ἐγκαλέω

Ancient Greek

Etymology

From ἐν- (en-) +‎ καλέω (kaléō)

Pronunciation

 

Verb

ἐγκᾰλέω • (enkăléō)

  1. to call in (a debt)
  2. (law) to bring a charge against, accuse [with dative]
    • 330 BCE, Demosthenes, On the Crown 77:
      καί μὴν οὐδ´ ὁ Φίλιππος οὐδὲν αἰτιᾶιται ἔμ´ ὑπὲρ τοῦ πολέμου, ἑτέροις ἐγκαλῶν
      kaí mḕn oud́ ho Phílippos oudèn aitiâitai éḿ hupèr toû polémou, hetérois enkalôn
      And indeed, Philip did not blame me at all for the battle, accusing others.
  3. (law) to bring as a charge [with accusative]

Conjugation

   Present: ἐγκᾰλέω, ἐγκᾰλέομαι (Uncontracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐγκᾰλέω ἐγκᾰλέεις ἐγκᾰλέει ἐγκᾰλέετον ἐγκᾰλέετον ἐγκᾰλέομεν ἐγκᾰλέετε ἐγκᾰλέουσῐ(ν)
subjunctive ἐγκᾰλέω ἐγκᾰλέῃς ἐγκᾰλέῃ ἐγκᾰλέητον ἐγκᾰλέητον ἐγκᾰλέωμεν ἐγκᾰλέητε ἐγκᾰλέωσῐ(ν)
optative ἐγκᾰλέοιμῐ ἐγκᾰλέοις ἐγκᾰλέοι ἐγκᾰλέοιτον ἐγκᾰλεοίτην ἐγκᾰλέοιμεν ἐγκᾰλέοιτε ἐγκᾰλέοιεν
imperative   ἐγκᾰ́λεε ἐγκᾰλεέτω ἐγκᾰλέετον ἐγκᾰλεέτων   ἐγκᾰλέετε ἐγκᾰλεόντων
middle/passive indicative ἐγκᾰλέομαι ἐγκᾰλέῃ,
ἐγκᾰλέει 		ἐγκᾰλέεται ἐγκᾰλέεσθον ἐγκᾰλέεσθον ἐγκᾰλεόμεθᾰ ἐγκᾰλέεσθε ἐγκᾰλέονται
subjunctive ἐγκᾰλέωμαι ἐγκᾰλέῃ ἐγκᾰλέηται ἐγκᾰλέησθον ἐγκᾰλέησθον ἐγκᾰλεώμεθᾰ ἐγκᾰλέησθε ἐγκᾰλέωνται
optative ἐγκᾰλεοίμην ἐγκᾰλέοιο ἐγκᾰλέοιτο ἐγκᾰλέοισθον ἐγκᾰλεοίσθην ἐγκᾰλεοίμεθᾰ ἐγκᾰλέοισθε ἐγκᾰλέοιντο
imperative   ἐγκᾰλέου ἐγκᾰλεέσθω ἐγκᾰλέεσθον ἐγκᾰλεέσθων   ἐγκᾰλέεσθε ἐγκᾰλεέσθων
active middle/passive
infinitive ἐγκᾰλέειν ἐγκᾰλέεσθαι
participle m ἐγκᾰλέων ἐγκᾰλεόμενος
f ἐγκᾰλέουσᾰ ἐγκᾰλεομένη
n ἐγκᾰλέον ἐγκᾰλεόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Present: ἐγκᾰλῶ, ἐγκᾰλοῦμαι (Contracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐγκᾰλῶ ἐγκᾰλεῖς ἐγκᾰλεῖ ἐγκᾰλεῖτον ἐγκᾰλεῖτον ἐγκᾰλοῦμεν ἐγκᾰλεῖτε ἐγκᾰλοῦσῐ(ν)
subjunctive ἐγκᾰλῶ ἐγκᾰλῇς ἐγκᾰλῇ ἐγκᾰλῆτον ἐγκᾰλῆτον ἐγκᾰλῶμεν ἐγκᾰλῆτε ἐγκᾰλῶσῐ(ν)
optative ἐγκᾰλοίην,
ἐγκᾰλοῖμῐ 		ἐγκᾰλοίης,
ἐγκᾰλοῖς 		ἐγκᾰλοίη,
ἐγκᾰλοῖ 		ἐγκᾰλοῖτον,
ἐγκᾰλοίητον 		ἐγκᾰλοίτην,
ἐγκᾰλοιήτην 		ἐγκᾰλοῖμεν,
ἐγκᾰλοίημεν 		ἐγκᾰλοῖτε,
ἐγκᾰλοίητε 		ἐγκᾰλοῖεν,
ἐγκᾰλοίησᾰν
