ἀποφαίνω

Ancient Greek

Etymology

From ἀπο- (apo-) +‎ φαίνω (phaínō).

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /a.po.pʰǎi̯.nɔː/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /a.poˈpʰɛ.no/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /a.poˈɸɛ.no/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /a.poˈfe.no/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /a.poˈfe.no/

Verb

ἀποφαίνω • (apophaínō)

to show forth, display, produce
to make known, declare
to give evidence of
to show by reasoning, represent as
to give an account of
to render or make (a certain way)
to appoint to (an office)

Conjugation

Present: ᾰ̓ποφαίνω, ᾰ̓ποφαίνομαι

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ᾰ̓ποφαίνω	ᾰ̓ποφαίνεις	ᾰ̓ποφαίνει	ᾰ̓ποφαίνετον	ᾰ̓ποφαίνετον	ᾰ̓ποφαίνομεν	ᾰ̓ποφαίνετε	ᾰ̓ποφαίνουσῐ(ν)
	subjunctive	ᾰ̓ποφαίνω	ᾰ̓ποφαίνῃς	ᾰ̓ποφαίνῃ	ᾰ̓ποφαίνητον	ᾰ̓ποφαίνητον	ᾰ̓ποφαίνωμεν	ᾰ̓ποφαίνητε	ᾰ̓ποφαίνωσῐ(ν)
	optative	ᾰ̓ποφαίνοιμῐ	ᾰ̓ποφαίνοις	ᾰ̓ποφαίνοι	ᾰ̓ποφαίνοιτον	ᾰ̓ποφαινοίτην	ᾰ̓ποφαίνοιμεν	ᾰ̓ποφαίνοιτε	ᾰ̓ποφαίνοιεν
	imperative		ᾰ̓πόφαινε	ᾰ̓ποφαινέτω	ᾰ̓ποφαίνετον	ᾰ̓ποφαινέτων		ᾰ̓ποφαίνετε	ᾰ̓ποφαινόντων
middle/passive	indicative	ᾰ̓ποφαίνομαι	ᾰ̓ποφαίνῃ, ᾰ̓ποφαίνει	ᾰ̓ποφαίνεται	ᾰ̓ποφαίνεσθον	ᾰ̓ποφαίνεσθον	ᾰ̓ποφαινόμεθᾰ	ᾰ̓ποφαίνεσθε	ᾰ̓ποφαίνονται
	subjunctive	ᾰ̓ποφαίνωμαι	ᾰ̓ποφαίνῃ	ᾰ̓ποφαίνηται	ᾰ̓ποφαίνησθον	ᾰ̓ποφαίνησθον	ᾰ̓ποφαινώμεθᾰ	ᾰ̓ποφαίνησθε	ᾰ̓ποφαίνωνται
	optative	ᾰ̓ποφαινοίμην	ᾰ̓ποφαίνοιο	ᾰ̓ποφαίνοιτο	ᾰ̓ποφαίνοισθον	ᾰ̓ποφαινοίσθην	ᾰ̓ποφαινοίμεθᾰ	ᾰ̓ποφαίνοισθε	ᾰ̓ποφαίνοιντο
	imperative		ᾰ̓ποφαίνου	ᾰ̓ποφαινέσθω	ᾰ̓ποφαίνεσθον	ᾰ̓ποφαινέσθων		ᾰ̓ποφαίνεσθε	ᾰ̓ποφαινέσθων
		active				middle/passive
infinitive		ᾰ̓ποφαίνειν				ᾰ̓ποφαίνεσθαι
participle	m	ᾰ̓ποφαίνων				ᾰ̓ποφαινόμενος
	f	ᾰ̓ποφαίνουσᾰ				ᾰ̓ποφαινομένη
	n	ᾰ̓ποφαῖνον				ᾰ̓ποφαινόμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Imperfect: ᾰ̓πέφαινον, ᾰ̓πεφαινόμην

