срацинъ
Old Church Slavonic
Etymology
Borrowed from Ancient Greek Σαρακηνός (Sarakēnós).
Noun
срацинъ • (sracinŭ) m
- a Saracen
- from Vita Constantini, 0800200-0800230:
- Ѥвреи же оусте нꙑ вѣрꙋ ихь и дѣтель прꙇети, а Срацинꙑ ѡть дрꙋгоую странꙋ мирь дающе и дарꙑ мнѡгꙑ стежꙋт нꙑ на свою, глаголюще: ꙗко наша вѣра ѥсть добрѣиши въсѣхь езꙑкьь.
- Jevrei že uste ny věru ixĭ i dětelĭ prijeti, a Sraciny otĭ druguju stranu mirĭ dajušte i dary mnogy stežut ny na svoju, glagoljušte: jako naša věra jestĭ dobrěiši vŭsěxĭ ezykĭĭ.
- The Jews exhort us to accept their faith and ways, while on the other hand the Saracens, offering us peace and many gifts, press us, saying: Our faith is better than that of all other peoples.
- from Vita Constantini, 0800200-0800230:
Declension
| singular | dual | plural | |
|---|---|---|---|
| nominative | срацинъ sracinŭ |
срацина sracina |
срацини sracini |
| genitive | срацина sracina |
срациноу sracinu |
срацинъ sracinŭ |
| dative | срациноу sracinu |
срацинома sracinoma |
срациномъ sracinomŭ |
| accusative | срацинъ sracinŭ |
срацина sracina |
срацинꙑ sraciny |
| instrumental | срациномъ sracinomŭ |
срацинома sracinoma |
срацинꙑ sraciny |
| locative | срацинѣ sracině |
срациноу sracinu |
срацинѣхъ sraciněxŭ |
| vocative | срацине sracine |
срацина sracina |
срацини sracini |