ἀνακουφίζω

Ancient Greek

Etymology

ᾰ̓νᾰ- (ănă-) +‎ κουφί̆ζω (kouphí̆zō).

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /a.na.kuː.pʰíz.dɔː/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /a.na.kuˈpʰi.zo/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /a.na.kuˈɸi.zo/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /a.na.kuˈfi.zo/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /a.na.kuˈfi.zo/

Verb

ᾰ̓νᾰκουφί̆ζω • (ănăkouphí̆zō)

to lift or raise up
(passive voice) to feel lightened or lifted up, be relieved in mind

Conjugation

Present: ἀνακουφῐ́ζω, ἀνακουφῐ́ζομαι

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἀνακουφῐ́ζω	ἀνακουφῐ́ζεις	ἀνακουφῐ́ζει	ἀνακουφῐ́ζετον	ἀνακουφῐ́ζετον	ἀνακουφῐ́ζομεν	ἀνακουφῐ́ζετε	ἀνακουφῐ́ζουσῐ(ν)
	subjunctive	ἀνακουφῐ́ζω	ἀνακουφῐ́ζῃς	ἀνακουφῐ́ζῃ	ἀνακουφῐ́ζητον	ἀνακουφῐ́ζητον	ἀνακουφῐ́ζωμεν	ἀνακουφῐ́ζητε	ἀνακουφῐ́ζωσῐ(ν)
	optative	ἀνακουφῐ́ζοιμῐ	ἀνακουφῐ́ζοις	ἀνακουφῐ́ζοι	ἀνακουφῐ́ζοιτον	ἀνακουφῐζοίτην	ἀνακουφῐ́ζοιμεν	ἀνακουφῐ́ζοιτε	ἀνακουφῐ́ζοιεν
	imperative		ἀνακούφῐζε	ἀνακουφῐζέτω	ἀνακουφῐ́ζετον	ἀνακουφῐζέτων		ἀνακουφῐ́ζετε	ἀνακουφῐζόντων
middle/passive	indicative	ἀνακουφῐ́ζομαι	ἀνακουφῐ́ζῃ, ἀνακουφῐ́ζει	ἀνακουφῐ́ζεται	ἀνακουφῐ́ζεσθον	ἀνακουφῐ́ζεσθον	ἀνακουφῐζόμεθᾰ	ἀνακουφῐ́ζεσθε	ἀνακουφῐ́ζονται
	subjunctive	ἀνακουφῐ́ζωμαι	ἀνακουφῐ́ζῃ	ἀνακουφῐ́ζηται	ἀνακουφῐ́ζησθον	ἀνακουφῐ́ζησθον	ἀνακουφῐζώμεθᾰ	ἀνακουφῐ́ζησθε	ἀνακουφῐ́ζωνται
	optative	ἀνακουφῐζοίμην	ἀνακουφῐ́ζοιο	ἀνακουφῐ́ζοιτο	ἀνακουφῐ́ζοισθον	ἀνακουφῐζοίσθην	ἀνακουφῐζοίμεθᾰ	ἀνακουφῐ́ζοισθε	ἀνακουφῐ́ζοιντο
	imperative		ἀνακουφῐ́ζου	ἀνακουφῐζέσθω	ἀνακουφῐ́ζεσθον	ἀνακουφῐζέσθων		ἀνακουφῐ́ζεσθε	ἀνακουφῐζέσθων
		active				middle/passive
infinitive		ἀνακουφῐ́ζειν				ἀνακουφῐ́ζεσθαι
participle	m	ἀνακουφῐ́ζων				ἀνακουφῐζόμενος
	f	ἀνακουφῐ́ζουσᾰ				ἀνακουφῐζομένη
	n	ἀνακουφῐ́ζον				ἀνακουφῐζόμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Imperfect: ἀνεκούφῐζον, ἀνεκουφῐζόμην

