ἐπείγω

Ancient Greek

Alternative forms

  • ἐποίγω (epoígō) — Aeolic

Pronunciation

 

Verb

ἐπείγω • (epeígō)

  1. to press hard, oppress
  2. to impel, urge on
  3. (middle voice) to press on, hasten, drive fast

Conjugation

   Present: ἐπείγω, ἐπείγομαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐπείγω ἐπείγεις ἐπείγει ἐπείγετον ἐπείγετον ἐπείγομεν ἐπείγετε ἐπείγουσῐ(ν)
subjunctive ἐπείγω ἐπείγῃς ἐπείγῃ ἐπείγητον ἐπείγητον ἐπείγωμεν ἐπείγητε ἐπείγωσῐ(ν)
optative ἐπείγοιμῐ ἐπείγοις ἐπείγοι ἐπείγοιτον ἐπειγοίτην ἐπείγοιμεν ἐπείγοιτε ἐπείγοιεν
imperative   ἔπειγε ἐπειγέτω ἐπείγετον ἐπειγέτων   ἐπείγετε ἐπειγόντων
middle/passive indicative ἐπείγομαι ἐπείγῃ,
ἐπείγει 		ἐπείγεται ἐπείγεσθον ἐπείγεσθον ἐπειγόμεθᾰ ἐπείγεσθε ἐπείγονται
subjunctive ἐπείγωμαι ἐπείγῃ ἐπείγηται ἐπείγησθον ἐπείγησθον ἐπειγώμεθᾰ ἐπείγησθε ἐπείγωνται
optative ἐπειγοίμην ἐπείγοιο ἐπείγοιτο ἐπείγοισθον ἐπειγοίσθην ἐπειγοίμεθᾰ ἐπείγοισθε ἐπείγοιντο
imperative   ἐπείγου ἐπειγέσθω ἐπείγεσθον ἐπειγέσθων   ἐπείγεσθε ἐπειγέσθων
active middle/passive
infinitive ἐπείγειν ἐπείγεσθαι
participle m ἐπείγων ἐπειγόμενος
f ἐπείγουσᾰ ἐπειγομένη
n ἐπεῖγον ἐπειγόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ἤπειγον, ἠπειγόμην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἤπειγον ἤπειγες ἤπειγε(ν) ἠπείγετον ἠπειγέτην ἠπείγομεν ἠπείγετε ἤπειγον
middle/passive indicative ἠπειγόμην ἠπείγου ἠπείγετο ἠπείγεσθον ἠπειγέσθην ἠπειγόμεθᾰ ἠπείγεσθε ἠπείγοντο
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ἔπειγον, ἐπειγόμην (Epic)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἔπειγον ἔπειγες ἔπειγε(ν) ἐπείγετον ἐπειγέτην ἐπείγομεν ἐπείγετε ἔπειγον
middle/passive indicative ἐπειγόμην ἐπείγεο,
ἐπείγευ 		ἐπείγετο ἐπείγεσθον ἐπειγέσθην ἐπειγόμε(σ)θᾰ ἐπείγεσθε ἐπείγοντο
Notes:
Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Future: ἐπείξομαι, ἐπειχθήσομαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
middle indicative ἐπείξομαι ἐπείξῃ,
ἐπείξει 		ἐπείξεται ἐπείξεσθον ἐπείξεσθον ἐπειξόμεθᾰ ἐπείξεσθε ἐπείξονται
optative ἐπειξοίμην ἐπείξοιο ἐπείξοιτο ἐπείξοισθον ἐπειξοίσθην ἐπειξοίμεθᾰ ἐπείξοισθε ἐπείξοιντο
passive indicative ἐπειχθήσομαι ἐπειχθήσῃ,
ἐπειχθήσει 		ἐπειχθήσεται ἐπειχθήσεσθον ἐπειχθήσεσθον ἐπειχθησόμεθᾰ ἐπειχθήσεσθε ἐπειχθήσονται
optative ἐπειχθησοίμην ἐπειχθήσοιο ἐπειχθήσοιτο ἐπειχθήσοισθον ἐπειχθησοίσθην ἐπειχθησοίμεθᾰ ἐπειχθήσοισθε ἐπειχθήσοιντο
middle passive
