цин
See also: Цин
Pannonian Rusyn
| Chemical element | |
|---|---|
| Sn | |
| Previous: индий / индиюм (indij / indijum) (In) | |
| Next: антимон (antimon) (Sb) | |
Pronunciation
- IPA(key): [ˈt͡sin]
- Rhymes: -in
- Hyphenation: цин
Etymology 1
Inherited from Old Slovak cín, from German Zinn. Cognate with Slovak cín.
Noun
цин (cin) m inan
- (uncountable) tin (a malleable, ductile, metallic element, resistant to corrosion, with atomic number 50 and symbol Sn)
Declension
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | цин (cin) | — |
| genitive | цину (cinu) | — |
| dative | цину (cinu) | — |
| accusative | цин (cin) | — |
| instrumental | цином (cinom) | — |
| locative | цину (cinu) | — |
| vocative | цину (cinu) | — |
References
- Medʹeši, H.; Fejsa, M.; Timko-Djitko, O. (2010), “цин1”, in Ramač, Ju., editor, Руско-сербски словнїк [Rusyn-Serbian Dictionary] (in Pannonian Rusyn), Novi Sad: Faculty of Philosophy
- Fejsa, M.; Šlemender, M.; Čelʹovski, S. (2022), “tin”, in Анґлийско-руски словнїк [English-Rusyn Dictionary] (in Pannonian Rusyn), Novi Sad: Faculty of Philosophy; Ruska matka, →ISBN, page 332
Etymology 2
Possibly from conflation of Etymology 1 (where cíň exists as an alternate form in Old Slovak) and tíň, whence derives the standard form.
Noun
цин (cin) m inan (relational adjective цинови)
Declension
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | цин (cin) | цини (cini) |
| genitive | цина (cina) | цинох (cinox) |
| dative | цину (cinu) | цином (cinom) |
| accusative | цин (cin) | цини (cini) |
| instrumental | цином (cinom) | цинами (cinami) |
| locative | цину (cinu) | цинох (cinox) |
| vocative | цину (cinu) | цини (cini) |
References
- Medʹeši, H.; Fejsa, M.; Timko-Djitko, O. (2010), “цин2”, in Ramač, Ju., editor, Руско-сербски словнїк [Rusyn-Serbian Dictionary] (in Pannonian Rusyn), Novi Sad: Faculty of Philosophy