இறைவன்
Tamil
Etymology
From இறை (iṟai, “divine, ethereal”) + -வன் (-vaṉ), translates to 'he who is divine' or 'he who embodies everything.' Cognate with Telugu ఱేడు (ṟēḍu).
Pronunciation
- IPA(key): /ɪrɐɪ̯ʋɐn/
Audio: (file)
Proper noun
இறைவன் • (iṟaivaṉ) m
- the Supreme Being, God
- presiding male deity (in a temple)
- venerable one, preceptor
- master, chief, superior
Declension
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | இறைவன் iṟaivaṉ |
- |
| vocative | இறைவனே iṟaivaṉē |
- |
| accusative | இறைவனை iṟaivaṉai |
- |
| dative | இறைவனுக்கு iṟaivaṉukku |
- |
| benefactive | இறைவனுக்காக iṟaivaṉukkāka |
- |
| genitive 1 | இறைவனுடைய iṟaivaṉuṭaiya |
- |
| genitive 2 | இறைவனின் iṟaivaṉiṉ |
- |
| locative 1 | இறைவனில் iṟaivaṉil |
- |
| locative 2 | இறைவனிடம் iṟaivaṉiṭam |
- |
| sociative 1 | இறைவனோடு iṟaivaṉōṭu |
- |
| sociative 2 | இறைவனுடன் iṟaivaṉuṭaṉ |
- |
| instrumental | இறைவனால் iṟaivaṉāl |
- |
| ablative | இறைவனிலிருந்து iṟaivaṉiliruntu |
- |
Synonyms
- (god): See Thesaurus:கடவுள்.
Coordinate terms
References
- “இறைவன்”, in அகராதி: தமிழ் → ஆங்கில அகரமுதலி [Agarathi: Tamil → English Dictionary], 2023
- S. Ramakrishnan (1992), “இறைவன்”, in தற்காலத் தமிழ் அகராதி [Dictionary of Contemporary Tamil] (in Tamil), Madras: Cre-A Publishers, page [1]
- N. Kathiraiver Pillai (1889), “இறைவன்”, in தமிழ் மொழி அகராதி [Tamil language dictionary] (in Tamil), Chennai: Pi. Ve. Namacivaya Mutaliyar, published 1928