سون

See also: سؤن and شؤن

Azerbaijani

Noun

سوْن (son) (definite accusative سونۇ, plural سونلار)

  1. Arabic spelling of son (end)

Declension

Declension of سون
singular plural
nominative سون سونلار
definite accusative سونۇ سونلارێ
dative سونا سونلارا
locative سوندا سونلاردا
ablative سوندان سونلاردان
definite genitive سونۇن سونلارێن

Persian

Pronunciation

Readings
Classical reading? sūn
Dari reading? sūn

Noun

سون • (sūn)

  1. obsolete form of سوی (suy, side)

References

  • Monchi-Zadeh, Davoud (1990), Wörter aus Xurāsān und ihre Herkunft (Acta Iranica; 29)‎[1] (in German), Leiden: E. J. Brill, pages 163–164 Nr. 484
  • Vullers, Johann August (1856–1864), “سون”, in Lexicon Persico-Latinum etymologicum cum linguis maxime cognatis Sanscrita et Zendica et Pehlevica comparatum, e lexicis persice scriptis Borhâni Qâtiu, Haft Qulzum et Bahâri agam et persico-turcico Farhangi-Shuûrî confectum, adhibitis etiam Castelli, Meninski, Richardson et aliorum operibus et auctoritate scriptorum Persicorum adauctum[2] (in Latin), volume II, Gießen: J. Ricker, page 352b

Sindhi

Etymology

From Sanskrit सौवर्ण (sáuvarṇa), from सुवर्ण (suvárṇa).

Noun

سونُ • (sonum (Devanagari सोनु)

  1. gold

Further reading

  • Parmanand, Mewaram (1910), “سونُ”, in Sindhi-English Dictionary, Hyderabad, Sindh: The Sind Juvenile Co-operative Society
  • سون”, in Sindhi-English Dictionary, University of Chicago: Center for Language Engineering, Pakistan, 1866–1938

Ushojo

Verb

سون (sōn)

  1. to sleep
  2. to rest, to relax
  3. to recognise
    Synonym: سوئین (sōain)