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ᾰ̓πέφαινον	ᾰ̓πέφαινες	ᾰ̓πέφαινε(ν)	ᾰ̓πεφαίνετον	ᾰ̓πεφαινέτην	ᾰ̓πεφαίνομεν	ᾰ̓πεφαίνετε	ᾰ̓πέφαινον
middle/passive	indicative	ᾰ̓πεφαινόμην	ᾰ̓πεφαίνου	ᾰ̓πεφαίνετο	ᾰ̓πεφαίνεσθον	ᾰ̓πεφαινέσθην	ᾰ̓πεφαινόμεθᾰ	ᾰ̓πεφαίνεσθε	ᾰ̓πεφαίνοντο
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Future: ᾰ̓ποφᾰνέω, ᾰ̓ποφᾰνέομαι, ᾰ̓ποφᾰνήσομαι (Uncontracted)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ᾰ̓ποφᾰνέω	ᾰ̓ποφᾰνέεις	ᾰ̓ποφᾰνέει	ᾰ̓ποφᾰνέετον	ᾰ̓ποφᾰνέετον	ᾰ̓ποφᾰνέομεν	ᾰ̓ποφᾰνέετε	ᾰ̓ποφᾰνέουσῐ(ν)
active	optative	ᾰ̓ποφᾰνέοιμῐ	ᾰ̓ποφᾰνέοις	ᾰ̓ποφᾰνέοι	ᾰ̓ποφᾰνέοιτον	ᾰ̓ποφᾰνεοίτην	ᾰ̓ποφᾰνέοιμεν	ᾰ̓ποφᾰνέοιτε	ᾰ̓ποφᾰνέοιεν
middle	indicative	ᾰ̓ποφᾰνέομαι	ᾰ̓ποφᾰνέῃ, ᾰ̓ποφᾰνέει	ᾰ̓ποφᾰνέεται	ᾰ̓ποφᾰνέεσθον	ᾰ̓ποφᾰνέεσθον	ᾰ̓ποφᾰνεόμεθᾰ	ᾰ̓ποφᾰνέεσθε	ᾰ̓ποφᾰνέονται
middle	optative	ᾰ̓ποφᾰνεοίμην	ᾰ̓ποφᾰνέοιο	ᾰ̓ποφᾰνέοιτο	ᾰ̓ποφᾰνέοισθον	ᾰ̓ποφᾰνεοίσθην	ᾰ̓ποφᾰνεοίμεθᾰ	ᾰ̓ποφᾰνέοισθε	ᾰ̓ποφᾰνέοιντο
passive	indicative	ᾰ̓ποφᾰνήσομαι	ᾰ̓ποφᾰνήσῃ, ᾰ̓ποφᾰνήσει	ᾰ̓ποφᾰνήσεται	ᾰ̓ποφᾰνήσεσθον	ᾰ̓ποφᾰνήσεσθον	ᾰ̓ποφᾰνησόμεθᾰ	ᾰ̓ποφᾰνήσεσθε	ᾰ̓ποφᾰνήσονται
passive	optative	ᾰ̓ποφᾰνησοίμην	ᾰ̓ποφᾰνήσοιο	ᾰ̓ποφᾰνήσοιτο	ᾰ̓ποφᾰνήσοισθον	ᾰ̓ποφᾰνησοίσθην	ᾰ̓ποφᾰνησοίμεθᾰ	ᾰ̓ποφᾰνήσοισθε	ᾰ̓ποφᾰνήσοιντο
		active			middle		passive
infinitive		ᾰ̓ποφᾰνέειν			ᾰ̓ποφᾰνέεσθαι		ᾰ̓ποφᾰνήσεσθαι
participle	m	ᾰ̓ποφᾰνέων			ᾰ̓ποφᾰνεόμενος		ᾰ̓ποφᾰνησόμενος
	f	ᾰ̓ποφᾰνέουσᾰ			ᾰ̓ποφᾰνεομένη		ᾰ̓ποφᾰνησομένη
