மன்னர்
Tamil
Etymology
From மன்னு (maṉṉu) + -அர் (-ar).
Pronunciation
- IPA(key): /mɐnːɐɾ/
Audio: (file)
Noun
மன்னர் • (maṉṉar)
- epicene or honorific form of மன்னன் (maṉṉaṉ, “king”)
- (somewhat dated) plural of மன்னன் (maṉṉaṉ, “king”)
Declension
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | மன்னர் maṉṉar |
மன்னர்கள் maṉṉarkaḷ |
| vocative | மன்னரே maṉṉarē |
மன்னர்களே maṉṉarkaḷē |
| accusative | மன்னரை maṉṉarai |
மன்னர்களை maṉṉarkaḷai |
| dative | மன்னருக்கு maṉṉarukku |
மன்னர்களுக்கு maṉṉarkaḷukku |
| benefactive | மன்னருக்காக maṉṉarukkāka |
மன்னர்களுக்காக maṉṉarkaḷukkāka |
| genitive 1 | மன்னருடைய maṉṉaruṭaiya |
மன்னர்களுடைய maṉṉarkaḷuṭaiya |
| genitive 2 | மன்னரின் maṉṉariṉ |
மன்னர்களின் maṉṉarkaḷiṉ |
| locative 1 | மன்னரில் maṉṉaril |
மன்னர்களில் maṉṉarkaḷil |
| locative 2 | மன்னரிடம் maṉṉariṭam |
மன்னர்களிடம் maṉṉarkaḷiṭam |
| sociative 1 | மன்னரோடு maṉṉarōṭu |
மன்னர்களோடு maṉṉarkaḷōṭu |
| sociative 2 | மன்னருடன் maṉṉaruṭaṉ |
மன்னர்களுடன் maṉṉarkaḷuṭaṉ |
| instrumental | மன்னரால் maṉṉarāl |
மன்னர்களால் maṉṉarkaḷāl |
| ablative | மன்னரிலிருந்து maṉṉariliruntu |
மன்னர்களிலிருந்து maṉṉarkaḷiliruntu |
Synonyms
- அரசர் (aracar), வேந்தர் (vēntar)
References
- N. Kathiraiver Pillai (1889), “மன்னர்”, in தமிழ் மொழி அகராதி [Tamil language dictionary] (in Tamil), Chennai: Pi. Ve. Namacivaya Mutaliyar, published 1928