ἀναστρέφω

See also: αναστρέφω

Ancient Greek

Etymology

From ἀνα- (ana-) +‎ στρέφω (stréphō)

Pronunciation

 

Verb

ἀναστρέφω • (anastréphō)

  1. (transitive) to turn upside down, upset
  2. (transitive) to turn back, bring back
  3. (intransitive) to turn back, return, retire
  4. (passive voice) to be or dwell in (a place)
  5. (intransitive) to revolve (of the sun)
  6. (military) to rally

Conjugation

   Present: ἀναστρέφω, ἀναστρέφομαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἀναστρέφω ἀναστρέφεις ἀναστρέφει ἀναστρέφετον ἀναστρέφετον ἀναστρέφομεν ἀναστρέφετε ἀναστρέφουσῐ(ν)
subjunctive ἀναστρέφω ἀναστρέφῃς ἀναστρέφῃ ἀναστρέφητον ἀναστρέφητον ἀναστρέφωμεν ἀναστρέφητε ἀναστρέφωσῐ(ν)
optative ἀναστρέφοιμῐ ἀναστρέφοις ἀναστρέφοι ἀναστρέφοιτον ἀναστρεφοίτην ἀναστρέφοιμεν ἀναστρέφοιτε ἀναστρέφοιεν
imperative   ἀνάστρεφε ἀναστρεφέτω ἀναστρέφετον ἀναστρεφέτων   ἀναστρέφετε ἀναστρεφόντων
middle/passive indicative ἀναστρέφομαι ἀναστρέφῃ,
ἀναστρέφει 		ἀναστρέφεται ἀναστρέφεσθον ἀναστρέφεσθον ἀναστρεφόμεθᾰ ἀναστρέφεσθε ἀναστρέφονται
subjunctive ἀναστρέφωμαι ἀναστρέφῃ ἀναστρέφηται ἀναστρέφησθον ἀναστρέφησθον ἀναστρεφώμεθᾰ ἀναστρέφησθε ἀναστρέφωνται
optative ἀναστρεφοίμην ἀναστρέφοιο ἀναστρέφοιτο ἀναστρέφοισθον ἀναστρεφοίσθην ἀναστρεφοίμεθᾰ ἀναστρέφοισθε ἀναστρέφοιντο
imperative   ἀναστρέφου ἀναστρεφέσθω ἀναστρέφεσθον ἀναστρεφέσθων   ἀναστρέφεσθε ἀναστρεφέσθων
active middle/passive
infinitive ἀναστρέφειν ἀναστρέφεσθαι
participle m ἀναστρέφων ἀναστρεφόμενος
f ἀναστρέφουσᾰ ἀναστρεφομένη
n ἀναστρέφον ἀναστρεφόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ἀνέστρεφον, ἀνεστρεφόμην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἀνέστρεφον ἀνέστρεφες ἀνέστρεφε(ν) ἀνεστρέφετον ἀνεστρεφέτην ἀνεστρέφομεν ἀνεστρέφετε ἀνέστρεφον
middle/passive indicative ἀνεστρεφόμην ἀνεστρέφου ἀνεστρέφετο ἀνεστρέφεσθον ἀνεστρεφέσθην ἀνεστρεφόμεθᾰ ἀνεστρέφεσθε ἀνεστρέφοντο
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Future: ἀναστρέψω, ἀναστρέψομαι, ἀναστραφήσομαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἀναστρέψω ἀναστρέψεις ἀναστρέψει ἀναστρέψετον ἀναστρέψετον ἀναστρέψομεν ἀναστρέψετε ἀναστρέψουσῐ(ν)
