भिक्षु

Hindi

Etymology

Borrowed from Sanskrit भिक्षु (bhikṣu).

Pronunciation

Noun

भिक्षु • (bhikṣum

  1. beggar; a holy man living by begging alms

Declension

Declension of भिक्षु (masc u-stem)
singular plural
direct भिक्षु
bhikṣu
भिक्षु
bhikṣu
oblique भिक्षु
bhikṣu
भिक्षुओं
bhikṣuõ
vocative भिक्षु
bhikṣu
भिक्षुओ
bhikṣuo

References

Sanskrit

Alternative scripts

Etymology

From the root भिक्ष् (bhikṣ) +‎ -उ (-u).

Pronunciation

Noun

भिक्षु • (bhikṣu) stemm (feminine भिक्षुणी)

  1. mendicant, beggar
  2. a Buddhist monk

Declension

Masculine u-stem declension of भिक्षु
singular dual plural
nominative भिक्षुः (bhikṣuḥ) भिक्षू (bhikṣū) भिक्षवः (bhikṣavaḥ)
accusative भिक्षुम् (bhikṣum) भिक्षू (bhikṣū) भिक्षून् (bhikṣūn)
instrumental भिक्षुणा (bhikṣuṇā) भिक्षुभ्याम् (bhikṣubhyām) भिक्षुभिः (bhikṣubhiḥ)
dative भिक्षवे (bhikṣave) भिक्षुभ्याम् (bhikṣubhyām) भिक्षुभ्यः (bhikṣubhyaḥ)
ablative भिक्षोः (bhikṣoḥ) भिक्षुभ्याम् (bhikṣubhyām) भिक्षुभ्यः (bhikṣubhyaḥ)
genitive भिक्षोः (bhikṣoḥ) भिक्ष्वोः (bhikṣvoḥ) भिक्षूणाम् (bhikṣūṇām)
locative भिक्षौ (bhikṣau) भिक्ष्वोः (bhikṣvoḥ) भिक्षुषु (bhikṣuṣu)
vocative भिक्षो (bhikṣo) भिक्षू (bhikṣū) भिक्षवः (bhikṣavaḥ)

Descendants

  • Old Uyghur: 𐽼𐽰𐽲𐽿𐽶 (pʾqšy /⁠baḥšï, baḥši⁠/)
    • Western Yugur: baxʂi (master, religious teacher), baʤəna (ascetic; master)[1]
    • Turkish: bakşı (learned)
  • Angkorian Old Khmer: [script needed] (bhikṣu)
  • Ardhamagadhi Prakrit: 𑀪𑀺𑀓𑁆𑀔𑀼 (bhikkhu)
  • English: bhikshu
  • Indonesian: biksu
  • Japanese: 苾蒭 (bisshu)
  • Javanese: ꦧꦶꦏ꧀ꦱꦸ (biksu)
  • Manchu: ᠪᡳᡴᠴᡠ (bikcu)
  • Pali: bhikkhu
  • Sinhalese: භික්‍ෂූහූ (bhikṣūhū)
  • Tamil: பிட்சு (piṭcu)
  • Thai: ภิกษุ (pík-sù)

References

  1. ^ Léi, Xuǎnchūn (雷选春) (1992), “僧人, 师父, 士获签”, in 西部裕固汉词典 [Xībù Yùgù-Hàn cídiǎn], Chengdu: Sichuan Minority Publishing House, pages 50, 51

Further reading