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἀνεκούφῐζον	ἀνεκούφῐζες	ἀνεκούφῐζε(ν)	ἀνεκουφῐ́ζετον	ἀνεκουφῐζέτην	ἀνεκουφῐ́ζομεν	ἀνεκουφῐ́ζετε	ἀνεκούφῐζον
middle/passive	indicative	ἀνεκουφῐζόμην	ἀνεκουφῐ́ζου	ἀνεκουφῐ́ζετο	ἀνεκουφῐ́ζεσθον	ἀνεκουφῐζέσθην	ἀνεκουφῐζόμεθᾰ	ἀνεκουφῐ́ζεσθε	ἀνεκουφῐ́ζοντο
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Future: ἀνακουφῐέω, ἀνακουφῐέομαι, ἀνακουφῐσθήσομαι (Uncontracted)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἀνακουφῐέω	ἀνακουφῐέεις	ἀνακουφῐέει	ἀνακουφῐέετον	ἀνακουφῐέετον	ἀνακουφῐέομεν	ἀνακουφῐέετε	ἀνακουφῐέουσῐ(ν)
active	optative	ἀνακουφῐέοιμῐ	ἀνακουφῐέοις	ἀνακουφῐέοι	ἀνακουφῐέοιτον	ἀνακουφῐεοίτην	ἀνακουφῐέοιμεν	ἀνακουφῐέοιτε	ἀνακουφῐέοιεν
middle	indicative	ἀνακουφῐέομαι	ἀνακουφῐέῃ, ἀνακουφῐέει	ἀνακουφῐέεται	ἀνακουφῐέεσθον	ἀνακουφῐέεσθον	ἀνακουφῐεόμεθᾰ	ἀνακουφῐέεσθε	ἀνακουφῐέονται
middle	optative	ἀνακουφῐεοίμην	ἀνακουφῐέοιο	ἀνακουφῐέοιτο	ἀνακουφῐέοισθον	ἀνακουφῐεοίσθην	ἀνακουφῐεοίμεθᾰ	ἀνακουφῐέοισθε	ἀνακουφῐέοιντο
passive	indicative	ἀνακουφῐσθήσομαι	ἀνακουφῐσθήσῃ, ἀνακουφῐσθήσει	ἀνακουφῐσθήσεται	ἀνακουφῐσθήσεσθον	ἀνακουφῐσθήσεσθον	ἀνακουφῐσθησόμεθᾰ	ἀνακουφῐσθήσεσθε	ἀνακουφῐσθήσονται
passive	optative	ἀνακουφῐσθησοίμην	ἀνακουφῐσθήσοιο	ἀνακουφῐσθήσοιτο	ἀνακουφῐσθήσοισθον	ἀνακουφῐσθησοίσθην	ἀνακουφῐσθησοίμεθᾰ	ἀνακουφῐσθήσοισθε	ἀνακουφῐσθήσοιντο
		active			middle		passive
infinitive		ἀνακουφῐέειν			ἀνακουφῐέεσθαι		ἀνακουφῐσθήσεσθαι
participle	m	ἀνακουφῐέων			ἀνακουφῐεόμενος		ἀνακουφῐσθησόμενος
	f	ἀνακουφῐέουσᾰ			ἀνακουφῐεομένη		ἀνακουφῐσθησομένη
