وحن

Arabic

Etymology

Probably denominal verb of إِحْنَة (ʔiḥna, hatred).

Verb

وَحِنَ • (waḥina) I (non-past يَوْحَنُ (yawḥanu), verbal noun إِحْنَة (ʔiḥna)) (obsolete)

  1. to be full of animosity or hatred [with عَلَى (ʕalā) ‘towards’]

Conjugation

Conjugation of وَحِنَ (I, sound, i ~ a, full passive, verbal noun إِحْنَة)
verbal noun
الْمَصْدَر
إِحْنَة
ʔiḥna
active participle
اِسْم الْفَاعِل
وَاحِن
wāḥin
passive participle
اِسْم الْمَفْعُول
مَوْحُون
mawḥūn
active voice
الْفِعْل الْمَعْلُوم
singular
الْمُفْرَد
dual
الْمُثَنَّى
plural
الْجَمْع
1st person
الْمُتَكَلِّم
2nd person
الْمُخَاطَب
3rd person
الْغَائِب
2nd person
الْمُخَاطَب
3rd person
الْغَائِب
1st person
الْمُتَكَلِّم
2nd person
الْمُخَاطَب
3rd person
الْغَائِب
past (perfect) indicative
الْمَاضِي
m وَحِنْتُ
waḥintu
وَحِنْتَ
waḥinta
وَحِنَ
waḥina
وَحِنْتُمَا
waḥintumā
وَحِنَا
waḥinā
وَحِنَّا
waḥinnā
وَحِنْتُمْ
waḥintum
وَحِنُوا
waḥinū
f وَحِنْتِ
waḥinti
وَحِنَتْ
waḥinat
وَحِنَتَا
waḥinatā
وَحِنْتُنَّ
waḥintunna
وَحِنَّ
waḥinna
non-past (imperfect) indicative
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
m أَوْحَنُ
ʔawḥanu
تَوْحَنُ
tawḥanu
يَوْحَنُ
yawḥanu
تَوْحَنَانِ
tawḥanāni
يَوْحَنَانِ
yawḥanāni
نَوْحَنُ
nawḥanu
تَوْحَنُونَ
tawḥanūna
يَوْحَنُونَ
yawḥanūna
f تَوْحَنِينَ
tawḥanīna
تَوْحَنُ
tawḥanu
تَوْحَنَانِ
tawḥanāni
تَوْحَنَّ
tawḥanna
يَوْحَنَّ
yawḥanna
subjunctive
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
m أَوْحَنَ
ʔawḥana
تَوْحَنَ
tawḥana
يَوْحَنَ
yawḥana
تَوْحَنَا
tawḥanā
يَوْحَنَا
yawḥanā
نَوْحَنَ
nawḥana
تَوْحَنُوا
tawḥanū
يَوْحَنُوا
yawḥanū
f تَوْحَنِي
tawḥanī
تَوْحَنَ
tawḥana
تَوْحَنَا
tawḥanā
تَوْحَنَّ
tawḥanna
يَوْحَنَّ
yawḥanna
jussive
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
m أَوْحَنْ
ʔawḥan
تَوْحَنْ
tawḥan
يَوْحَنْ
yawḥan
تَوْحَنَا
tawḥanā
يَوْحَنَا
yawḥanā
نَوْحَنْ
nawḥan
تَوْحَنُوا
tawḥanū
يَوْحَنُوا
yawḥanū
f تَوْحَنِي
tawḥanī
تَوْحَنْ
tawḥan
تَوْحَنَا
tawḥanā
تَوْحَنَّ
tawḥanna
يَوْحَنَّ
yawḥanna
imperative
الْأَمْر
m اِيحَنْ
īḥan
اِيحَنَا
īḥanā
اِيحَنُوا
īḥanū
f اِيحَنِي
īḥanī
اِيحَنَّ
īḥanna
passive voice
الْفِعْل الْمَجْهُول
singular
الْمُفْرَد
dual
الْمُثَنَّى
plural
الْجَمْع
1st person
الْمُتَكَلِّم
2nd person
الْمُخَاطَب
3rd person
الْغَائِب
2nd person
الْمُخَاطَب
3rd person
الْغَائِب
1st person
الْمُتَكَلِّم
2nd person
الْمُخَاطَب
3rd person
الْغَائِب
past (perfect) indicative
الْمَاضِي
m وُحِنْتُ
wuḥintu
وُحِنْتَ
wuḥinta
وُحِنَ
wuḥina
وُحِنْتُمَا
wuḥintumā
وُحِنَا
wuḥinā
وُحِنَّا
wuḥinnā
وُحِنْتُمْ
wuḥintum
وُحِنُوا
wuḥinū
f وُحِنْتِ
wuḥinti
وُحِنَتْ
wuḥinat
وُحِنَتَا
wuḥinatā
وُحِنْتُنَّ
wuḥintunna
وُحِنَّ
wuḥinna
non-past (imperfect) indicative
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
m أُوحَنُ
ʔūḥanu
تُوحَنُ
tūḥanu
يُوحَنُ
yūḥanu
تُوحَنَانِ
tūḥanāni
يُوحَنَانِ
yūḥanāni
نُوحَنُ
nūḥanu
تُوحَنُونَ
tūḥanūna
يُوحَنُونَ
yūḥanūna
f تُوحَنِينَ
tūḥanīna
تُوحَنُ
tūḥanu
تُوحَنَانِ
tūḥanāni
تُوحَنَّ
tūḥanna
يُوحَنَّ
yūḥanna
subjunctive
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
m أُوحَنَ
ʔūḥana
تُوحَنَ
tūḥana
يُوحَنَ
yūḥana
تُوحَنَا
tūḥanā
يُوحَنَا
yūḥanā
نُوحَنَ
nūḥana
تُوحَنُوا
tūḥanū
يُوحَنُوا
yūḥanū
f تُوحَنِي
tūḥanī
تُوحَنَ
tūḥana
تُوحَنَا
tūḥanā
تُوحَنَّ
tūḥanna
يُوحَنَّ
yūḥanna
jussive
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
m أُوحَنْ
ʔūḥan
تُوحَنْ
tūḥan
يُوحَنْ
yūḥan
تُوحَنَا
tūḥanā
يُوحَنَا
yūḥanā
نُوحَنْ
nūḥan
تُوحَنُوا
tūḥanū
يُوحَنُوا
yūḥanū
f تُوحَنِي
tūḥanī
تُوحَنْ
tūḥan
تُوحَنَا
tūḥanā
تُوحَنَّ
tūḥanna
يُوحَنَّ
yūḥanna

References

  • Freytag, Georg (1837), “وحن”, in Lexicon arabico-latinum praesertim ex Djeuharii Firuzabadiique et aliorum Arabum operibus adhibitis Golii quoque et aliorum libris confectum[1] (in Latin), volume 4, Halle: C. A. Schwetschke, page 445b
  • Kazimirski, Albin de Biberstein (1860), “وحن”, in Dictionnaire arabe-français contenant toutes les racines de la langue arabe, leurs dérivés, tant dans l’idiome vulgaire que dans l’idiome littéral, ainsi que les dialectes d’Alger et de Maroc[2] (in French), volume 2, Paris: Maisonneuve et Cie, page 1502