ἀνατέμνω

See also: ανατέμνω

Ancient Greek

Etymology

    From ἀνα- (ana-) +‎ τέμνω (témnō).

    Pronunciation

     

    Verb

    ἀνᾰτέμνω • (anătémnō)

    1. to cut open

    Conjugation

       Present: ἀνᾰτέμνω, ἀνᾰτέμνομαι
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative ἀνᾰτέμνω ἀνᾰτέμνεις ἀνᾰτέμνει ἀνᾰτέμνετον ἀνᾰτέμνετον ἀνᾰτέμνομεν ἀνᾰτέμνετε ἀνᾰτέμνουσῐ(ν)
    subjunctive ἀνᾰτέμνω ἀνᾰτέμνῃς ἀνᾰτέμνῃ ἀνᾰτέμνητον ἀνᾰτέμνητον ἀνᾰτέμνωμεν ἀνᾰτέμνητε ἀνᾰτέμνωσῐ(ν)
    optative ἀνᾰτέμνοιμῐ ἀνᾰτέμνοις ἀνᾰτέμνοι ἀνᾰτέμνοιτον ἀνᾰτεμνοίτην ἀνᾰτέμνοιμεν ἀνᾰτέμνοιτε ἀνᾰτέμνοιεν
    imperative   ἀνᾰ́τεμνε ἀνᾰτεμνέτω ἀνᾰτέμνετον ἀνᾰτεμνέτων   ἀνᾰτέμνετε ἀνᾰτεμνόντων
    middle/passive indicative ἀνᾰτέμνομαι ἀνᾰτέμνῃ,
    ἀνᾰτέμνει     		ἀνᾰτέμνεται ἀνᾰτέμνεσθον ἀνᾰτέμνεσθον ἀνᾰτεμνόμεθᾰ ἀνᾰτέμνεσθε ἀνᾰτέμνονται
    subjunctive ἀνᾰτέμνωμαι ἀνᾰτέμνῃ ἀνᾰτέμνηται ἀνᾰτέμνησθον ἀνᾰτέμνησθον ἀνᾰτεμνώμεθᾰ ἀνᾰτέμνησθε ἀνᾰτέμνωνται
    optative ἀνᾰτεμνοίμην ἀνᾰτέμνοιο ἀνᾰτέμνοιτο ἀνᾰτέμνοισθον ἀνᾰτεμνοίσθην ἀνᾰτεμνοίμεθᾰ ἀνᾰτέμνοισθε ἀνᾰτέμνοιντο
    imperative   ἀνᾰτέμνου ἀνᾰτεμνέσθω ἀνᾰτέμνεσθον ἀνᾰτεμνέσθων   ἀνᾰτέμνεσθε ἀνᾰτεμνέσθων
    active middle/passive
    infinitive ἀνᾰτέμνειν ἀνᾰτέμνεσθαι
    participle m ἀνᾰτέμνων ἀνᾰτεμνόμενος
    f ἀνᾰτέμνουσᾰ ἀνᾰτεμνομένη
    n ἀνᾰτέμνον ἀνᾰτεμνόμενον
    Notes:
    This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Imperfect: ἀνέτεμνον, ἀνετεμνόμην
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative ἀνέτεμνον ἀνέτεμνες ἀνέτεμνε(ν) ἀνετέμνετον ἀνετεμνέτην ἀνετέμνομεν ἀνετέμνετε ἀνέτεμνον
    middle/passive indicative ἀνετεμνόμην ἀνετέμνου ἀνετέμνετο ἀνετέμνεσθον ἀνετεμνέσθην ἀνετεμνόμεθᾰ ἀνετέμνεσθε ἀνετέμνοντο
    Notes:
    This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Future: ἀνᾰτεμέω, ἀνᾰτεμέομαι, ἀνᾰτεμήσομαι (Uncontracted)
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative ἀνᾰτεμέω ἀνᾰτεμέεις ἀνᾰτεμέει ἀνᾰτεμέετον ἀνᾰτεμέετον ἀνᾰτεμέομεν ἀνᾰτεμέετε ἀνᾰτεμέουσῐ(ν)
