ὄρτυξ

Ancient Greek

Etymology

Presumably from Proto-Indo-European *wort-, whence also Sanskrit वर्ति॑का (vártikā), वर्तक (vartaka), but this does not account for the alternation of the ending -ῠγος (-ŭgos) ~ -ῠκος (-ŭkos), which Beekes considers characteristically Pre-Greek.

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /ór.tyks/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /ˈor.tyks/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /ˈor.tyks/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /ˈor.tyks/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /ˈor.tiks/

Noun

ὄρτῠξ • (órtŭx) m (genitive ὄρτῠγος or ὄρτῠκος); third declension

common quail (Coturnix coturnix)
harefoot plantain (Plantago lagopus)
Synonyms: ἀρνόγλωσσον (arnóglōsson), στελέφουρος (steléphouros)

Declension

Third declension of ὁ ὄρτῠξ; τοῦ ὄρτῠγος / ὄρτῠκος (Attic)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ὁ ὄρτῠξ ho órtŭx	τὼ ὄρτῠγε / ὄρτῠκε tṑ órtŭge / órtŭke	οἱ ὄρτῠγες / ὄρτῠκες hoi órtŭges / órtŭkes
Genitive	τοῦ ὄρτῠγος / ὄρτῠκος toû órtŭgos / órtŭkos	τοῖν ὀρτῠ́γοιν / ὀρτῠ́κοιν toîn ortŭ́goin / ortŭ́koin	τῶν ὀρτῠ́γων / ὀρτῠ́κων tôn ortŭ́gōn / ortŭ́kōn
Dative	τῷ ὄρτῠγῐ / ὄρτῠκῐ tōî órtŭgĭ / órtŭkĭ	τοῖν ὀρτῠ́γοιν / ὀρτῠ́κοιν toîn ortŭ́goin / ortŭ́koin	τοῖς ὄρτῠξῐ / ὄρτῠξῐν toîs órtŭxĭ(n)
Accusative	τὸν ὄρτῠγᾰ / ὄρτῠκᾰ tòn órtŭgă / órtŭkă	τὼ ὄρτῠγε / ὄρτῠκε tṑ órtŭge / órtŭke	τοὺς ὄρτῠγᾰς / ὄρτῠκᾰς toùs órtŭgăs / órtŭkăs
Vocative	ὄρτῠξ órtŭx	ὄρτῠγε / ὄρτῠκε órtŭge / órtŭke	ὄρτῠγες / ὄρτῠκες órtŭges / órtŭkes
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.

Derived terms

Ὀρτῠγῐ́ᾱ (Ortŭgĭ́ā)
ὀρτῠ́γῐον (ortŭ́gĭon)
ὀρτῠγοθήρᾱς (ortŭgothḗrās)
ὀρτῠγοκόμος (ortŭgokómos)
ὀρτῠγόκομτος (ortŭgókomtos)
ὀρτῠγοκοπέω (ortŭgokopéō)
ὀρτῠγοκοπῐ́ᾱ (ortŭgokopĭ́ā)
ὀρτῠγοκοπῐκός (ortŭgokopĭkós)
ὀρτῠγόκοπος (ortŭgókopos)
ὀρτῠγομᾰνῐ́ᾱ (ortŭgomănĭ́ā)
ὀρτῠγομήτρᾱ (ortŭgomḗtrā)
ὀρτῠγοπώλης (ortŭgopṓlēs)
ὀρτῠγοτροφεῖον (ortŭgotropheîon)
ὀρτῠγοτροφέω (ortŭgotrophéō)
ὀρτῠγοτρόφος (ortŭgotróphos)
ὀρτύκιον (ortúkion)

Descendants

→ Latin: ortyx