ἀνηκουστέω

Ancient Greek

Etymology

From ἀνήκουστος (anḗkoustos, “unhearing, disobedient”) +‎ -έω (-éō).

Pronunciation

 

Verb

ἀνηκουστέω • (anēkoustéō)

  1. to disobey [with genitive or dative]

Conjugation

   Present: ἀνηκουστέω (Uncontracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἀνηκουστέω ἀνηκουστέεις ἀνηκουστέει ἀνηκουστέετον ἀνηκουστέετον ἀνηκουστέομεν ἀνηκουστέετε ἀνηκουστέουσῐ(ν)
subjunctive ἀνηκουστέω ἀνηκουστέῃς ἀνηκουστέῃ ἀνηκουστέητον ἀνηκουστέητον ἀνηκουστέωμεν ἀνηκουστέητε ἀνηκουστέωσῐ(ν)
optative ἀνηκουστέοιμῐ ἀνηκουστέοις ἀνηκουστέοι ἀνηκουστέοιτον ἀνηκουστεοίτην ἀνηκουστέοιμεν ἀνηκουστέοιτε ἀνηκουστέοιεν
imperative   ἀνηκούστεε ἀνηκουστεέτω ἀνηκουστέετον ἀνηκουστεέτων   ἀνηκουστέετε ἀνηκουστεόντων
active
infinitive ἀνηκουστέειν
participle m ἀνηκουστέων
f ἀνηκουστέουσᾰ
n ἀνηκουστέον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Present: ἀνηκουστῶ (Contracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἀνηκουστῶ ἀνηκουστεῖς ἀνηκουστεῖ ἀνηκουστεῖτον ἀνηκουστεῖτον ἀνηκουστοῦμεν ἀνηκουστεῖτε ἀνηκουστοῦσῐ(ν)
subjunctive ἀνηκουστῶ ἀνηκουστῇς ἀνηκουστῇ ἀνηκουστῆτον ἀνηκουστῆτον ἀνηκουστῶμεν ἀνηκουστῆτε ἀνηκουστῶσῐ(ν)
optative ἀνηκουστοίην,
ἀνηκουστοῖμῐ 		ἀνηκουστοίης,
ἀνηκουστοῖς 		ἀνηκουστοίη,
ἀνηκουστοῖ 		ἀνηκουστοῖτον,
ἀνηκουστοίητον 		ἀνηκουστοίτην,
ἀνηκουστοιήτην 		ἀνηκουστοῖμεν,
ἀνηκουστοίημεν 		ἀνηκουστοῖτε,
ἀνηκουστοίητε 		ἀνηκουστοῖεν,
ἀνηκουστοίησᾰν
imperative   ἀνηκούστει ἀνηκουστείτω ἀνηκουστεῖτον ἀνηκουστείτων   ἀνηκουστεῖτε ἀνηκουστούντων
active
infinitive ἀνηκουστεῖν
participle m ἀνηκουστῶν
f ἀνηκουστοῦσᾰ
n ἀνηκουστοῦν
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ἀνηκούστεον (Uncontracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἀνηκούστεον ἀνηκούστεες ἀνηκούστεε(ν) ἀνηκουστέετον ἀνηκουστεέτην ἀνηκουστέομεν ἀνηκουστέετε ἀνηκούστεον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ἀνηκούστουν (Contracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἀνηκούστουν ἀνηκούστεις ἀνηκούστει ἀνηκουστεῖτον ἀνηκουστείτην ἀνηκουστοῦμεν ἀνηκουστεῖτε ἀνηκούστουν
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Future: ἀνηκουστήσω
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἀνηκουστήσω ἀνηκουστήσεις ἀνηκουστήσει ἀνηκουστήσετον ἀνηκουστήσετον ἀνηκουστήσομεν ἀνηκουστήσετε ἀνηκουστήσουσῐ(ν)
optative ἀνηκουστήσοιμῐ ἀνηκουστήσοις ἀνηκουστήσοι ἀνηκουστήσοιτον ἀνηκουστησοίτην ἀνηκουστήσοιμεν ἀνηκουστήσοιτε ἀνηκουστήσοιεν
active
infinitive ἀνηκουστήσειν
participle m ἀνηκουστήσων
f ἀνηκουστήσουσᾰ
n ἀνηκουστῆσον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Aorist: ἀνηκούστησᾰ
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἀνηκούστησᾰ ἀνηκούστησᾰς ἀνηκούστησε(ν) ἀνηκουστήσᾰτον ἀνηκουστησᾰ́την ἀνηκουστήσᾰμεν ἀνηκουστήσᾰτε ἀνηκούστησᾰν
subjunctive ἀνηκουστήσω ἀνηκουστήσῃς ἀνηκουστήσῃ ἀνηκουστήσητον ἀνηκουστήσητον ἀνηκουστήσωμεν ἀνηκουστήσητε ἀνηκουστήσωσῐ(ν)
optative ἀνηκουστήσαιμῐ ἀνηκουστήσειᾰς,
ἀνηκουστήσαις 		ἀνηκουστήσειε(ν),
ἀνηκουστήσαι 		ἀνηκουστήσαιτον ἀνηκουστησαίτην ἀνηκουστήσαιμεν ἀνηκουστήσαιτε ἀνηκουστήσειᾰν,
ἀνηκουστήσαιεν
imperative   ἀνηκούστησον ἀνηκουστησᾰ́τω ἀνηκουστήσᾰτον ἀνηκουστησᾰ́των   ἀνηκουστήσᾰτε ἀνηκουστησᾰ́ντων
active
infinitive ἀνηκουστῆσαι
participle m ἀνηκουστήσᾱς
f ἀνηκουστήσᾱσᾰ
n ἀνηκουστῆσᾰν
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Perfect: ἀνηκούστηκᾰ
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἀνηκούστηκᾰ ἀνηκούστηκᾰς ἀνηκούστηκε(ν) ἀνηκουστήκᾰτον ἀνηκουστήκᾰτον ἀνηκουστήκᾰμεν ἀνηκουστήκᾰτε ἀνηκουστήκᾱσῐ(ν)
subjunctive ἀνηκουστήκω ἀνηκουστήκῃς ἀνηκουστήκῃ ἀνηκουστήκητον ἀνηκουστήκητον ἀνηκουστήκωμεν ἀνηκουστήκητε ἀνηκουστήκωσῐ(ν)
optative ἀνηκουστήκοιμῐ,
ἀνηκουστηκοίην 		ἀνηκουστήκοις,
ἀνηκουστηκοίης 		ἀνηκουστήκοι,
ἀνηκουστηκοίη 		ἀνηκουστήκοιτον ἀνηκουστηκοίτην ἀνηκουστήκοιμεν ἀνηκουστήκοιτε ἀνηκουστήκοιεν
imperative   ἀνηκούστηκε ἀνηκουστηκέτω ἀνηκουστήκετον ἀνηκουστηκέτων   ἀνηκουστήκετε ἀνηκουστηκόντων
active
infinitive ἀνηκουστηκέναι
participle m ἀνηκουστηκώς
f ἀνηκουστηκυῖᾰ
n ἀνηκουστηκός
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Pluperfect: ἀνηκουστήκειν
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἀνηκουστήκειν,
ἀνηκουστήκη 		ἀνηκουστήκεις,
ἀνηκουστήκης 		ἀνηκουστήκει(ν) ἀνηκουστήκετον ἀνηκουστηκέτην ἀνηκουστήκεμεν ἀνηκουστήκετε ἀνηκουστήκεσᾰν
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Further reading

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.