    optative ἀνᾰτεμέοιμῐ ἀνᾰτεμέοις ἀνᾰτεμέοι ἀνᾰτεμέοιτον ἀνᾰτεμεοίτην ἀνᾰτεμέοιμεν ἀνᾰτεμέοιτε ἀνᾰτεμέοιεν
    middle indicative ἀνᾰτεμέομαι ἀνᾰτεμέῃ,
    ἀνᾰτεμέει     		ἀνᾰτεμέεται ἀνᾰτεμέεσθον ἀνᾰτεμέεσθον ἀνᾰτεμεόμεθᾰ ἀνᾰτεμέεσθε ἀνᾰτεμέονται
    optative ἀνᾰτεμεοίμην ἀνᾰτεμέοιο ἀνᾰτεμέοιτο ἀνᾰτεμέοισθον ἀνᾰτεμεοίσθην ἀνᾰτεμεοίμεθᾰ ἀνᾰτεμέοισθε ἀνᾰτεμέοιντο
    passive indicative ἀνᾰτεμήσομαι ἀνᾰτεμήσῃ,
    ἀνᾰτεμήσει     		ἀνᾰτεμήσεται ἀνᾰτεμήσεσθον ἀνᾰτεμήσεσθον ἀνᾰτεμησόμεθᾰ ἀνᾰτεμήσεσθε ἀνᾰτεμήσονται
    optative ἀνᾰτεμησοίμην ἀνᾰτεμήσοιο ἀνᾰτεμήσοιτο ἀνᾰτεμήσοισθον ἀνᾰτεμησοίσθην ἀνᾰτεμησοίμεθᾰ ἀνᾰτεμήσοισθε ἀνᾰτεμήσοιντο
    active middle passive
    infinitive ἀνᾰτεμέειν ἀνᾰτεμέεσθαι ἀνᾰτεμήσεσθαι
    participle m ἀνᾰτεμέων ἀνᾰτεμεόμενος ἀνᾰτεμησόμενος
    f ἀνᾰτεμέουσᾰ ἀνᾰτεμεομένη ἀνᾰτεμησομένη
    n ἀνᾰτεμέον ἀνᾰτεμεόμενον ἀνᾰτεμησόμενον
    Notes:
    This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Future: ἀνᾰτεμῶ, ἀνᾰτεμοῦμαι, ἀνᾰτεμήσομαι (Contracted)
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative ἀνᾰτεμῶ ἀνᾰτεμεῖς ἀνᾰτεμεῖ ἀνᾰτεμεῖτον ἀνᾰτεμεῖτον ἀνᾰτεμοῦμεν ἀνᾰτεμεῖτε ἀνᾰτεμοῦσῐ(ν)
    optative ἀνᾰτεμοίην,
    ἀνᾰτεμοῖμῐ     		ἀνᾰτεμοίης,
    ἀνᾰτεμοῖς     		ἀνᾰτεμοίη,
    ἀνᾰτεμοῖ     		ἀνᾰτεμοῖτον,
    ἀνᾰτεμοίητον     		ἀνᾰτεμοίτην,
    ἀνᾰτεμοιήτην     		ἀνᾰτεμοῖμεν,
    ἀνᾰτεμοίημεν     		ἀνᾰτεμοῖτε,
    ἀνᾰτεμοίητε     		ἀνᾰτεμοῖεν,
    ἀνᾰτεμοίησᾰν
    middle indicative ἀνᾰτεμοῦμαι ἀνᾰτεμῇ ἀνᾰτεμεῖται ἀνᾰτεμεῖσθον ἀνᾰτεμεῖσθον ἀνᾰτεμούμεθᾰ ἀνᾰτεμεῖσθε ἀνᾰτεμοῦνται
    optative ἀνᾰτεμοίμην ἀνᾰτεμοῖο ἀνᾰτεμοῖτο ἀνᾰτεμοῖσθον ἀνᾰτεμοίσθην ἀνᾰτεμοίμεθᾰ ἀνᾰτεμοῖσθε ἀνᾰτεμοῖντο
    passive indicative ἀνᾰτεμήσομαι ἀνᾰτεμήσῃ,
    ἀνᾰτεμήσει     		ἀνᾰτεμήσεται ἀνᾰτεμήσεσθον ἀνᾰτεμήσεσθον ἀνᾰτεμησόμεθᾰ ἀνᾰτεμήσεσθε ἀνᾰτεμήσονται
    optative ἀνᾰτεμησοίμην ἀνᾰτεμήσοιο ἀνᾰτεμήσοιτο ἀνᾰτεμήσοισθον ἀνᾰτεμησοίσθην ἀνᾰτεμησοίμεθᾰ ἀνᾰτεμήσοισθε ἀνᾰτεμήσοιντο
    active middle passive
    infinitive ἀνᾰτεμεῖν ἀνᾰτεμεῖσθαι ἀνᾰτεμήσεσθαι