optative ἀναστρέψοιμῐ ἀναστρέψοις ἀναστρέψοι ἀναστρέψοιτον ἀναστρεψοίτην ἀναστρέψοιμεν ἀναστρέψοιτε ἀναστρέψοιεν
middle indicative ἀναστρέψομαι ἀναστρέψῃ,
ἀναστρέψει 		ἀναστρέψεται ἀναστρέψεσθον ἀναστρέψεσθον ἀναστρεψόμεθᾰ ἀναστρέψεσθε ἀναστρέψονται
optative ἀναστρεψοίμην ἀναστρέψοιο ἀναστρέψοιτο ἀναστρέψοισθον ἀναστρεψοίσθην ἀναστρεψοίμεθᾰ ἀναστρέψοισθε ἀναστρέψοιντο
passive indicative ἀναστραφήσομαι ἀναστραφήσῃ,
ἀναστραφήσει 		ἀναστραφήσεται ἀναστραφήσεσθον ἀναστραφήσεσθον ἀναστραφησόμεθᾰ ἀναστραφήσεσθε ἀναστραφήσονται
optative ἀναστραφησοίμην ἀναστραφήσοιο ἀναστραφήσοιτο ἀναστραφήσοισθον ἀναστραφησοίσθην ἀναστραφησοίμεθᾰ ἀναστραφήσοισθε ἀναστραφήσοιντο
active middle passive
infinitive ἀναστρέψειν ἀναστρέψεσθαι ἀναστραφήσεσθαι
participle m ἀναστρέψων ἀναστρεψόμενος ἀναστραφησόμενος
f ἀναστρέψουσᾰ ἀναστρεψομένη ἀναστραφησομένη
n ἀναστρέψον ἀναστρεψόμενον ἀναστραφησόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Aorist: ἀνέστρεψᾰ, ἀνεστρεψᾰ́μην, ἀνεστράφην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἀνέστρεψᾰ ἀνέστρεψᾰς ἀνέστρεψε(ν) ἀνεστρέψᾰτον ἀνεστρεψᾰ́την ἀνεστρέψᾰμεν ἀνεστρέψᾰτε ἀνέστρεψᾰν
subjunctive ἀναστρέψω ἀναστρέψῃς ἀναστρέψῃ ἀναστρέψητον ἀναστρέψητον ἀναστρέψωμεν ἀναστρέψητε ἀναστρέψωσῐ(ν)
optative ἀναστρέψαιμῐ ἀναστρέψειᾰς,
ἀναστρέψαις 		ἀναστρέψειε(ν),
ἀναστρέψαι 		ἀναστρέψαιτον ἀναστρεψαίτην ἀναστρέψαιμεν ἀναστρέψαιτε ἀναστρέψειᾰν,
ἀναστρέψαιεν
imperative   ἀνάστρεψον ἀναστρεψᾰ́τω ἀναστρέψᾰτον ἀναστρεψᾰ́των   ἀναστρέψᾰτε ἀναστρεψᾰ́ντων
middle indicative ἀνεστρεψᾰ́μην ἀνεστρέψω ἀνεστρέψᾰτο ἀνεστρέψᾰσθον ἀνεστρεψᾰ́σθην ἀνεστρεψᾰ́μεθᾰ ἀνεστρέψᾰσθε ἀνεστρέψᾰντο
subjunctive ἀναστρέψωμαι ἀναστρέψῃ ἀναστρέψηται ἀναστρέψησθον ἀναστρέψησθον ἀναστρεψώμεθᾰ ἀναστρέψησθε ἀναστρέψωνται
optative ἀναστρεψαίμην ἀναστρέψαιο ἀναστρέψαιτο ἀναστρέψαισθον ἀναστρεψαίσθην ἀναστρεψαίμεθᾰ ἀναστρέψαισθε ἀναστρέψαιντο
imperative   ἀνάστρεψαι ἀναστρεψᾰ́σθω ἀναστρέψᾰσθον ἀναστρεψᾰ́σθων   ἀναστρέψᾰσθε ἀναστρεψᾰ́σθων
passive indicative ἀνεστράφην ἀνεστράφης ἀνεστράφη ἀνεστράφητον ἀνεστραφήτην ἀνεστράφημεν ἀνεστράφητε ἀνεστράφησᾰν
