ἰδιότητα

From Ancient Greek ἰδιότης (idiótēs), via the Ancient Greek accusative ἰδιότητα (idiótēta), reanalyzed in Post-Classical Greek as containing the productive abstract-noun suffix -ότητα (-ótita).

• IPA^(key): /iðiˈotita/

ἰδιότητα • (idiótita) f (plural ιδιότητες)

1. property, quality, characteristic; a feature or attribute common to members of the same class

   Οι φυσικές και χημικές ιδιότητες των σωμάτων.

2. (of persons) capacity, status, role from which rights, duties, or authority derive

   Μίλησε με την ιδιότητα του εκλεγμένου αντιπροσώπου.

• In Modern Greek, ἰδιότητα is a fully productive abstract noun in -ότητα (-ótita), denoting qualities, properties, or social–institutional capacities.
• Diachronically derived from Ancient Greek ἰδιότης (idiótēs), though synchronically perceived as ίδιος (ídios) + -ότητα (-ótita).

• ίδιος (ídios)
• ιδιωτικός (idiotikós)
• ἰδιότης (idiótēs)

• Τριανταφυλλίδης, Μ. (1998), Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής‎^[1] (in Greek), Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών