بهادر

Persian

Etymology

Borrowed from Middle Mongol ᠪᠠᠭ᠋ᠠᠲᠤᠷ (baɣatur), attested after the Mongol conquest in the 1200s.

Pronunciation

 

Readings
Classical reading? bahādur
Dari reading? bahādur
Iranian reading? bahâdor
Tajik reading? bahodur

Noun

بهادر • (bahādur / bahâdor) (plural بهادران (bahādurān / bahâdorân), Tajik spelling баҳодур)

  1. paladin, champion, hero
    Synonyms: قهرمان (qahremân), دلاور (delâvar), یل (yal), گرد (gord), پهلوان (pahlavân), گوانجی (gavânji)
    • c. 1520, Selim I of the Ottoman Empire, edited by Benedek Péri, The Persian Dīvān of Yavuz Sulṭān Selīm, Budapest, Hungary: Research Centre for the Humanities, Eötvös Loránd Research Network, →ISBN, page 74:
      بهادران و دلیرند خیل مژگانت
      که وقت معرکه هستند هر یکی صفدر
      bahādurān u dalēr-and xayl-i mužagānat
      ki waqt-i ma'rakā hastand har yakē safdar
      The army of your eyelashes are valiant paladins,
      Each of whom break the enemy's ranks at the time of war.
      (Classical Persian transliteration)

Adjective

بهادر • (bahādur / bahâdor) (Tajik spelling баҳодур)

  1. brave, valiant, courageous
    Synonyms: شجاع (šojâ'), دلیر (dalir), دلاور (delâvar)
    • 1510s, Faẓlullāh Rōzbihān Khunjī, سلوک الملوک:
      با یکدیگر مصافی دادند بر لب کول
      هر دو جوان پرزور هر دو یل بهادر
      bā yakdīgar masāffē dādand bar lab-i kūl
      har du jawān-i pur-zōr har du yal-i bahādur
      They fought each other in battle on the banks of the Kūl,
      Both of them strong young men, both valiant heroes.
      (Classical Persian transliteration)

Proper noun

بهادر • (bahādur / bahâdor) (Tajik spelling Баҳодур)

  1. a male given name, Bahador or Bahadur

Descendants

Further reading