ἀνόμοιος

Ancient Greek

Etymology

From ἀν- (an-, “not”) +‎ ὅμοιος (hómoios, “similar”)

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /a.nó.moi̯.os/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /aˈno.my.os/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /aˈno.my.os/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /aˈno.my.os/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /aˈno.mi.os/

Adjective

ἀνόμοιος • (anómoios) m (feminine ἀνομοίᾱ, neuter ἀνόμοιον); first/second declension

dissimilar, unlike

Inflection

First and second declension of ᾰ̓νόμοιος; ᾰ̓νομοίᾱ; ᾰ̓νόμοιον (Attic)

Number	Singular			Dual			Plural
Case/Gender	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	ᾰ̓νόμοιος ănómoios	ᾰ̓νομοίᾱ ănomoíā	ᾰ̓νόμοιον ănómoion	ᾰ̓νομοίω ănomoíō	ᾰ̓νομοίᾱ ănomoíā	ᾰ̓νομοίω ănomoíō	ᾰ̓νόμοιοι ănómoioi	ᾰ̓νόμοιαι ănómoiai	ᾰ̓νόμοιᾰ ănómoiă
Genitive	ᾰ̓νομοίου ănomoíou	ᾰ̓νομοίᾱς ănomoíās	ᾰ̓νομοίου ănomoíou	ᾰ̓νομοίοιν ănomoíoin	ᾰ̓νομοίαιν ănomoíain	ᾰ̓νομοίοιν ănomoíoin	ᾰ̓νομοίων ănomoíōn	ᾰ̓νομοίων ănomoíōn	ᾰ̓νομοίων ănomoíōn
Dative	ᾰ̓νομοίῳ ănomoíōi	ᾰ̓νομοίᾳ ănomoíāi	ᾰ̓νομοίῳ ănomoíōi	ᾰ̓νομοίοιν ănomoíoin	ᾰ̓νομοίαιν ănomoíain	ᾰ̓νομοίοιν ănomoíoin	ᾰ̓νομοίοις ănomoíois	ᾰ̓νομοίαις ănomoíais	ᾰ̓νομοίοις ănomoíois
Accusative	ᾰ̓νόμοιον ănómoion	ᾰ̓νομοίᾱν ănomoíān	ᾰ̓νόμοιον ănómoion	ᾰ̓νομοίω ănomoíō	ᾰ̓νομοίᾱ ănomoíā	ᾰ̓νομοίω ănomoíō	ᾰ̓νομοίους ănomoíous	ᾰ̓νομοίᾱς ănomoíās	ᾰ̓νόμοιᾰ ănómoiă
Vocative	ᾰ̓νόμοιε ănómoie	ᾰ̓νομοίᾱ ănomoíā	ᾰ̓νόμοιον ănómoion	ᾰ̓νομοίω ănomoíō	ᾰ̓νομοίᾱ ănomoíā	ᾰ̓νομοίω ănomoíō	ᾰ̓νόμοιοι ănómoioi	ᾰ̓νόμοιαι ănómoiai	ᾰ̓νόμοιᾰ ănómoiă
Derived forms	Adverb			Comparative			Superlative
Derived forms	ᾰ̓νομοίως ănomoíōs			ᾰ̓νομοιότερος ănomoióteros			ᾰ̓νομοιότᾰτος ănomoiótătos
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.

Descendants

Greek: ανόμοιος (anómoios)