หูหนวก

Compound of หู (hǔu, “ear”) +‎ หนวก (nùuak, “deaf; deafened”).

หูหนวก • (hǔu-nùuak) (abstract noun ความหูหนวก)

1. deaf
   • 1935 June 7, “พระราชบัญญัติให้ใช้บทบัญญัติบรรพ ๖ แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ พุทธศักราช ๒๔๗๗”, in ประกาศพระราชบัญญัติและพระราชกำหนดต่าง ๆ รัชชกาลที่ ๘, volume 2, พระนคร: โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจ, published 1936, page 1246:

     ถ้าบุคคลผู้เป็นทั้งใบ้และหูหนวก หรือผู้ที่พูดไม่ได้ มีความประสงค์จะทำพินัยกรรม์...

     tâa bùk-kon pûu bpen táng bâi lɛ́ hǔu-nùuak · rʉ̌ʉ pûu tîi pûut mâi dâai · mii kwaam-bprà-sǒng jà tam pí-nai-gan ...

     If a person who is both blind and deaf or who is unable to speak has a desire to make a will […]

หูหนวก • (hǔu-nùuak)

1. deafness
   • 1956 November 19, “ประมวลกฎหมายอาญา”, in ราชกิจจานุเบกษา, volume 73, number 95, page 134:

     อันตรายสาหัสนั้นคือ (๑) ตาบอด หูหนวก ลิ้นขาด หรือเสียฆานประสาท...

     an-dtà-raai sǎa-hàt nán kʉʉ · (nʉ̀ng) · dtaa-bɔ̀ɔt · hǔu-nùuak · lín kàat · rʉ̌ʉ sǐia kaa-ná-bprà-sàat ...

     Such serious harm is (1) blindness, deafness, tongue laceration, or loss of the sense of smell […]

• หูหนวกตาบอด (hǔu-nùuak-dtaa-bɔ̀ɔt)

• หนวกหู (nùuak-hǔu)