ἀλίνω

Ancient Greek

Etymology

From Proto-Hellenic *alínō, from Proto-Indo-European *h₂linéHti.^[1]

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /há.lí.nɔː/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /ˈ(h)aˈli.no/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /ˈaˈli.no/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /ˈaˈli.no/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /ˈaˈli.no/

Verb

ᾰ̔́λῐ́νω • (hắlĭ́nō)

to pound, crush, destroy

Conjugation

Present: ἀλίνω, ἀλίνομαι

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἀλίνω	ἀλίνεις	ἀλίνει	ἀλίνετον	ἀλίνετον	ἀλίνομεν	ἀλίνετε	ἀλίνουσῐ(ν)
	subjunctive	ἀλίνω	ἀλίνῃς	ἀλίνῃ	ἀλίνητον	ἀλίνητον	ἀλίνωμεν	ἀλίνητε	ἀλίνωσῐ(ν)
	optative	ἀλίνοιμῐ	ἀλίνοις	ἀλίνοι	ἀλίνοιτον	ἀλινοίτην	ἀλίνοιμεν	ἀλίνοιτε	ἀλίνοιεν
	imperative		ἄλινε	ἀλινέτω	ἀλίνετον	ἀλινέτων		ἀλίνετε	ἀλινόντων
middle/passive	indicative	ἀλίνομαι	ἀλίνῃ, ἀλίνει	ἀλίνεται	ἀλίνεσθον	ἀλίνεσθον	ἀλινόμεθᾰ	ἀλίνεσθε	ἀλίνονται
	subjunctive	ἀλίνωμαι	ἀλίνῃ	ἀλίνηται	ἀλίνησθον	ἀλίνησθον	ἀλινώμεθᾰ	ἀλίνησθε	ἀλίνωνται
	optative	ἀλινοίμην	ἀλίνοιο	ἀλίνοιτο	ἀλίνοισθον	ἀλινοίσθην	ἀλινοίμεθᾰ	ἀλίνοισθε	ἀλίνοιντο
	imperative		ἀλίνου	ἀλινέσθω	ἀλίνεσθον	ἀλινέσθων		ἀλίνεσθε	ἀλινέσθων
		active				middle/passive
infinitive		ἀλίνειν				ἀλίνεσθαι
participle	m	ἀλίνων				ἀλινόμενος
	f	ἀλίνουσᾰ				ἀλινομένη
	n	ἀλῖνον				ἀλινόμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

References

^ Rix, Helmut, editor (2001), Lexikon der indogermanischen Verben [Lexicon of Indo-European Verbs] (in German), 2nd edition, Wiesbaden: Dr. Ludwig Reichert Verlag, →ISBN, page 277

“ἀλίνω”, in Liddell & Scott (1940), A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
ἀλίνω in Bailly, Anatole (1935), Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette
ἀλίνω in the Diccionario Griego–Español en línea (2006–2026)
ἀλίνω, in ΛΟΓΕΙΟΝ [Logeion] Dictionaries for Ancient Greek and Latin (in English, French, Spanish, German, Dutch and Chinese), University of Chicago, since 2011

[1] Rix, Helmut, editor (2001), Lexikon der indogermanischen Verben [Lexicon of Indo-European Verbs] (in German), 2nd edition, Wiesbaden: Dr. Ludwig Reichert Verlag, →ISBN, page 277

[1]