ἱστάμενος

Ancient Greek

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /his.tá.me.nos/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /(h)isˈta.me.nos/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /isˈta.me.nos/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /isˈta.me.nos/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /isˈta.me.nos/

Participle

ἱστάμενος • (histámenos) m (feminine ἱσταμένη, neuter ἱστάμενον); first/second declension

present mediopassive participle of ἵστημι (hístēmi)

Declension

First and second declension of ῐ̔στᾰ́μενος; ῐ̔στᾰμένη; ῐ̔στᾰ́μενον (Attic)

Number	Singular			Dual			Plural
Case/Gender	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	ῐ̔στᾰ́μενος hĭstắmenos	ῐ̔στᾰμένη hĭstăménē	ῐ̔στᾰ́μενον hĭstắmenon	ῐ̔στᾰμένω hĭstăménō	ῐ̔στᾰμένᾱ hĭstăménā	ῐ̔στᾰμένω hĭstăménō	ῐ̔στᾰ́μενοι hĭstắmenoi	ῐ̔στᾰ́μεναι hĭstắmenai	ῐ̔στᾰ́μενᾰ hĭstắmenă
Genitive	ῐ̔στᾰμένου hĭstăménou	ῐ̔στᾰμένης hĭstăménēs	ῐ̔στᾰμένου hĭstăménou	ῐ̔στᾰμένοιν hĭstăménoin	ῐ̔στᾰμέναιν hĭstăménain	ῐ̔στᾰμένοιν hĭstăménoin	ῐ̔στᾰμένων hĭstăménōn	ῐ̔στᾰμένων hĭstăménōn	ῐ̔στᾰμένων hĭstăménōn
Dative	ῐ̔στᾰμένῳ hĭstăménōi	ῐ̔στᾰμένῃ hĭstăménēi	ῐ̔στᾰμένῳ hĭstăménōi	ῐ̔στᾰμένοιν hĭstăménoin	ῐ̔στᾰμέναιν hĭstăménain	ῐ̔στᾰμένοιν hĭstăménoin	ῐ̔στᾰμένοις hĭstăménois	ῐ̔στᾰμέναις hĭstăménais	ῐ̔στᾰμένοις hĭstăménois
Accusative	ῐ̔στᾰ́μενον hĭstắmenon	ῐ̔στᾰμένην hĭstăménēn	ῐ̔στᾰ́μενον hĭstắmenon	ῐ̔στᾰμένω hĭstăménō	ῐ̔στᾰμένᾱ hĭstăménā	ῐ̔στᾰμένω hĭstăménō	ῐ̔στᾰμένους hĭstăménous	ῐ̔στᾰμένᾱς hĭstăménās	ῐ̔στᾰ́μενᾰ hĭstắmenă
Vocative	ῐ̔στᾰ́μενε hĭstắmene	ῐ̔στᾰμένη hĭstăménē	ῐ̔στᾰ́μενον hĭstắmenon	ῐ̔στᾰμένω hĭstăménō	ῐ̔στᾰμένᾱ hĭstăménā	ῐ̔στᾰμένω hĭstăménō	ῐ̔στᾰ́μενοι hĭstắmenoi	ῐ̔στᾰ́μεναι hĭstắmenai	ῐ̔στᾰ́μενᾰ hĭstắmenă
Derived forms	Adverb			Comparative			Superlative
Derived forms	ῐ̔στᾰμένως hĭstăménōs			—			—
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.