	n	ᾰ̓ποφᾰνέον			ᾰ̓ποφᾰνεόμενον		ᾰ̓ποφᾰνησόμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Future: ᾰ̓ποφᾰνῶ, ᾰ̓ποφᾰνοῦμαι, ᾰ̓ποφᾰνήσομαι (Contracted)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ᾰ̓ποφᾰνῶ	ᾰ̓ποφᾰνεῖς	ᾰ̓ποφᾰνεῖ	ᾰ̓ποφᾰνεῖτον	ᾰ̓ποφᾰνεῖτον	ᾰ̓ποφᾰνοῦμεν	ᾰ̓ποφᾰνεῖτε	ᾰ̓ποφᾰνοῦσῐ(ν)
active	optative	ᾰ̓ποφᾰνοίην, ᾰ̓ποφᾰνοῖμῐ	ᾰ̓ποφᾰνοίης, ᾰ̓ποφᾰνοῖς	ᾰ̓ποφᾰνοίη, ᾰ̓ποφᾰνοῖ	ᾰ̓ποφᾰνοῖτον, ᾰ̓ποφᾰνοίητον	ᾰ̓ποφᾰνοίτην, ᾰ̓ποφᾰνοιήτην	ᾰ̓ποφᾰνοῖμεν, ᾰ̓ποφᾰνοίημεν	ᾰ̓ποφᾰνοῖτε, ᾰ̓ποφᾰνοίητε	ᾰ̓ποφᾰνοῖεν, ᾰ̓ποφᾰνοίησᾰν
middle	indicative	ᾰ̓ποφᾰνοῦμαι	ᾰ̓ποφᾰνῇ	ᾰ̓ποφᾰνεῖται	ᾰ̓ποφᾰνεῖσθον	ᾰ̓ποφᾰνεῖσθον	ᾰ̓ποφᾰνούμεθᾰ	ᾰ̓ποφᾰνεῖσθε	ᾰ̓ποφᾰνοῦνται
middle	optative	ᾰ̓ποφᾰνοίμην	ᾰ̓ποφᾰνοῖο	ᾰ̓ποφᾰνοῖτο	ᾰ̓ποφᾰνοῖσθον	ᾰ̓ποφᾰνοίσθην	ᾰ̓ποφᾰνοίμεθᾰ	ᾰ̓ποφᾰνοῖσθε	ᾰ̓ποφᾰνοῖντο
passive	indicative	ᾰ̓ποφᾰνήσομαι	ᾰ̓ποφᾰνήσῃ, ᾰ̓ποφᾰνήσει	ᾰ̓ποφᾰνήσεται	ᾰ̓ποφᾰνήσεσθον	ᾰ̓ποφᾰνήσεσθον	ᾰ̓ποφᾰνησόμεθᾰ	ᾰ̓ποφᾰνήσεσθε	ᾰ̓ποφᾰνήσονται
passive	optative	ᾰ̓ποφᾰνησοίμην	ᾰ̓ποφᾰνήσοιο	ᾰ̓ποφᾰνήσοιτο	ᾰ̓ποφᾰνήσοισθον	ᾰ̓ποφᾰνησοίσθην	ᾰ̓ποφᾰνησοίμεθᾰ	ᾰ̓ποφᾰνήσοισθε	ᾰ̓ποφᾰνήσοιντο
		active			middle		passive
infinitive		ᾰ̓ποφᾰνεῖν			ᾰ̓ποφᾰνεῖσθαι		ᾰ̓ποφᾰνήσεσθαι
participle	m	ᾰ̓ποφᾰνῶν			ᾰ̓ποφᾰνούμενος		ᾰ̓ποφᾰνησόμενος
	f	ᾰ̓ποφᾰνοῦσᾰ			ᾰ̓ποφᾰνουμένη		ᾰ̓ποφᾰνησομένη
	n	ᾰ̓ποφᾰνοῦν			ᾰ̓ποφᾰνούμενον		ᾰ̓ποφᾰνησόμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Aorist: ᾰ̓πέφηνᾰ, ᾰ̓πεφηνᾰ́μην, ᾰ̓πεφᾰ́νθην

