अवर्त्

Sanskrit

From Proto-Indo-European *wért-t ~ *wr̥t-ént, from *wert- (“to turn”).

अव॑र्त् • (ávart) third-singular indicative (type P, aorist, root वृत्) (Vedic)

Aorist: अव॑र्त् (ávart), -
	Active			Mediopassive
	Singular	Dual	Plural	Singular	Dual	Plural
Indicative
Third	अव॑र्त् ávart	अव॑र्त्ताम् ávarttām	अवृ॑तन् ávṛtan	-	-	-
Second	अव॑र्त् ávart	अव॑र्त्तम् ávarttam	अव॑र्त्त ávartta	-	-	-
First	अव॑र्तम् ávartam	अव॑र्त्व ávartva	अव॑र्त्म ávartma	-	-	-
Injunctive
Third	वर्त् várt	वर्त्ता॑म् várttām	वृ॒तन् vṛtán	-	-	-
Second	वर्त् várt	वर्त्त॑म् várttam	वर्त्त॑ vártta	-	-	-
First	वर्त॑म् vártam	वर्त्व॑ vártva	वर्त्म॑ vártma	-	-	-
Subjunctive
Third	वर्त॑त् / वर्त॑ति vártat / vártati	वर्त॑तः vártataḥ	वर्त॑न् / वर्त॑न्ति vártan / vártanti	-	-	-
Second	वर्तः॑ / वर्त॑सि vártaḥ / vártasi	वर्त॑थः vártathaḥ	वर्त॑थ vártatha	-	-	-
First	वर्ता॑नि vártāni	वर्ता॑व vártāva	वर्ता॑म vártāma	-	-	-
Notes	The subjunctive is only used in Vedic Sanskrit.

Rix, Helmut, editor (2001), “*u̯ert-”, in Lexikon der indogermanischen Verben [Lexicon of Indo-European Verbs] (in German), 2nd edition, Wiesbaden: Dr. Ludwig Reichert Verlag, →ISBN, page 691