imperative   ἐγκᾰ́λει ἐγκᾰλείτω ἐγκᾰλεῖτον ἐγκᾰλείτων   ἐγκᾰλεῖτε ἐγκᾰλούντων
middle/passive indicative ἐγκᾰλοῦμαι ἐγκᾰλεῖ,
ἐγκᾰλῇ 		ἐγκᾰλεῖται ἐγκᾰλεῖσθον ἐγκᾰλεῖσθον ἐγκᾰλούμεθᾰ ἐγκᾰλεῖσθε ἐγκᾰλοῦνται
subjunctive ἐγκᾰλῶμαι ἐγκᾰλῇ ἐγκᾰλῆται ἐγκᾰλῆσθον ἐγκᾰλῆσθον ἐγκᾰλώμεθᾰ ἐγκᾰλῆσθε ἐγκᾰλῶνται
optative ἐγκᾰλοίμην ἐγκᾰλοῖο ἐγκᾰλοῖτο ἐγκᾰλοῖσθον ἐγκᾰλοίσθην ἐγκᾰλοίμεθᾰ ἐγκᾰλοῖσθε ἐγκᾰλοῖντο
imperative   ἐγκᾰλοῦ ἐγκᾰλείσθω ἐγκᾰλεῖσθον ἐγκᾰλείσθων   ἐγκᾰλεῖσθε ἐγκᾰλείσθων
active middle/passive
infinitive ἐγκᾰλεῖν ἐγκᾰλεῖσθαι
participle m ἐγκᾰλῶν ἐγκᾰλούμενος
f ἐγκᾰλοῦσᾰ ἐγκᾰλουμένη
n ἐγκᾰλοῦν ἐγκᾰλούμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ἐνεκᾰ́λεον, ἐνεκᾰλεόμην (Uncontracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐνεκᾰ́λεον ἐνεκᾰ́λεες ἐνεκᾰ́λεε(ν) ἐνεκᾰλέετον ἐνεκᾰλεέτην ἐνεκᾰλέομεν ἐνεκᾰλέετε ἐνεκᾰ́λεον
middle/passive indicative ἐνεκᾰλεόμην ἐνεκᾰλέου ἐνεκᾰλέετο ἐνεκᾰλέεσθον ἐνεκᾰλεέσθην ἐνεκᾰλεόμεθᾰ ἐνεκᾰλέεσθε ἐνεκᾰλέοντο
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ἐνεκᾰ́λουν, ἐνεκᾰλούμην (Contracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐνεκᾰ́λουν ἐνεκᾰ́λεις ἐνεκᾰ́λει ἐνεκᾰλεῖτον ἐνεκᾰλείτην ἐνεκᾰλοῦμεν ἐνεκᾰλεῖτε ἐνεκᾰ́λουν
middle/passive indicative ἐνεκᾰλούμην ἐνεκᾰλοῦ ἐνεκᾰλεῖτο ἐνεκᾰλεῖσθον ἐνεκᾰλείσθην ἐνεκᾰλούμεθᾰ ἐνεκᾰλεῖσθε ἐνεκᾰλοῦντο
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Future: ἐγκᾰλέσω, ἐγκᾰλέσομαι, ἐγκληθήσομαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐγκᾰλέσω ἐγκᾰλέσεις ἐγκᾰλέσει ἐγκᾰλέσετον ἐγκᾰλέσετον ἐγκᾰλέσομεν ἐγκᾰλέσετε ἐγκᾰλέσουσῐ(ν)
optative ἐγκᾰλέσοιμῐ ἐγκᾰλέσοις ἐγκᾰλέσοι ἐγκᾰλέσοιτον ἐγκᾰλεσοίτην ἐγκᾰλέσοιμεν ἐγκᾰλέσοιτε ἐγκᾰλέσοιεν
middle indicative ἐγκᾰλέσομαι ἐγκᾰλέσῃ,
ἐγκᾰλέσει 		ἐγκᾰλέσεται ἐγκᾰλέσεσθον ἐγκᾰλέσεσθον ἐγκᾰλεσόμεθᾰ ἐγκᾰλέσεσθε ἐγκᾰλέσονται
optative ἐγκᾰλεσοίμην ἐγκᾰλέσοιο ἐγκᾰλέσοιτο ἐγκᾰλέσοισθον ἐγκᾰλεσοίσθην ἐγκᾰλεσοίμεθᾰ ἐγκᾰλέσοισθε ἐγκᾰλέσοιντο
passive indicative ἐγκληθήσομαι ἐγκληθήσῃ,
ἐγκληθήσει 		ἐγκληθήσεται ἐγκληθήσεσθον ἐγκληθήσεσθον ἐγκληθησόμεθᾰ ἐγκληθήσεσθε ἐγκληθήσονται
optative ἐγκληθησοίμην ἐγκληθήσοιο ἐγκληθήσοιτο ἐγκληθήσοισθον ἐγκληθησοίσθην ἐγκληθησοίμεθᾰ ἐγκληθήσοισθε ἐγκληθήσοιντο