	n	ἀνακουφῐέον			ἀνακουφῐεόμενον		ἀνακουφῐσθησόμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Future: ἀνακουφῐῶ, ἀνακουφῐοῦμαι, ἀνακουφῐσθήσομαι (Contracted)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἀνακουφῐῶ	ἀνακουφῐεῖς	ἀνακουφῐεῖ	ἀνακουφῐεῖτον	ἀνακουφῐεῖτον	ἀνακουφῐοῦμεν	ἀνακουφῐεῖτε	ἀνακουφῐοῦσῐ(ν)
active	optative	ἀνακουφῐοίην, ἀνακουφῐοῖμῐ	ἀνακουφῐοίης, ἀνακουφῐοῖς	ἀνακουφῐοίη, ἀνακουφῐοῖ	ἀνακουφῐοῖτον, ἀνακουφῐοίητον	ἀνακουφῐοίτην, ἀνακουφῐοιήτην	ἀνακουφῐοῖμεν, ἀνακουφῐοίημεν	ἀνακουφῐοῖτε, ἀνακουφῐοίητε	ἀνακουφῐοῖεν, ἀνακουφῐοίησᾰν
middle	indicative	ἀνακουφῐοῦμαι	ἀνακουφῐῇ	ἀνακουφῐεῖται	ἀνακουφῐεῖσθον	ἀνακουφῐεῖσθον	ἀνακουφῐούμεθᾰ	ἀνακουφῐεῖσθε	ἀνακουφῐοῦνται
middle	optative	ἀνακουφῐοίμην	ἀνακουφῐοῖο	ἀνακουφῐοῖτο	ἀνακουφῐοῖσθον	ἀνακουφῐοίσθην	ἀνακουφῐοίμεθᾰ	ἀνακουφῐοῖσθε	ἀνακουφῐοῖντο
passive	indicative	ἀνακουφῐσθήσομαι	ἀνακουφῐσθήσῃ, ἀνακουφῐσθήσει	ἀνακουφῐσθήσεται	ἀνακουφῐσθήσεσθον	ἀνακουφῐσθήσεσθον	ἀνακουφῐσθησόμεθᾰ	ἀνακουφῐσθήσεσθε	ἀνακουφῐσθήσονται
passive	optative	ἀνακουφῐσθησοίμην	ἀνακουφῐσθήσοιο	ἀνακουφῐσθήσοιτο	ἀνακουφῐσθήσοισθον	ἀνακουφῐσθησοίσθην	ἀνακουφῐσθησοίμεθᾰ	ἀνακουφῐσθήσοισθε	ἀνακουφῐσθήσοιντο
		active			middle		passive
infinitive		ἀνακουφῐεῖν			ἀνακουφῐεῖσθαι		ἀνακουφῐσθήσεσθαι
participle	m	ἀνακουφῐῶν			ἀνακουφῐούμενος		ἀνακουφῐσθησόμενος
	f	ἀνακουφῐοῦσᾰ			ἀνακουφῐουμένη		ἀνακουφῐσθησομένη
	n	ἀνακουφῐοῦν			ἀνακουφῐούμενον		ἀνακουφῐσθησόμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Aorist: ἀνεκούφῐσᾰ, ἀνεκουφῐσᾰ́μην, ἀνεκουφῐ́σθην

