ἀνέρχομαι

Ancient Greek

From ἀνα- (ana-, “up”) +‎ ἔρχομαι (érkhomai, “go”).

ἀνέρχομαι • (anérkhomai)

Present: ἀνέρχομαι

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
middle/passive	indicative	ἀνέρχομαι	ἀνέρχῃ, ἀνέρχει	ἀνέρχεται	ἀνέρχεσθον	ἀνέρχεσθον	ἀνερχόμεθᾰ	ἀνέρχεσθε	ἀνέρχονται
	subjunctive	ἀνέρχωμαι	ἀνέρχῃ	ἀνέρχηται	ἀνέρχησθον	ἀνέρχησθον	ἀνερχώμεθᾰ	ἀνέρχησθε	ἀνέρχωνται
	optative	ἀνερχοίμην	ἀνέρχοιο	ἀνέρχοιτο	ἀνέρχοισθον	ἀνερχοίσθην	ἀνερχοίμεθᾰ	ἀνέρχοισθε	ἀνέρχοιντο
	imperative		ἀνέρχου	ἀνερχέσθω	ἀνέρχεσθον	ἀνερχέσθων		ἀνέρχεσθε	ἀνερχέσθων
						middle/passive
infinitive						ἀνέρχεσθαι
participle	m					ἀνερχόμενος
	f					ἀνερχομένη
	n					ἀνερχόμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Imperfect: ἀνηρχόμην

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
middle/passive	indicative	ἀνηρχόμην	ἀνήρχου	ἀνήρχετο	ἀνήρχεσθον	ἀνηρχέσθην	ἀνηρχόμεθᾰ	ἀνήρχεσθε	ἀνήρχοντο
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Present: ἄνειμῐ with future meaning

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἄνειμῐ	ἄνει	ἄνεισῐ(ν)	ἄνῐτον	ἄνῐτον	ἄνῐμεν	ἄνῐτε	ἀνῐ́ᾱσῐ(ν)
	subjunctive	ἄνῐω	ἀνῐ́ῃς	ἀνῐ́ῃ	ἀνῐ́ητον	ἀνῐ́ητον	ἀνῐ́ωμεν	ἀνῐ́ητε	ἀνῐ́ωσῐ(ν)
	optative	ἀνῐ́οιμῐ	ἀνῐ́οις	ἀνῐ́οι	ἀνῐ́οιτον	ἀνῐοίτην	ἀνῐ́οιμεν	ἀνῐ́οιτε	ἀνῐ́οιεν
	imperative		ἄνῐθῐ	ἀνῐ́τω	ἄνῐτον	ἀνῐ́των		ἄνῐτε	ἀνῐόντων
		active
infinitive		ἀνῐέναι
participle	m	ἀνῐών
	f	ἀνῐοῦσᾰ
	n	ἀνῐόν
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Aorist: ἄνηλθον

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἄνηλθον	ἄνηλθες	ἄνηλθε(ν)	ἀνήλθετον	ἀνηλθέτην	ἀνήλθομεν	ἀνήλθετε	ἄνηλθον
	subjunctive	ἀνέλθω	ἀνέλθῃς	ἀνέλθῃ	ἀνέλθητον	ἀνέλθητον	ἀνέλθωμεν	ἀνέλθητε	ἀνέλθωσῐ(ν)
	optative	ἀνέλθοιμῐ	ἀνέλθοις	ἀνέλθοι	ἀνέλθοιτον	ἀνελθοίτην	ἀνέλθοιμεν	ἀνέλθοιτε	ἀνέλθοιεν
	imperative		ἄνελθε	ἀνελθέτω	ἀνέλθετον	ἀνελθέτων		ἀνέλθετε	ἀνελθόντων
		active
infinitive		ἀνελθεῖν
participle	m	ἀνελθών
	f	ἀνελθοῦσᾰ
	n	ἀνελθόν
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Perfect: ἀνελήλῠθᾰ

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἀνελήλῠθᾰ	ἀνελήλῠθᾰς	ἀνελήλῠθε(ν)	ἀνεληλῠ́θᾰτον	ἀνεληλῠ́θᾰτον	ἀνελήλυμεν, ἀνεληλύθαμεν	ἀνελήλυτε, ἀνεληλύθατε	ἀνεληλῠ́θᾱσῐ(ν)
	subjunctive	ἀνεληλῠ́θω	ἀνεληλῠ́θῃς	ἀνεληλῠ́θῃ	ἀνεληλῠ́θητον	ἀνεληλῠ́θητον	ἀνεληλῠ́θωμεν	ἀνεληλῠ́θητε	ἀνεληλῠ́θωσῐ(ν)
	optative	ἀνεληλῠ́θοιμῐ, ἀνεληλῠθοίην	ἀνεληλῠ́θοις, ἀνεληλῠθοίης	ἀνεληλῠ́θοι, ἀνεληλῠθοίη	ἀνεληλῠ́θοιτον	ἀνεληλῠθοίτην	ἀνεληλῠ́θοιμεν	ἀνεληλῠ́θοιτε	ἀνεληλῠ́θοιεν
	imperative		ἀνελήλῠθε	ἀνεληλῠθέτω	ἀνεληλῠ́θετον	ἀνεληλῠθέτων		ἀνεληλῠ́θετε	ἀνεληλῠθόντων
		active
infinitive		ἀνεληλῠθέναι
participle	m	ἀνεληλῠθώς
	f	ἀνεληλῠθυῖᾰ
	n	ἀνεληλῠθός
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.