ὑλακτέω

Ancient Greek

Alternative forms

Etymology

From ὑλάω (huláō, “to bark”) + a suffix -ακτέω (-aktéō) also seen in ἀγανακτέω (aganaktéō, “to feel vexed”), likely from an onomatopoeic root *ul- also reflected in Latin ululō (“to howl”), ulula (“screech owl”), Sanskrit उलूक (úlūka, “owl”), and Lithuanian ulúoti (“to howl”). See also ὀλολῡ́ζω (ololū́zō, “to cry out”).[1]

Pronunciation

 

Verb

ῠ̔λακτέω • (hŭlaktéō)

  1. to bark (of dogs)

Inflection

   Present: ῠ̔λακτέω, ῠ̔λακτέομαι (Uncontracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ῠ̔λακτέω ῠ̔λακτέεις ῠ̔λακτέει ῠ̔λακτέετον ῠ̔λακτέετον ῠ̔λακτέομεν ῠ̔λακτέετε ῠ̔λακτέουσῐ(ν)
subjunctive ῠ̔λακτέω ῠ̔λακτέῃς ῠ̔λακτέῃ ῠ̔λακτέητον ῠ̔λακτέητον ῠ̔λακτέωμεν ῠ̔λακτέητε ῠ̔λακτέωσῐ(ν)
optative ῠ̔λακτέοιμῐ ῠ̔λακτέοις ῠ̔λακτέοι ῠ̔λακτέοιτον ῠ̔λακτεοίτην ῠ̔λακτέοιμεν ῠ̔λακτέοιτε ῠ̔λακτέοιεν
imperative   ῠ̔λάκτεε ῠ̔λακτεέτω ῠ̔λακτέετον ῠ̔λακτεέτων   ῠ̔λακτέετε ῠ̔λακτεόντων
middle/passive indicative ῠ̔λακτέομαι ῠ̔λακτέῃ,
ῠ̔λακτέει 		ῠ̔λακτέεται ῠ̔λακτέεσθον ῠ̔λακτέεσθον ῠ̔λακτεόμεθᾰ ῠ̔λακτέεσθε ῠ̔λακτέονται
subjunctive ῠ̔λακτέωμαι ῠ̔λακτέῃ ῠ̔λακτέηται ῠ̔λακτέησθον ῠ̔λακτέησθον ῠ̔λακτεώμεθᾰ ῠ̔λακτέησθε ῠ̔λακτέωνται
optative ῠ̔λακτεοίμην ῠ̔λακτέοιο ῠ̔λακτέοιτο ῠ̔λακτέοισθον ῠ̔λακτεοίσθην ῠ̔λακτεοίμεθᾰ ῠ̔λακτέοισθε ῠ̔λακτέοιντο
imperative   ῠ̔λακτέου ῠ̔λακτεέσθω ῠ̔λακτέεσθον ῠ̔λακτεέσθων   ῠ̔λακτέεσθε ῠ̔λακτεέσθων
active middle/passive
infinitive ῠ̔λακτέειν ῠ̔λακτέεσθαι
participle m ῠ̔λακτέων ῠ̔λακτεόμενος
f ῠ̔λακτέουσᾰ ῠ̔λακτεομένη
n ῠ̔λακτέον ῠ̔λακτεόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Present: ῠ̔λακτῶ, ῠ̔λακτοῦμαι (Contracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ῠ̔λακτῶ ῠ̔λακτεῖς ῠ̔λακτεῖ ῠ̔λακτεῖτον ῠ̔λακτεῖτον ῠ̔λακτοῦμεν ῠ̔λακτεῖτε ῠ̔λακτοῦσῐ(ν)
subjunctive ῠ̔λακτῶ ῠ̔λακτῇς ῠ̔λακτῇ ῠ̔λακτῆτον ῠ̔λακτῆτον ῠ̔λακτῶμεν ῠ̔λακτῆτε ῠ̔λακτῶσῐ(ν)
optative ῠ̔λακτοίην,
ῠ̔λακτοῖμῐ 		ῠ̔λακτοίης,
ῠ̔λακτοῖς 		ῠ̔λακτοίη,
ῠ̔λακτοῖ 		ῠ̔λακτοῖτον,
