รอน

รอน • (rɔɔn) (abstract noun การรอน)

1. (transitive, obsolete, of a wood log) to cut short; to cut into pieces
2. (transitive) to reduce; to lessen; to abridge
3. (intransitive, of the sun, daylight, etc) to wane; to dim; to fade
   • c. 19th century, คุณสุวรรณ, “เพลงยาวเรื่องหม่อมเป็ดสวรรค์”, in กลอนเพลงยาวเรื่องหม่อมเป็ดสวรรค์ และพระอาการประชวรของกรมหมื่นอัปสรสุดาเทพ, พระนคร: กรมศิลปากร, published 1964:

     ครั้นเพลาสายัณห์ตะวันรอน

     krán pee-laa sǎa-yan dtà-wan rɔɔn

     At eventide [when] the sun is waning

• รอญ (rɔɔn) — obsolete

รอน • (rɔɔn) (abstract noun การรอน)

1. (ambitransitive, archaic) to fight; to combat; to battle; to wage war (against); to invade; to attack
   • 1913, สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ, “สังเวยพระเจดีย์ยุทธหัตถี”, in พระกวีนิพนธ์ของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ, พระนคร: อุดม, published 1944, page 55:

     ไทยไปรอนจนเมืองมอญเป็นข้า

     tai bpai rɔɔn jon mʉʉang mɔɔn bpen kâa

     The Thais went to invade till the Mon state became [their] vassal.

รอน • (rɔɔn)

1. (archaic) capital; fund