subjunctive ἀναστραφῶ ἀναστραφῇς ἀναστραφῇ ἀναστραφῆτον ἀναστραφῆτον ἀναστραφῶμεν ἀναστραφῆτε ἀναστραφῶσῐ(ν)
optative ἀναστραφείην ἀναστραφείης ἀναστραφείη ἀναστραφεῖτον,
ἀναστραφείητον 		ἀναστραφείτην,
ἀναστραφειήτην 		ἀναστραφεῖμεν,
ἀναστραφείημεν 		ἀναστραφεῖτε,
ἀναστραφείητε 		ἀναστραφεῖεν,
ἀναστραφείησᾰν
imperative   ἀναστράφηθῐ ἀναστραφήτω ἀναστράφητον ἀναστραφήτων   ἀναστράφητε ἀναστραφέντων
active middle passive
infinitive ἀναστρέψαι ἀναστρέψᾰσθαι ἀναστραφῆναι
participle m ἀναστρέψᾱς ἀναστρεψᾰ́μενος ἀναστραφείς
f ἀναστρέψᾱσᾰ ἀναστρεψᾰμένη ἀναστραφεῖσᾰ
n ἀναστρέψᾰν ἀναστρεψᾰ́μενον ἀναστραφέν
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Perfect: ἀνέστροφᾰ, ἀνέστραμμαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἀνέστροφᾰ ἀνέστροφᾰς ἀνέστροφε(ν) ἀνεστρόφᾰτον ἀνεστρόφᾰτον ἀνεστρόφᾰμεν ἀνεστρόφᾰτε ἀνεστρόφᾱσῐ(ν)
subjunctive ἀνεστρόφω ἀνεστρόφῃς ἀνεστρόφῃ ἀνεστρόφητον ἀνεστρόφητον ἀνεστρόφωμεν ἀνεστρόφητε ἀνεστρόφωσῐ(ν)
optative ἀνεστρόφοιμῐ,
ἀνεστροφοίην 		ἀνεστρόφοις,
ἀνεστροφοίης 		ἀνεστρόφοι,
ἀνεστροφοίη 		ἀνεστρόφοιτον ἀνεστροφοίτην ἀνεστρόφοιμεν ἀνεστρόφοιτε ἀνεστρόφοιεν
imperative   ἀνέστροφε ἀνεστροφέτω ἀνεστρόφετον ἀνεστροφέτων   ἀνεστρόφετε ἀνεστροφόντων
middle/passive indicative ἀνέστραμμαι ἀνέστραψαι ἀνέστραπται ἀνέστραφθον ἀνέστραφθον ἀνεστράμμεθᾰ ἀνέστραφθε ἀνεστράφᾰται
subjunctive ἀνεστραμμένος ὦ ἀνεστραμμένος ᾖς ἀνεστραμμένος ᾖ ἀνεστραμμένω ἦτον ἀνεστραμμένω ἦτον ἀνεστραμμένοι ὦμεν ἀνεστραμμένοι ἦτε ἀνεστραμμένοι ὦσῐ(ν)
optative ἀνεστραμμένος εἴην ἀνεστραμμένος εἴης ἀνεστραμμένος εἴη ἀνεστραμμένω εἴητον,
εἶτον 		ἀνεστραμμένω εἰήτην,
εἴτην 		ἀνεστραμμένοι εἴημεν,
εἶμεν 		ἀνεστραμμένοι εἴητε,
εἶτε 		ἀνεστραμμένοι εἴησᾰν,
εἶεν
imperative   ἀνέστραψο ἀνεστράφθω ἀνέστραφθον ἀνεστράφθων   ἀνέστραφθε ἀνεστράφθων
active middle/passive
infinitive ἀνεστροφέναι ἀνεστρᾶφθαι
participle m ἀνεστροφώς ἀνεστραμμένος
f ἀνεστροφυῖᾰ ἀνεστραμμένη
n ἀνεστροφός ἀνεστραμμένον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Derived terms

Descendants

  • → Greek: αναστρέφω (anastréfo) (learned)

Further reading

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.