active middle passive
infinitive ἐγκᾰλέσειν ἐγκᾰλέσεσθαι ἐγκληθήσεσθαι
participle m ἐγκᾰλέσων ἐγκᾰλεσόμενος ἐγκληθησόμενος
f ἐγκᾰλέσουσᾰ ἐγκᾰλεσομένη ἐγκληθησομένη
n ἐγκᾰλέσον ἐγκᾰλεσόμενον ἐγκληθησόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Aorist: ἐνεκᾰ́λεσᾰ, ἐνεκᾰλεσᾰ́μην, ἐνεκλήθην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐνεκᾰ́λεσᾰ ἐνεκᾰ́λεσᾰς ἐνεκᾰ́λεσε(ν) ἐνεκᾰλέσᾰτον ἐνεκᾰλεσᾰ́την ἐνεκᾰλέσᾰμεν ἐνεκᾰλέσᾰτε ἐνεκᾰ́λεσᾰν
subjunctive ἐγκᾰλέσω ἐγκᾰλέσῃς ἐγκᾰλέσῃ ἐγκᾰλέσητον ἐγκᾰλέσητον ἐγκᾰλέσωμεν ἐγκᾰλέσητε ἐγκᾰλέσωσῐ(ν)
optative ἐγκᾰλέσαιμῐ ἐγκᾰλέσειᾰς,
ἐγκᾰλέσαις 		ἐγκᾰλέσειε(ν),
ἐγκᾰλέσαι 		ἐγκᾰλέσαιτον ἐγκᾰλεσαίτην ἐγκᾰλέσαιμεν ἐγκᾰλέσαιτε ἐγκᾰλέσειᾰν,
ἐγκᾰλέσαιεν
imperative   ἐγκᾰ́λεσον ἐγκᾰλεσᾰ́τω ἐγκᾰλέσᾰτον ἐγκᾰλεσᾰ́των   ἐγκᾰλέσᾰτε ἐγκᾰλεσᾰ́ντων
middle indicative ἐνεκᾰλεσᾰ́μην ἐνεκᾰλέσω ἐνεκᾰλέσᾰτο ἐνεκᾰλέσᾰσθον ἐνεκᾰλεσᾰ́σθην ἐνεκᾰλεσᾰ́μεθᾰ ἐνεκᾰλέσᾰσθε ἐνεκᾰλέσᾰντο
subjunctive ἐγκᾰλέσωμαι ἐγκᾰλέσῃ ἐγκᾰλέσηται ἐγκᾰλέσησθον ἐγκᾰλέσησθον ἐγκᾰλεσώμεθᾰ ἐγκᾰλέσησθε ἐγκᾰλέσωνται
optative ἐγκᾰλεσαίμην ἐγκᾰλέσαιο ἐγκᾰλέσαιτο ἐγκᾰλέσαισθον ἐγκᾰλεσαίσθην ἐγκᾰλεσαίμεθᾰ ἐγκᾰλέσαισθε ἐγκᾰλέσαιντο
imperative   ἐγκᾰ́λεσαι ἐγκᾰλεσᾰ́σθω ἐγκᾰλέσᾰσθον ἐγκᾰλεσᾰ́σθων   ἐγκᾰλέσᾰσθε ἐγκᾰλεσᾰ́σθων
passive indicative ἐνεκλήθην ἐνεκλήθης ἐνεκλήθη ἐνεκλήθητον ἐνεκληθήτην ἐνεκλήθημεν ἐνεκλήθητε ἐνεκλήθησᾰν
subjunctive ἐγκληθῶ ἐγκληθῇς ἐγκληθῇ ἐγκληθῆτον ἐγκληθῆτον ἐγκληθῶμεν ἐγκληθῆτε ἐγκληθῶσῐ(ν)
optative ἐγκληθείην ἐγκληθείης ἐγκληθείη ἐγκληθεῖτον,
ἐγκληθείητον 		ἐγκληθείτην,
ἐγκληθειήτην 		ἐγκληθεῖμεν,
ἐγκληθείημεν 		ἐγκληθεῖτε,
ἐγκληθείητε 		ἐγκληθεῖεν,
ἐγκληθείησᾰν
imperative   ἐγκλήθητῐ ἐγκληθήτω ἐγκλήθητον ἐγκληθήτων   ἐγκλήθητε ἐγκληθέντων
active middle passive
infinitive ἐγκᾰλέσαι ἐγκᾰλέσᾰσθαι ἐγκληθῆναι
participle m ἐγκᾰλέσᾱς ἐγκᾰλεσᾰ́μενος ἐγκληθείς
f ἐγκᾰλέσᾱσᾰ ἐγκᾰλεσᾰμένη ἐγκληθεῖσᾰ
n ἐγκᾰλέσᾰν ἐγκᾰλεσᾰ́μενον ἐγκληθέν
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Perfect: ἐγκέκληκᾰ, ἐγκέκλημαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐγκέκληκᾰ ἐγκέκληκᾰς ἐγκέκληκε(ν) ἐγκεκλήκᾰτον ἐγκεκλήκᾰτον ἐγκεκλήκᾰμεν ἐγκεκλήκᾰτε ἐγκεκλήκᾱσῐ(ν)
