ἀντινομία

Ancient Greek

From ἀντι- (anti-, “against”) +‎ νόμος (nómos, “law”) +‎ -ίᾱ (-íā).

ἀντῐνομίᾱ • (antĭnomíā) f (genitive ἀντῐνομίᾱς); first declension

First declension of ἡ ἀντῐνομίᾱ; τῆς ἀντῐνομίᾱς (Attic)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ἡ ἀντῐνομίᾱ hē antĭnomíā	τὼ ἀντῐνομίᾱ tṑ antĭnomíā	αἱ ἀντῐνομίαι hai antĭnomíai
Genitive	τῆς ἀντῐνομίᾱς tês antĭnomíās	τοῖν ἀντῐνομίαιν toîn antĭnomíain	τῶν ἀντῐνομιῶν tôn antĭnomiôn
Dative	τῇ ἀντῐνομίᾳ tēî antĭnomíāi	τοῖν ἀντῐνομίαιν toîn antĭnomíain	ταῖς ἀντῐνομίαις taîs antĭnomíais
Accusative	τὴν ἀντῐνομίᾱν tḕn antĭnomíān	τὼ ἀντῐνομίᾱ tṑ antĭnomíā	τᾱ̀ς ἀντῐνομίᾱς tā̀s antĭnomíās
Vocative	ἀντῐνομίᾱ antĭnomíā	ἀντῐνομίᾱ antĭnomíā	ἀντῐνομίαι antĭnomíai
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.