ἀρρητοποιέω

Ancient Greek

Etymology

From ἄρρητος (árrhētos) (“unspeakable, shameful”) + ποιέω (poiéō) (“to do, make”).

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /ar̥.r̥ɛː.to.poi̯.é.ɔː/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /ar.re̝.to.pyˈe.o/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /ar.ri.to.pyˈe.o/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /ar.ri.to.pyˈe.o/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /a.ri.to.piˈe.o/

Verb

ἀρρητοποιέω • (arrhētopoiéō)

(moral) to practice an unmentionable or shameful vice
- c. 100 CE – 200 CE, Artemidorus, 1 79:
  τοὺς ἀρρητοποιεῖν εἰωθότας
  toùs arrhētopoieîn eiōthótas
  those who are accustomed to practicing unspeakable acts.

Usage notes

The verb ἀρρητοποιέω (arrhētopoiéō) denotes the performance of acts regarded as shameful or taboo to name. It functions as a euphemistic moral term and is closely synonymous with ἀρρητουργέω (arrhētourgéō).

Inflection

Present: ἀρρητοποιέω, ἀρρητοποιέομαι

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἀρρητοποιέω	ἀρρητοποιέεις	ἀρρητοποιέει	ἀρρητοποιέετον	ἀρρητοποιέετον	ἀρρητοποιέομεν	ἀρρητοποιέετε	ἀρρητοποιέουσῐ(ν)
	subjunctive	ἀρρητοποιέω	ἀρρητοποιέῃς	ἀρρητοποιέῃ	ἀρρητοποιέητον	ἀρρητοποιέητον	ἀρρητοποιέωμεν	ἀρρητοποιέητε	ἀρρητοποιέωσῐ(ν)
	optative	ἀρρητοποιέοιμῐ	ἀρρητοποιέοις	ἀρρητοποιέοι	ἀρρητοποιέοιτον	ἀρρητοποιεοίτην	ἀρρητοποιέοιμεν	ἀρρητοποιέοιτε	ἀρρητοποιέοιεν
	imperative		ἀρρητοποίεε	ἀρρητοποιεέτω	ἀρρητοποιέετον	ἀρρητοποιεέτων		ἀρρητοποιέετε	ἀρρητοποιεόντων
middle/passive	indicative	ἀρρητοποιέομαι	ἀρρητοποιέῃ, ἀρρητοποιέει	ἀρρητοποιέεται	ἀρρητοποιέεσθον	ἀρρητοποιέεσθον	ἀρρητοποιεόμεθᾰ	ἀρρητοποιέεσθε	ἀρρητοποιέονται
	subjunctive	ἀρρητοποιέωμαι	ἀρρητοποιέῃ	ἀρρητοποιέηται	ἀρρητοποιέησθον	ἀρρητοποιέησθον	ἀρρητοποιεώμεθᾰ	ἀρρητοποιέησθε	ἀρρητοποιέωνται
	optative	ἀρρητοποιεοίμην	ἀρρητοποιέοιο	ἀρρητοποιέοιτο	ἀρρητοποιέοισθον	ἀρρητοποιεοίσθην	ἀρρητοποιεοίμεθᾰ	ἀρρητοποιέοισθε	ἀρρητοποιέοιντο
	imperative		ἀρρητοποιέου	ἀρρητοποιεέσθω	ἀρρητοποιέεσθον	ἀρρητοποιεέσθων		ἀρρητοποιέεσθε	ἀρρητοποιεέσθων
		active				middle/passive
infinitive		ἀρρητοποιέειν				ἀρρητοποιέεσθαι
participle	m	ἀρρητοποιέων				ἀρρητοποιεόμενος
	f	ἀρρητοποιέουσᾰ				ἀρρητοποιεομένη
	n	ἀρρητοποιέον				ἀρρητοποιεόμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Related terms

ἀρρητουργέω (arrhētourgéō)
ἀρρητοποιός (arrhētopoiós)
ἄρρητος (árrhētos)

References

“ἀρρητοποιέω”, in Liddell & Scott (1940), A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
ἀρρητοποιέω in the Diccionario Griego–Español en línea (2006–2026)