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἀνεκούφῐσᾰ	ἀνεκούφῐσᾰς	ἀνεκούφῐσε(ν)	ἀνεκουφῐ́σᾰτον	ἀνεκουφῐσᾰ́την	ἀνεκουφῐ́σᾰμεν	ἀνεκουφῐ́σᾰτε	ἀνεκούφῐσᾰν
	subjunctive	ἀνακουφῐ́σω	ἀνακουφῐ́σῃς	ἀνακουφῐ́σῃ	ἀνακουφῐ́σητον	ἀνακουφῐ́σητον	ἀνακουφῐ́σωμεν	ἀνακουφῐ́σητε	ἀνακουφῐ́σωσῐ(ν)
	optative	ἀνακουφῐ́σαιμῐ	ἀνακουφῐ́σειᾰς, ἀνακουφῐ́σαις	ἀνακουφῐ́σειε(ν), ἀνακουφῐ́σαι	ἀνακουφῐ́σαιτον	ἀνακουφῐσαίτην	ἀνακουφῐ́σαιμεν	ἀνακουφῐ́σαιτε	ἀνακουφῐ́σειᾰν, ἀνακουφῐ́σαιεν
	imperative		ἀνακούφῐσον	ἀνακουφῐσᾰ́τω	ἀνακουφῐ́σᾰτον	ἀνακουφῐσᾰ́των		ἀνακουφῐ́σᾰτε	ἀνακουφῐσᾰ́ντων
middle	indicative	ἀνεκουφῐσᾰ́μην	ἀνεκουφῐ́σω	ἀνεκουφῐ́σᾰτο	ἀνεκουφῐ́σᾰσθον	ἀνεκουφῐσᾰ́σθην	ἀνεκουφῐσᾰ́μεθᾰ	ἀνεκουφῐ́σᾰσθε	ἀνεκουφῐ́σᾰντο
	subjunctive	ἀνακουφῐ́σωμαι	ἀνακουφῐ́σῃ	ἀνακουφῐ́σηται	ἀνακουφῐ́σησθον	ἀνακουφῐ́σησθον	ἀνακουφῐσώμεθᾰ	ἀνακουφῐ́σησθε	ἀνακουφῐ́σωνται
	optative	ἀνακουφῐσαίμην	ἀνακουφῐ́σαιο	ἀνακουφῐ́σαιτο	ἀνακουφῐ́σαισθον	ἀνακουφῐσαίσθην	ἀνακουφῐσαίμεθᾰ	ἀνακουφῐ́σαισθε	ἀνακουφῐ́σαιντο
	imperative		ἀνακούφῐσαι	ἀνακουφῐσᾰ́σθω	ἀνακουφῐ́σᾰσθον	ἀνακουφῐσᾰ́σθων		ἀνακουφῐ́σᾰσθε	ἀνακουφῐσᾰ́σθων
passive	indicative	ἀνεκουφῐ́σθην	ἀνεκουφῐ́σθης	ἀνεκουφῐ́σθη	ἀνεκουφῐ́σθητον	ἀνεκουφῐσθήτην	ἀνεκουφῐ́σθημεν	ἀνεκουφῐ́σθητε	ἀνεκουφῐ́σθησᾰν
	subjunctive	ἀνακουφῐσθῶ	ἀνακουφῐσθῇς	ἀνακουφῐσθῇ	ἀνακουφῐσθῆτον	ἀνακουφῐσθῆτον	ἀνακουφῐσθῶμεν	ἀνακουφῐσθῆτε	ἀνακουφῐσθῶσῐ(ν)
	optative	ἀνακουφῐσθείην	ἀνακουφῐσθείης	ἀνακουφῐσθείη	ἀνακουφῐσθεῖτον, ἀνακουφῐσθείητον	ἀνακουφῐσθείτην, ἀνακουφῐσθειήτην	ἀνακουφῐσθεῖμεν, ἀνακουφῐσθείημεν	ἀνακουφῐσθεῖτε, ἀνακουφῐσθείητε	ἀνακουφῐσθεῖεν, ἀνακουφῐσθείησᾰν
	imperative		ἀνακουφῐ́σθητῐ	ἀνακουφῐσθήτω	ἀνακουφῐ́σθητον	ἀνακουφῐσθήτων		ἀνακουφῐ́σθητε	ἀνακουφῐσθέντων
		active			middle		passive
infinitive		ἀνακουφῐ́σαι			ἀνακουφῐ́σᾰσθαι		ἀνακουφῐσθῆναι
participle	m	ἀνακουφῐ́σᾱς			ἀνακουφῐσᾰ́μενος		ἀνακουφῐσθείς
	f	ἀνακουφῐ́σᾱσᾰ			ἀνακουφῐσᾰμένη		ἀνακουφῐσθεῖσᾰ
	n	ἀνακουφῐ́σᾰν			ἀνακουφῐσᾰ́μενον		ἀνακουφῐσθέν
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Perfect: ἀνακεκούφῐκᾰ, ἀνακεκούφῐσμαι

