ἀράμενος

Ancient Greek

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /aː.rá.me.nos/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /aˈra.me.nos/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /aˈra.me.nos/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /aˈra.me.nos/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /aˈra.me.nos/

Participle

ᾱ̓ράμενος • (ārámenos) m (feminine ᾱ̓ρᾰμένη, neuter ᾱ̓ράμενον); first/second declension

aorist middle participle of αἴρω (aírō)

Declension

First and second declension of ᾱ̓ρᾰ́μενος; ᾱ̓ρᾰμένη; ᾱ̓ρᾰ́μενον (Attic)

Number	Singular			Dual			Plural
Case/Gender	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	ᾱ̓ρᾰ́μενος ārắmenos	ᾱ̓ρᾰμένη ārăménē	ᾱ̓ρᾰ́μενον ārắmenon	ᾱ̓ρᾰμένω ārăménō	ᾱ̓ρᾰμένᾱ ārăménā	ᾱ̓ρᾰμένω ārăménō	ᾱ̓ρᾰ́μενοι ārắmenoi	ᾱ̓ρᾰ́μεναι ārắmenai	ᾱ̓ρᾰ́μενᾰ ārắmenă
Genitive	ᾱ̓ρᾰμένου ārăménou	ᾱ̓ρᾰμένης ārăménēs	ᾱ̓ρᾰμένου ārăménou	ᾱ̓ρᾰμένοιν ārăménoin	ᾱ̓ρᾰμέναιν ārăménain	ᾱ̓ρᾰμένοιν ārăménoin	ᾱ̓ρᾰμένων ārăménōn	ᾱ̓ρᾰμένων ārăménōn	ᾱ̓ρᾰμένων ārăménōn
Dative	ᾱ̓ρᾰμένῳ ārăménōi	ᾱ̓ρᾰμένῃ ārăménēi	ᾱ̓ρᾰμένῳ ārăménōi	ᾱ̓ρᾰμένοιν ārăménoin	ᾱ̓ρᾰμέναιν ārăménain	ᾱ̓ρᾰμένοιν ārăménoin	ᾱ̓ρᾰμένοις ārăménois	ᾱ̓ρᾰμέναις ārăménais	ᾱ̓ρᾰμένοις ārăménois
Accusative	ᾱ̓ρᾰ́μενον ārắmenon	ᾱ̓ρᾰμένην ārăménēn	ᾱ̓ρᾰ́μενον ārắmenon	ᾱ̓ρᾰμένω ārăménō	ᾱ̓ρᾰμένᾱ ārăménā	ᾱ̓ρᾰμένω ārăménō	ᾱ̓ρᾰμένους ārăménous	ᾱ̓ρᾰμένᾱς ārăménās	ᾱ̓ρᾰ́μενᾰ ārắmenă
Vocative	ᾱ̓ρᾰ́μενε ārắmene	ᾱ̓ρᾰμένη ārăménē	ᾱ̓ρᾰ́μενον ārắmenon	ᾱ̓ρᾰμένω ārăménō	ᾱ̓ρᾰμένᾱ ārăménā	ᾱ̓ρᾰμένω ārăménō	ᾱ̓ρᾰ́μενοι ārắmenoi	ᾱ̓ρᾰ́μεναι ārắmenai	ᾱ̓ρᾰ́μενᾰ ārắmenă
Derived forms	Adverb			Comparative			Superlative
Derived forms	ᾱ̓ρᾰμένως ārăménōs			ᾱ̓ρᾰμενώτερος ārămenṓteros			ᾱ̓ρᾰμενώτᾰτος ārămenṓtătos
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.