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ᾰ̓πέφηνᾰ	ᾰ̓πέφηνᾰς	ᾰ̓πέφηνε(ν)	ᾰ̓πεφήνᾰτον	ᾰ̓πεφηνᾰ́την	ᾰ̓πεφήνᾰμεν	ᾰ̓πεφήνᾰτε	ᾰ̓πέφηνᾰν
	subjunctive	ᾰ̓ποφήνω	ᾰ̓ποφήνῃς	ᾰ̓ποφήνῃ	ᾰ̓ποφήνητον	ᾰ̓ποφήνητον	ᾰ̓ποφήνωμεν	ᾰ̓ποφήνητε	ᾰ̓ποφήνωσῐ(ν)
	optative	ᾰ̓ποφήναιμῐ	ᾰ̓ποφήνειᾰς, ᾰ̓ποφήναις	ᾰ̓ποφήνειε(ν), ᾰ̓ποφήναι	ᾰ̓ποφήναιτον	ᾰ̓ποφηναίτην	ᾰ̓ποφήναιμεν	ᾰ̓ποφήναιτε	ᾰ̓ποφήνειᾰν, ᾰ̓ποφήναιεν
	imperative		ᾰ̓πόφηνον	ᾰ̓ποφηνᾰ́τω	ᾰ̓ποφήνᾰτον	ᾰ̓ποφηνᾰ́των		ᾰ̓ποφήνᾰτε	ᾰ̓ποφηνᾰ́ντων
middle	indicative	ᾰ̓πεφηνᾰ́μην	ᾰ̓πεφήνω	ᾰ̓πεφήνᾰτο	ᾰ̓πεφήνᾰσθον	ᾰ̓πεφηνᾰ́σθην	ᾰ̓πεφηνᾰ́μεθᾰ	ᾰ̓πεφήνᾰσθε	ᾰ̓πεφήνᾰντο
	subjunctive	ᾰ̓ποφήνωμαι	ᾰ̓ποφήνῃ	ᾰ̓ποφήνηται	ᾰ̓ποφήνησθον	ᾰ̓ποφήνησθον	ᾰ̓ποφηνώμεθᾰ	ᾰ̓ποφήνησθε	ᾰ̓ποφήνωνται
	optative	ᾰ̓ποφηναίμην	ᾰ̓ποφήναιο	ᾰ̓ποφήναιτο	ᾰ̓ποφήναισθον	ᾰ̓ποφηναίσθην	ᾰ̓ποφηναίμεθᾰ	ᾰ̓ποφήναισθε	ᾰ̓ποφήναιντο
	imperative		ᾰ̓πόφηναι	ᾰ̓ποφηνᾰ́σθω	ᾰ̓ποφήνᾰσθον	ᾰ̓ποφηνᾰ́σθων		ᾰ̓ποφήνᾰσθε	ᾰ̓ποφηνᾰ́σθων
passive	indicative	ᾰ̓πεφᾰ́νθην	ᾰ̓πεφᾰ́νθης	ᾰ̓πεφᾰ́νθη	ᾰ̓πεφᾰ́νθητον	ᾰ̓πεφᾰνθήτην	ᾰ̓πεφᾰ́νθημεν	ᾰ̓πεφᾰ́νθητε	ᾰ̓πεφᾰ́νθησᾰν
	subjunctive	ᾰ̓ποφᾰνθῶ	ᾰ̓ποφᾰνθῇς	ᾰ̓ποφᾰνθῇ	ᾰ̓ποφᾰνθῆτον	ᾰ̓ποφᾰνθῆτον	ᾰ̓ποφᾰνθῶμεν	ᾰ̓ποφᾰνθῆτε	ᾰ̓ποφᾰνθῶσῐ(ν)
	optative	ᾰ̓ποφᾰνθείην	ᾰ̓ποφᾰνθείης	ᾰ̓ποφᾰνθείη	ᾰ̓ποφᾰνθεῖτον, ᾰ̓ποφᾰνθείητον	ᾰ̓ποφᾰνθείτην, ᾰ̓ποφᾰνθειήτην	ᾰ̓ποφᾰνθεῖμεν, ᾰ̓ποφᾰνθείημεν	ᾰ̓ποφᾰνθεῖτε, ᾰ̓ποφᾰνθείητε	ᾰ̓ποφᾰνθεῖεν, ᾰ̓ποφᾰνθείησᾰν
	imperative		ᾰ̓ποφᾰ́νθητῐ	ᾰ̓ποφᾰνθήτω	ᾰ̓ποφᾰ́νθητον	ᾰ̓ποφᾰνθήτων		ᾰ̓ποφᾰ́νθητε	ᾰ̓ποφᾰνθέντων
		active			middle		passive
infinitive		ᾰ̓ποφῆναι			ᾰ̓ποφήνᾰσθαι		ᾰ̓ποφᾰνθῆναι
participle	m	ᾰ̓ποφήνᾱς			ᾰ̓ποφηνᾰ́μενος		ᾰ̓ποφᾰνθείς
	f	ᾰ̓ποφήνᾱσᾰ			ᾰ̓ποφηνᾰμένη		ᾰ̓ποφᾰνθεῖσᾰ
	n	ᾰ̓ποφῆνᾰν			ᾰ̓ποφηνᾰ́μενον		ᾰ̓ποφᾰνθέν
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Perfect: ᾰ̓ποπέφᾰγκᾰ, ᾰ̓ποπέφᾰσμαι