    participle m ἀνᾰτεμῶν ἀνᾰτεμούμενος ἀνᾰτεμησόμενος
    f ἀνᾰτεμοῦσᾰ ἀνᾰτεμουμένη ἀνᾰτεμησομένη
    n ἀνᾰτεμοῦν ἀνᾰτεμούμενον ἀνᾰτεμησόμενον
    Notes:
    This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Aorist: ἀνέτεμον, ἀνετεμόμην, ἀνετμήθην
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative ἀνέτεμον ἀνέτεμες ἀνέτεμε(ν) ἀνετέμετον ἀνετεμέτην ἀνετέμομεν ἀνετέμετε ἀνέτεμον
    subjunctive ἀνᾰτέμω ἀνᾰτέμῃς ἀνᾰτέμῃ ἀνᾰτέμητον ἀνᾰτέμητον ἀνᾰτέμωμεν ἀνᾰτέμητε ἀνᾰτέμωσῐ(ν)
    optative ἀνᾰτέμοιμῐ ἀνᾰτέμοις ἀνᾰτέμοι ἀνᾰτέμοιτον ἀνᾰτεμοίτην ἀνᾰτέμοιμεν ἀνᾰτέμοιτε ἀνᾰτέμοιεν
    imperative   ἀνᾰ́τεμε ἀνᾰτεμέτω ἀνᾰτέμετον ἀνᾰτεμέτων   ἀνᾰτέμετε ἀνᾰτεμόντων
    middle indicative ἀνετεμόμην ἀνετέμου ἀνετέμετο ἀνετέμεσθον ἀνετεμέσθην ἀνετεμόμεθᾰ ἀνετέμεσθε ἀνετέμοντο
    subjunctive ἀνᾰτέμωμαι ἀνᾰτέμῃ ἀνᾰτέμηται ἀνᾰτέμησθον ἀνᾰτέμησθον ἀνᾰτεμώμεθᾰ ἀνᾰτέμησθε ἀνᾰτέμωνται
    optative ἀνᾰτεμοίμην ἀνᾰτέμοιο ἀνᾰτέμοιτο ἀνᾰτέμοισθον ἀνᾰτεμοίσθην ἀνᾰτεμοίμεθᾰ ἀνᾰτέμοισθε ἀνᾰτέμοιντο
    imperative   ἀνᾰτεμοῦ ἀνᾰτεμέσθω ἀνᾰτέμεσθον ἀνᾰτεμέσθων   ἀνᾰτέμεσθε ἀνᾰτεμέσθων
    passive indicative ἀνετμήθην ἀνετμήθης ἀνετμήθη ἀνετμήθητον ἀνετμηθήτην ἀνετμήθημεν ἀνετμήθητε ἀνετμήθησᾰν
    subjunctive ἀνᾰτμηθῶ ἀνᾰτμηθῇς ἀνᾰτμηθῇ ἀνᾰτμηθῆτον ἀνᾰτμηθῆτον ἀνᾰτμηθῶμεν ἀνᾰτμηθῆτε ἀνᾰτμηθῶσῐ(ν)
    optative ἀνᾰτμηθείην ἀνᾰτμηθείης ἀνᾰτμηθείη ἀνᾰτμηθεῖτον,
    ἀνᾰτμηθείητον     		ἀνᾰτμηθείτην,
    ἀνᾰτμηθειήτην     		ἀνᾰτμηθεῖμεν,
    ἀνᾰτμηθείημεν     		ἀνᾰτμηθεῖτε,
    ἀνᾰτμηθείητε     		ἀνᾰτμηθεῖεν,
    ἀνᾰτμηθείησᾰν
    imperative   ἀνᾰτμήθητῐ ἀνᾰτμηθήτω ἀνᾰτμήθητον ἀνᾰτμηθήτων   ἀνᾰτμήθητε ἀνᾰτμηθέντων
    active middle passive
    infinitive ἀνᾰτεμεῖν ἀνᾰτεμέσθαι ἀνᾰτμηθῆναι
    participle m ἀνᾰτεμών ἀνᾰτεμόμενος ἀνᾰτμηθείς
    f ἀνᾰτεμοῦσᾰ ἀνᾰτεμομένη ἀνᾰτμηθεῖσᾰ
    n ἀνᾰτεμόν ἀνᾰτεμόμενον ἀνᾰτμηθέν
    Notes:
    This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Perfect: ἀνᾰτέτμηκᾰ, ἀνᾰτέτμημαι
