أحن

See also: احن, أخن, آخن, and أجن

Arabic

Etymology 1

Probably denominal verb of إِحْنَة (ʔiḥna, hatred).

Verb

أَحِنَ • (ʔaḥina) I (non-past يَأْحَنُ (yaʔḥanu), verbal noun إِحْنَة (ʔiḥna)) (obsolete)

  1. to be full of animosity or hatred [with عَلَى (ʕalā) ‘towards’]
Conjugation
Conjugation of أَحِنَ (I, sound, i ~ a, full passive, verbal noun إِحْنَة)
verbal noun
الْمَصْدَر
إِحْنَة
ʔiḥna
active participle
اِسْم الْفَاعِل
آحِن
ʔāḥin
passive participle
اِسْم الْمَفْعُول
مَأْحُون
maʔḥūn
active voice
الْفِعْل الْمَعْلُوم
singular
الْمُفْرَد
dual
الْمُثَنَّى
plural
الْجَمْع
1st person
الْمُتَكَلِّم
2nd person
الْمُخَاطَب
3rd person
الْغَائِب
2nd person
الْمُخَاطَب
3rd person
الْغَائِب
1st person
الْمُتَكَلِّم
2nd person
الْمُخَاطَب
3rd person
الْغَائِب
past (perfect) indicative
الْمَاضِي
m أَحِنْتُ
ʔaḥintu
أَحِنْتَ
ʔaḥinta
أَحِنَ
ʔaḥina
أَحِنْتُمَا
ʔaḥintumā
أَحِنَا
ʔaḥinā
أَحِنَّا
ʔaḥinnā
أَحِنْتُمْ
ʔaḥintum
أَحِنُوا
ʔaḥinū
f أَحِنْتِ
ʔaḥinti
أَحِنَتْ
ʔaḥinat
أَحِنَتَا
ʔaḥinatā
أَحِنْتُنَّ
ʔaḥintunna
أَحِنَّ
ʔaḥinna
non-past (imperfect) indicative
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
m آحَنُ
ʔāḥanu
تَأْحَنُ
taʔḥanu
يَأْحَنُ
yaʔḥanu
تَأْحَنَانِ
taʔḥanāni
يَأْحَنَانِ
yaʔḥanāni
نَأْحَنُ
naʔḥanu
تَأْحَنُونَ
taʔḥanūna
يَأْحَنُونَ
yaʔḥanūna
f تَأْحَنِينَ
taʔḥanīna
تَأْحَنُ
taʔḥanu
تَأْحَنَانِ
taʔḥanāni
تَأْحَنَّ
taʔḥanna
يَأْحَنَّ
yaʔḥanna
subjunctive
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
m آحَنَ
ʔāḥana
تَأْحَنَ
taʔḥana
يَأْحَنَ
yaʔḥana
تَأْحَنَا
taʔḥanā
يَأْحَنَا
yaʔḥanā
نَأْحَنَ
naʔḥana
تَأْحَنُوا
taʔḥanū
يَأْحَنُوا
yaʔḥanū
f تَأْحَنِي
taʔḥanī
تَأْحَنَ
taʔḥana
تَأْحَنَا
taʔḥanā
تَأْحَنَّ
taʔḥanna
يَأْحَنَّ
yaʔḥanna
jussive
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
m آحَنْ
ʔāḥan
تَأْحَنْ
taʔḥan
يَأْحَنْ
yaʔḥan
تَأْحَنَا
taʔḥanā
يَأْحَنَا
yaʔḥanā
نَأْحَنْ
naʔḥan
تَأْحَنُوا
taʔḥanū
يَأْحَنُوا
yaʔḥanū
f تَأْحَنِي
taʔḥanī
تَأْحَنْ
taʔḥan
تَأْحَنَا
taʔḥanā
تَأْحَنَّ
taʔḥanna
يَأْحَنَّ
yaʔḥanna
imperative
الْأَمْر
m اِئْحَنْ
iʔḥan
اِئْحَنَا
iʔḥanā
اِئْحَنُوا
iʔḥanū
f اِئْحَنِي
iʔḥanī
اِئْحَنَّ
iʔḥanna
passive voice
الْفِعْل الْمَجْهُول
singular
الْمُفْرَد
dual
الْمُثَنَّى
plural
الْجَمْع
1st person
الْمُتَكَلِّم
2nd person
الْمُخَاطَب