subjunctive ἐγκεκλήκω ἐγκεκλήκῃς ἐγκεκλήκῃ ἐγκεκλήκητον ἐγκεκλήκητον ἐγκεκλήκωμεν ἐγκεκλήκητε ἐγκεκλήκωσῐ(ν)
optative ἐγκεκλήκοιμῐ,
ἐγκεκληκοίην 		ἐγκεκλήκοις,
ἐγκεκληκοίης 		ἐγκεκλήκοι,
ἐγκεκληκοίη 		ἐγκεκλήκοιτον ἐγκεκληκοίτην ἐγκεκλήκοιμεν ἐγκεκλήκοιτε ἐγκεκλήκοιεν
imperative   ἐγκέκληκε ἐγκεκληκέτω ἐγκεκλήκετον ἐγκεκληκέτων   ἐγκεκλήκετε ἐγκεκληκόντων
middle/passive indicative ἐγκέκλημαι ἐγκέκλησαι ἐγκέκληται ἐγκέκλησθον ἐγκέκλησθον ἐγκεκλήμεθᾰ ἐγκέκλησθε ἐγκέκληνται
subjunctive ἐγκεκλημένος ὦ ἐγκεκλημένος ᾖς ἐγκεκλημένος ᾖ ἐγκεκλημένω ἦτον ἐγκεκλημένω ἦτον ἐγκεκλημένοι ὦμεν ἐγκεκλημένοι ἦτε ἐγκεκλημένοι ὦσῐ(ν)
optative ἐγκεκλημένος εἴην ἐγκεκλημένος εἴης ἐγκεκλημένος εἴη ἐγκεκλημένω εἴητον,
εἶτον 		ἐγκεκλημένω εἰήτην,
εἴτην 		ἐγκεκλημένοι εἴημεν,
εἶμεν 		ἐγκεκλημένοι εἴητε,
εἶτε 		ἐγκεκλημένοι εἴησᾰν,
εἶεν
imperative   ἐγκέκλησο ἐγκεκλήσθω ἐγκέκλησθον ἐγκεκλήσθων   ἐγκέκλησθε ἐγκεκλήσθων
active middle/passive
infinitive ἐγκεκληκέναι ἐγκεκλῆσθαι
participle m ἐγκεκληκώς ἐγκεκλημένος
f ἐγκεκληκυῖᾰ ἐγκεκλημένη
n ἐγκεκληκός ἐγκεκλημένον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Pluperfect: ἐνεκεκλήκειν, ἐνεκεκλήμην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐνεκεκλήκειν,
ἐνεκεκλήκη 		ἐνεκεκλήκεις,
ἐνεκεκλήκης 		ἐνεκεκλήκει(ν) ἐνεκεκλήκετον ἐνεκεκληκέτην ἐνεκεκλήκεμεν ἐνεκεκλήκετε ἐνεκεκλήκεσᾰν
middle/passive indicative ἐνεκεκλήμην ἐνεκέκλησο ἐνεκέκλητο ἐνεκέκλησθον ἐνεκεκλήσθην ἐνεκεκλήμεθᾰ ἐνεκέκλησθε ἐνεκέκληντο
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Quotations

  • 50 CE – 100 CE, Acts of the Apostles 23:28:
    βουλόμενος δὲ γνῶναι τὴν αἰτίαν δι’ ἣν ἐνεκάλουν αὐτῷ, κατήγαγον αὐτὸν εἰς τὸ συνέδριον αὐτῶν·
    boulómenos dè gnônai tḕn aitían di’ hḕn enekáloun autōî, katḗgagon autòn eis tò sunédrion autôn;
    • Translation by KJV
      And when I would have known the cause wherefore they accused him, I brought him forth into their council:

Derived terms

Further reading

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.