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative ἀνᾰτέτμηκᾰ ἀνᾰτέτμηκᾰς ἀνᾰτέτμηκε(ν) ἀνᾰτετμήκᾰτον ἀνᾰτετμήκᾰτον ἀνᾰτετμήκᾰμεν ἀνᾰτετμήκᾰτε ἀνᾰτετμήκᾱσῐ(ν)
    subjunctive ἀνᾰτετμήκω ἀνᾰτετμήκῃς ἀνᾰτετμήκῃ ἀνᾰτετμήκητον ἀνᾰτετμήκητον ἀνᾰτετμήκωμεν ἀνᾰτετμήκητε ἀνᾰτετμήκωσῐ(ν)
    optative ἀνᾰτετμήκοιμῐ,
    ἀνᾰτετμηκοίην     		ἀνᾰτετμήκοις,
    ἀνᾰτετμηκοίης     		ἀνᾰτετμήκοι,
    ἀνᾰτετμηκοίη     		ἀνᾰτετμήκοιτον ἀνᾰτετμηκοίτην ἀνᾰτετμήκοιμεν ἀνᾰτετμήκοιτε ἀνᾰτετμήκοιεν
    imperative   ἀνᾰτέτμηκε ἀνᾰτετμηκέτω ἀνᾰτετμήκετον ἀνᾰτετμηκέτων   ἀνᾰτετμήκετε ἀνᾰτετμηκόντων
    middle/passive indicative ἀνᾰτέτμημαι ἀνᾰτέτμησαι ἀνᾰτέτμηται ἀνᾰτέτμησθον ἀνᾰτέτμησθον ἀνᾰτετμήμεθᾰ ἀνᾰτέτμησθε ἀνᾰτέτμηνται
    subjunctive ἀνᾰτετμημένος ὦ ἀνᾰτετμημένος ᾖς ἀνᾰτετμημένος ᾖ ἀνᾰτετμημένω ἦτον ἀνᾰτετμημένω ἦτον ἀνᾰτετμημένοι ὦμεν ἀνᾰτετμημένοι ἦτε ἀνᾰτετμημένοι ὦσῐ(ν)
    optative ἀνᾰτετμημένος εἴην ἀνᾰτετμημένος εἴης ἀνᾰτετμημένος εἴη ἀνᾰτετμημένω εἴητον,
    εἶτον     		ἀνᾰτετμημένω εἰήτην,
    εἴτην     		ἀνᾰτετμημένοι εἴημεν,
    εἶμεν     		ἀνᾰτετμημένοι εἴητε,
    εἶτε     		ἀνᾰτετμημένοι εἴησᾰν,
    εἶεν
    imperative   ἀνᾰτέτμησο ἀνᾰτετμήσθω ἀνᾰτέτμησθον ἀνᾰτετμήσθων   ἀνᾰτέτμησθε ἀνᾰτετμήσθων
    active middle/passive
    infinitive ἀνᾰτετμηκέναι ἀνᾰτετμῆσθαι
    participle m ἀνᾰτετμηκώς ἀνᾰτετμημένος
    f ἀνᾰτετμηκυῖᾰ ἀνᾰτετμημένη
    n ἀνᾰτετμηκός ἀνᾰτετμημένον
    Notes:
    This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Pluperfect: ἀνετετμήκειν, ἀνετετμήμην
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative ἀνετετμήκειν,
    ἀνετετμήκη     		ἀνετετμήκεις,
    ἀνετετμήκης     		ἀνετετμήκει(ν) ἀνετετμήκετον ἀνετετμηκέτην ἀνετετμήκεμεν ἀνετετμήκετε ἀνετετμήκεσᾰν
    middle/passive indicative ἀνετετμήμην ἀνετέτμησο ἀνετέτμητο ἀνετέτμησθον ἀνετετμήσθην ἀνετετμήμεθᾰ ἀνετέτμησθε ἀνετέτμηντο
    Notes:
    This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

    Derived terms

    Descendants

    • Greek: ανατέμνω (anatémno)

    Further reading

    This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.