ῠ̔λακτοίητον 		ῠ̔λακτοίτην,
ῠ̔λακτοιήτην 		ῠ̔λακτοῖμεν,
ῠ̔λακτοίημεν 		ῠ̔λακτοῖτε,
ῠ̔λακτοίητε 		ῠ̔λακτοῖεν,
ῠ̔λακτοίησᾰν
imperative   ῠ̔λάκτει ῠ̔λακτείτω ῠ̔λακτεῖτον ῠ̔λακτείτων   ῠ̔λακτεῖτε ῠ̔λακτούντων
middle/passive indicative ῠ̔λακτοῦμαι ῠ̔λακτεῖ,
ῠ̔λακτῇ 		ῠ̔λακτεῖται ῠ̔λακτεῖσθον ῠ̔λακτεῖσθον ῠ̔λακτούμεθᾰ ῠ̔λακτεῖσθε ῠ̔λακτοῦνται
subjunctive ῠ̔λακτῶμαι ῠ̔λακτῇ ῠ̔λακτῆται ῠ̔λακτῆσθον ῠ̔λακτῆσθον ῠ̔λακτώμεθᾰ ῠ̔λακτῆσθε ῠ̔λακτῶνται
optative ῠ̔λακτοίμην ῠ̔λακτοῖο ῠ̔λακτοῖτο ῠ̔λακτοῖσθον ῠ̔λακτοίσθην ῠ̔λακτοίμεθᾰ ῠ̔λακτοῖσθε ῠ̔λακτοῖντο
imperative   ῠ̔λακτοῦ ῠ̔λακτείσθω ῠ̔λακτεῖσθον ῠ̔λακτείσθων   ῠ̔λακτεῖσθε ῠ̔λακτείσθων
active middle/passive
infinitive ῠ̔λακτεῖν ῠ̔λακτεῖσθαι
participle m ῠ̔λακτῶν ῠ̔λακτούμενος
f ῠ̔λακτοῦσᾰ ῠ̔λακτουμένη
n ῠ̔λακτοῦν ῠ̔λακτούμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ῠ̔λάκτεον, ῠ̔λακτεόμην (Uncontracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ῠ̔λάκτεον ῠ̔λάκτεες ῠ̔λάκτεε(ν) ῠ̔λακτέετον ῠ̔λακτεέτην ῠ̔λακτέομεν ῠ̔λακτέετε ῠ̔λάκτεον
middle/passive indicative ῠ̔λακτεόμην ῠ̔λακτέου ῠ̔λακτέετο ῠ̔λακτέεσθον ῠ̔λακτεέσθην ῠ̔λακτεόμεθᾰ ῠ̔λακτέεσθε ῠ̔λακτέοντο
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ῠ̔λάκτουν, ῠ̔λακτούμην (Contracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ῠ̔λάκτουν ῠ̔λάκτεις ῠ̔λάκτει ῠ̔λακτεῖτον ῠ̔λακτείτην ῠ̔λακτοῦμεν ῠ̔λακτεῖτε ῠ̔λάκτουν
middle/passive indicative ῠ̔λακτούμην ῠ̔λακτοῦ ῠ̔λακτεῖτο ῠ̔λακτεῖσθον ῠ̔λακτείσθην ῠ̔λακτούμεθᾰ ῠ̔λακτεῖσθε ῠ̔λακτοῦντο
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Derived terms

Descendants

  • Greek: αλυχτώ (alychtó) (with metathesis)

References

  1. ^ Beekes, Robert S. P. (2010), “ὑλάω ( VAR > line 2 > ὑλακτέω)”, in Etymological Dictionary of Greek (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 10), with the assistance of Lucien van Beek, Leiden, Boston: Brill, →ISBN, page 1529

Further reading

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.