infinitive ἐπείξεσθαι ἐπειχθήσεσθαι
participle m ἐπειξόμενος ἐπειχθησόμενος
f ἐπειξομένη ἐπειχθησομένη
n ἐπειξόμενον ἐπειχθησόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Aorist: ἤπειξᾰ, ἠπειξᾰ́μην, ἠπείχθην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἤπειξᾰ ἤπειξᾰς ἤπειξε(ν) ἠπείξᾰτον ἠπειξᾰ́την ἠπείξᾰμεν ἠπείξᾰτε ἤπειξᾰν
subjunctive ἐπείξω ἐπείξῃς ἐπείξῃ ἐπείξητον ἐπείξητον ἐπείξωμεν ἐπείξητε ἐπείξωσῐ(ν)
optative ἐπείξαιμῐ ἐπείξειᾰς,
ἐπείξαις 		ἐπείξειε(ν),
ἐπείξαι 		ἐπείξαιτον ἐπειξαίτην ἐπείξαιμεν ἐπείξαιτε ἐπείξειᾰν,
ἐπείξαιεν
imperative   ἔπειξον ἐπειξᾰ́τω ἐπείξᾰτον ἐπειξᾰ́των   ἐπείξᾰτε ἐπειξᾰ́ντων
middle indicative ἠπειξᾰ́μην ἠπείξω ἠπείξᾰτο ἠπείξᾰσθον ἠπειξᾰ́σθην ἠπειξᾰ́μεθᾰ ἠπείξᾰσθε ἠπείξᾰντο
subjunctive ἐπείξωμαι ἐπείξῃ ἐπείξηται ἐπείξησθον ἐπείξησθον ἐπειξώμεθᾰ ἐπείξησθε ἐπείξωνται
optative ἐπειξαίμην ἐπείξαιο ἐπείξαιτο ἐπείξαισθον ἐπειξαίσθην ἐπειξαίμεθᾰ ἐπείξαισθε ἐπείξαιντο
imperative   ἔπειξαι ἐπειξᾰ́σθω ἐπείξᾰσθον ἐπειξᾰ́σθων   ἐπείξᾰσθε ἐπειξᾰ́σθων
passive indicative ἠπείχθην ἠπείχθης ἠπείχθη ἠπείχθητον ἠπειχθήτην ἠπείχθημεν ἠπείχθητε ἠπείχθησᾰν
subjunctive ἐπειχθῶ ἐπειχθῇς ἐπειχθῇ ἐπειχθῆτον ἐπειχθῆτον ἐπειχθῶμεν ἐπειχθῆτε ἐπειχθῶσῐ(ν)
optative ἐπειχθείην ἐπειχθείης ἐπειχθείη ἐπειχθεῖτον,
ἐπειχθείητον 		ἐπειχθείτην,
ἐπειχθειήτην 		ἐπειχθεῖμεν,
ἐπειχθείημεν 		ἐπειχθεῖτε,
ἐπειχθείητε 		ἐπειχθεῖεν,
ἐπειχθείησᾰν
imperative   ἐπείχθητῐ ἐπειχθήτω ἐπείχθητον ἐπειχθήτων   ἐπείχθητε ἐπειχθέντων
active middle passive
infinitive ἐπεῖξαι ἐπείξᾰσθαι ἐπειχθῆναι
participle m ἐπείξᾱς ἐπειξᾰ́μενος ἐπειχθείς
f ἐπείξᾱσᾰ ἐπειξᾰμένη ἐπειχθεῖσᾰ
n ἐπεῖξᾰν ἐπειξᾰ́μενον ἐπειχθέν
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Perfect: ἤπειγμαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
middle indicative ἤπειγμαι ἤπειξαι ἤπεικται ἤπειχθον ἤπειχθον ἠπείγμεθᾰ ἤπειχθε ἠπείγᾰται
subjunctive ἠπειγμένος ὦ ἠπειγμένος ᾖς ἠπειγμένος ᾖ ἠπειγμένω ἦτον ἠπειγμένω ἦτον ἠπειγμένοι ὦμεν ἠπειγμένοι ἦτε ἠπειγμένοι ὦσῐ(ν)
optative ἠπειγμένος εἴην ἠπειγμένος εἴης ἠπειγμένος εἴη ἠπειγμένω εἴητον,
εἶτον 		ἠπειγμένω εἰήτην,
εἴτην 		ἠπειγμένοι εἴημεν,
εἶμεν 		ἠπειγμένοι εἴητε,
εἶτε 		ἠπειγμένοι εἴησᾰν,
εἶεν
imperative   ἤπειξο ἠπείχθω ἤπειχθον ἠπείχθων   ἤπειχθε ἠπείχθων
infinitive ἠπεῖχθαι
participle m ἠπειγμένος
f ἠπειγμένη
n ἠπειγμένον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Derived terms

Further reading

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.