3rd person
الْغَائِب
2nd person
الْمُخَاطَب
3rd person
الْغَائِب
1st person
الْمُتَكَلِّم
2nd person
الْمُخَاطَب
3rd person
الْغَائِب
past (perfect) indicative
الْمَاضِي
m أُحِنْتُ
ʔuḥintu
أُحِنْتَ
ʔuḥinta
أُحِنَ
ʔuḥina
أُحِنْتُمَا
ʔuḥintumā
أُحِنَا
ʔuḥinā
أُحِنَّا
ʔuḥinnā
أُحِنْتُمْ
ʔuḥintum
أُحِنُوا
ʔuḥinū
f أُحِنْتِ
ʔuḥinti
أُحِنَتْ
ʔuḥinat
أُحِنَتَا
ʔuḥinatā
أُحِنْتُنَّ
ʔuḥintunna
أُحِنَّ
ʔuḥinna
non-past (imperfect) indicative
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
m أُوحَنُ
ʔūḥanu
تُؤْحَنُ
tuʔḥanu
يُؤْحَنُ
yuʔḥanu
تُؤْحَنَانِ
tuʔḥanāni
يُؤْحَنَانِ
yuʔḥanāni
نُؤْحَنُ
nuʔḥanu
تُؤْحَنُونَ
tuʔḥanūna
يُؤْحَنُونَ
yuʔḥanūna
f تُؤْحَنِينَ
tuʔḥanīna
تُؤْحَنُ
tuʔḥanu
تُؤْحَنَانِ
tuʔḥanāni
تُؤْحَنَّ
tuʔḥanna
يُؤْحَنَّ
yuʔḥanna
subjunctive
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
m أُوحَنَ
ʔūḥana
تُؤْحَنَ
tuʔḥana
يُؤْحَنَ
yuʔḥana
تُؤْحَنَا
tuʔḥanā
يُؤْحَنَا
yuʔḥanā
نُؤْحَنَ
nuʔḥana
تُؤْحَنُوا
tuʔḥanū
يُؤْحَنُوا
yuʔḥanū
f تُؤْحَنِي
tuʔḥanī
تُؤْحَنَ
tuʔḥana
تُؤْحَنَا
tuʔḥanā
تُؤْحَنَّ
tuʔḥanna
يُؤْحَنَّ
yuʔḥanna
jussive
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
m أُوحَنْ
ʔūḥan
تُؤْحَنْ
tuʔḥan
يُؤْحَنْ
yuʔḥan
تُؤْحَنَا
tuʔḥanā
يُؤْحَنَا
yuʔḥanā
نُؤْحَنْ
nuʔḥan
تُؤْحَنُوا
tuʔḥanū
يُؤْحَنُوا
yuʔḥanū
f تُؤْحَنِي
tuʔḥanī
تُؤْحَنْ
tuʔḥan
تُؤْحَنَا
tuʔḥanā
تُؤْحَنَّ
tuʔḥanna
يُؤْحَنَّ
yuʔḥanna

References

  • Freytag, Georg (1830), “أحن”, in Lexicon arabico-latinum praesertim ex Djeuharii Firuzabadiique et aliorum Arabum operibus adhibitis Golii quoque et aliorum libris confectum[1] (in Latin), volume 1, Halle: C. A. Schwetschke, page 17a
  • Kazimirski, Albin de Biberstein (1860), “أحن”, in Dictionnaire arabe-français contenant toutes les racines de la langue arabe, leurs dérivés, tant dans l’idiome vulgaire que dans l’idiome littéral, ainsi que les dialectes d’Alger et de Maroc[2] (in French), volume 1, Paris: Maisonneuve et Cie, page 14a

Etymology 2

Verb

أحن (form I)

  1. أَحْنُ (ʔaḥnu) /ʔaħ.nu/: first-person singular non-past active jussive of حَنَا (ḥanā)
  2. أُحْنَ (ʔuḥna) /ʔuħ.na/: first-person singular non-past passive jussive of حَنَا (ḥanā) and حَنَى (ḥanā)
  3. أَحْنِ (ʔaḥni) /ʔaħ.ni/: first-person singular non-past active jussive of حَنَى (ḥanā)