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἀνακεκούφῐκᾰ	ἀνακεκούφῐκᾰς	ἀνακεκούφῐκε(ν)	ἀνακεκουφῐ́κᾰτον	ἀνακεκουφῐ́κᾰτον	ἀνακεκουφῐ́κᾰμεν	ἀνακεκουφῐ́κᾰτε	ἀνακεκουφῐ́κᾱσῐ(ν)
	subjunctive	ἀνακεκουφῐ́κω	ἀνακεκουφῐ́κῃς	ἀνακεκουφῐ́κῃ	ἀνακεκουφῐ́κητον	ἀνακεκουφῐ́κητον	ἀνακεκουφῐ́κωμεν	ἀνακεκουφῐ́κητε	ἀνακεκουφῐ́κωσῐ(ν)
	optative	ἀνακεκουφῐ́κοιμῐ, ἀνακεκουφῐκοίην	ἀνακεκουφῐ́κοις, ἀνακεκουφῐκοίης	ἀνακεκουφῐ́κοι, ἀνακεκουφῐκοίη	ἀνακεκουφῐ́κοιτον	ἀνακεκουφῐκοίτην	ἀνακεκουφῐ́κοιμεν	ἀνακεκουφῐ́κοιτε	ἀνακεκουφῐ́κοιεν
	imperative		ἀνακεκούφῐκε	ἀνακεκουφῐκέτω	ἀνακεκουφῐ́κετον	ἀνακεκουφῐκέτων		ἀνακεκουφῐ́κετε	ἀνακεκουφῐκόντων
middle/passive	indicative	ἀνακεκούφῐσμαι	ἀνακεκούφῐσαι	ἀνακεκούφῐσται	ἀνακεκούφῐσθον	ἀνακεκούφῐσθον	ἀνακεκουφῐ́σμεθᾰ	ἀνακεκούφῐσθε	ἀνακεκουφῐ́δᾰται
	subjunctive	ἀνακεκουφῐσμένος ὦ	ἀνακεκουφῐσμένος ᾖς	ἀνακεκουφῐσμένος ᾖ	ἀνακεκουφῐσμένω ἦτον	ἀνακεκουφῐσμένω ἦτον	ἀνακεκουφῐσμένοι ὦμεν	ἀνακεκουφῐσμένοι ἦτε	ἀνακεκουφῐσμένοι ὦσῐ(ν)
	optative	ἀνακεκουφῐσμένος εἴην	ἀνακεκουφῐσμένος εἴης	ἀνακεκουφῐσμένος εἴη	ἀνακεκουφῐσμένω εἴητον, εἶτον	ἀνακεκουφῐσμένω εἰήτην, εἴτην	ἀνακεκουφῐσμένοι εἴημεν, εἶμεν	ἀνακεκουφῐσμένοι εἴητε, εἶτε	ἀνακεκουφῐσμένοι εἴησᾰν, εἶεν
	imperative		ἀνακεκούφῐσο	ἀνακεκουφῐ́σθω	ἀνακεκούφῐσθον	ἀνακεκουφῐ́σθων		ἀνακεκούφῐσθε	ἀνακεκουφῐ́σθων
		active				middle/passive
infinitive		ἀνακεκουφῐκέναι				ἀνακεκουφῐ́σθαι
participle	m	ἀνακεκουφῐκώς				ἀνακεκουφῐσμένος
	f	ἀνακεκουφῐκυῖᾰ				ἀνακεκουφῐσμένη
	n	ἀνακεκουφῐκός				ἀνακεκουφῐσμένον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Pluperfect: ἀνεκεκουφῐ́κειν, ἀνεκεκουφῐ́σμην

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἀνεκεκουφῐ́κειν, ἀνεκεκουφῐ́κη	ἀνεκεκουφῐ́κεις, ἀνεκεκουφῐ́κης	ἀνεκεκουφῐ́κει(ν)	ἀνεκεκουφῐ́κετον	ἀνεκεκουφῐκέτην	ἀνεκεκουφῐ́κεμεν	ἀνεκεκουφῐ́κετε	ἀνεκεκουφῐ́κεσᾰν
middle/passive	indicative	ἀνεκεκουφῐ́σμην	ἀνεκεκούφῐσο	ἀνεκεκούφῐστο	ἀνεκεκούφῐσθον	ἀνεκεκουφῐ́σθην	ἀνεκεκουφῐ́σμεθᾰ	ἀνεκεκούφῐσθε	ἀνεκεκουφῐ́δᾰτο
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Derived terms

ᾰ̓νᾰκούφῐσῐς (ănăkoúphĭsĭs)