκῐ́ζετον	ὑπερᾰττῐκῐζέτων		ὑπερᾰττῐκῐ́ζετε	ὑπερᾰττῐκῐζόντων
middle/passive	indicative	ὑπερᾰττῐκῐ́ζομαι	ὑπερᾰττῐκῐ́ζῃ, ὑπερᾰττῐκῐ́ζει	ὑπερᾰττῐκῐ́ζεται	ὑπερᾰττῐκῐ́ζεσθον	ὑπερᾰττῐκῐ́ζεσθον	ὑπερᾰττῐκῐζόμεθᾰ	ὑπερᾰττῐκῐ́ζεσθε	ὑπερᾰττῐκῐ́ζονται
	subjunctive	ὑπερᾰττῐκῐ́ζωμαι	ὑπερᾰττῐκῐ́ζῃ	ὑπερᾰττῐκῐ́ζηται	ὑπερᾰττῐκῐ́ζησθον	ὑπερᾰττῐκῐ́ζησθον	ὑπερᾰττῐκῐζώμεθᾰ	ὑπερᾰττῐκῐ́ζησθε	ὑπερᾰττῐκῐ́ζωνται
	optative	ὑπερᾰττῐκῐζοίμην	ὑπερᾰττῐκῐ́ζοιο	ὑπερᾰττῐκῐ́ζοιτο	ὑπερᾰττῐκῐ́ζοισθον	ὑπερᾰττῐκῐζοίσθην	ὑπερᾰττῐκῐζοίμεθᾰ	ὑπερᾰττῐκῐ́ζοισθε	ὑπερᾰττῐκῐ́ζοιντο
	imperative		ὑπερᾰττῐκῐ́ζου	ὑπερᾰττῐκῐζέσθω	ὑπερᾰττῐκῐ́ζεσθον	ὑπερᾰττῐκῐζέσθων		ὑπερᾰττῐκῐ́ζεσθε	ὑπερᾰττῐκῐζέσθων
		active				middle/passive
infinitive		ὑπερᾰττῐκῐ́ζειν				ὑπερᾰττῐκῐ́ζεσθαι
participle	m	ὑπερᾰττῐκῐ́ζων				ὑπερᾰττῐκῐζόμενος
	f	ὑπερᾰττῐκῐ́ζουσᾰ				ὑπερᾰττῐκῐζομένη
	n	ὑπερᾰττῐκῐ́ζον				ὑπερᾰττῐκῐζόμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Derived terms

ὑπεραττικισμός (huperattikismós)

References

“ὑπεραττικίζω”, in Liddell & Scott (1940), A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
ὑπεραττικίζω in Bailly, Anatole (1935), Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette
ὑπεραττικίζω in Pape, Wilhelm (1914), Max Sengebusch, editor, Handwörterbuch der griechischen Sprache‎^[1] (in German), 3rd edition, Braunschweig: Friedrich Vieweg und Sohn
ὑπεραττικίζω, in ΛΟΓΕΙΟΝ [Logeion] Dictionaries for Ancient Greek and Latin (in English, French, Spanish, German, Dutch and Chinese), University of Chicago, since 2011