พระพุทธเจ้า

• พระพุทธิเจ้า — obsolete

Compound of พระ (prá, honorific prefix for gods, priests, royal persons, etc, literally “holy; divine; etc”) +‎ พุทธ (pút, “Buddha”) +‎ เจ้า (jâao, honorific suffix for gods, priests, royal persons, etc, literally “chief; lord; master”), literally “His Holiness Buddha the Lord”.

Compare Khmer ព្រះពុទ្ធចៅ (prĕəhputthɔɔcaw); Lao ພະພຸດທະເຈົ້າ (pha phut tha chao), Lao ພຣະພຸດທະເຈົ້າ (phra phut tha chao).

พระพุทธเจ้า • (prá-pút-tá-jâao)

1. (Buddhism) Buddha:
   1. any of a series of teachers in Buddhism, of whom Gautama Buddha was the last
   2. any person who has attained enlightenment
2. (Buddhism, archaic) Buddha image
   • 1681, พระราชพงษาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐอักษรนิติ์, กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ไทย, published 1907, page 1:

     จุลศักราช ๖๘๖ ชวดศก แรกสถาปนาพระพุทธเจ้าเจ้าพแนงเชิง

     jun-lá-sàk-gà-ràat · hòk-rɔ́ɔi bpɛ̀ɛt-sìp hòk · chûuat sòk · rɛ̂ɛk sà-tǎa-bpà-naa prá-pút-tá-jâao jâao pá-nɛɛng-chəəng

     [In] 686 Lesser Era, the Year of the Rat, started was the erection of the buddha Chao Phanaengchoeng.

3. (archaic) king (male monarch)

พระพุทธเจ้า • (prá-pút-tá-jâao)

1. (Buddhism) Gautama Buddha