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ᾰ̓ποπέφᾰγκᾰ	ᾰ̓ποπέφᾰγκᾰς	ᾰ̓ποπέφᾰγκε(ν)	ᾰ̓ποπεφᾰ́γκᾰτον	ᾰ̓ποπεφᾰ́γκᾰτον	ᾰ̓ποπεφᾰ́γκᾰμεν	ᾰ̓ποπεφᾰ́γκᾰτε	ᾰ̓ποπεφᾰ́γκᾱσῐ(ν)
	subjunctive	ᾰ̓ποπεφᾰ́γκω	ᾰ̓ποπεφᾰ́γκῃς	ᾰ̓ποπεφᾰ́γκῃ	ᾰ̓ποπεφᾰ́γκητον	ᾰ̓ποπεφᾰ́γκητον	ᾰ̓ποπεφᾰ́γκωμεν	ᾰ̓ποπεφᾰ́γκητε	ᾰ̓ποπεφᾰ́γκωσῐ(ν)
	optative	ᾰ̓ποπεφᾰ́γκοιμῐ, ᾰ̓ποπεφᾰγκοίην	ᾰ̓ποπεφᾰ́γκοις, ᾰ̓ποπεφᾰγκοίης	ᾰ̓ποπεφᾰ́γκοι, ᾰ̓ποπεφᾰγκοίη	ᾰ̓ποπεφᾰ́γκοιτον	ᾰ̓ποπεφᾰγκοίτην	ᾰ̓ποπεφᾰ́γκοιμεν	ᾰ̓ποπεφᾰ́γκοιτε	ᾰ̓ποπεφᾰ́γκοιεν
	imperative		ᾰ̓ποπέφᾰγκε	ᾰ̓ποπεφᾰγκέτω	ᾰ̓ποπεφᾰ́γκετον	ᾰ̓ποπεφᾰγκέτων		ᾰ̓ποπεφᾰ́γκετε	ᾰ̓ποπεφᾰγκόντων
middle/passive	indicative	ᾰ̓ποπέφᾰσμαι	ᾰ̓ποπέφᾰνσαι	ᾰ̓ποπέφᾰνται	ᾰ̓ποπέφᾰνθον	ᾰ̓ποπέφᾰνθον	ᾰ̓ποπεφᾰ́σμεθᾰ	ᾰ̓ποπέφᾰνθε	ᾰ̓ποπεφᾰ́νᾰται
	subjunctive	ᾰ̓ποπεφᾰσμένος ὦ	ᾰ̓ποπεφᾰσμένος ᾖς	ᾰ̓ποπεφᾰσμένος ᾖ	ᾰ̓ποπεφᾰσμένω ἦτον	ᾰ̓ποπεφᾰσμένω ἦτον	ᾰ̓ποπεφᾰσμένοι ὦμεν	ᾰ̓ποπεφᾰσμένοι ἦτε	ᾰ̓ποπεφᾰσμένοι ὦσῐ(ν)
	optative	ᾰ̓ποπεφᾰσμένος εἴην	ᾰ̓ποπεφᾰσμένος εἴης	ᾰ̓ποπεφᾰσμένος εἴη	ᾰ̓ποπεφᾰσμένω εἴητον, εἶτον	ᾰ̓ποπεφᾰσμένω εἰήτην, εἴτην	ᾰ̓ποπεφᾰσμένοι εἴημεν, εἶμεν	ᾰ̓ποπεφᾰσμένοι εἴητε, εἶτε	ᾰ̓ποπεφᾰσμένοι εἴησᾰν, εἶεν
	imperative		ᾰ̓ποπέφᾰνσο	ᾰ̓ποπεφᾰ́νθω	ᾰ̓ποπέφᾰνθον	ᾰ̓ποπεφᾰ́νθων		ᾰ̓ποπέφᾰνθε	ᾰ̓ποπεφᾰ́νθων
		active				middle/passive
infinitive		ᾰ̓ποπεφᾰγκέναι				ᾰ̓ποπεφᾰ́νθαι
participle	m	ᾰ̓ποπεφᾰγκώς				ᾰ̓ποπεφᾰσμένος
	f	ᾰ̓ποπεφᾰγκυῖᾰ				ᾰ̓ποπεφᾰσμένη
	n	ᾰ̓ποπεφᾰγκός				ᾰ̓ποπεφᾰσμένον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Derived terms

ἀπόφασις (apóphasis, “decision”)

Descendants

Greek: αποφαίνομαι (apofaínomai)
→⇒ German: Apophänie
- → English: apophenia