достоинъ

Old Church Slavonic

Etymology

Inherited from Proto-Slavic *dostojьnъ.

From до- (do-) +‎ стоинъ (stoinŭ).

Adjective

достоинъ • (dostoinŭ)

  1. worthy, deserve
    • from the Homily against the Bogumils, 181-184:
      аще бо земьнаѥго цѣсарꙗ врагомъ иже бѫдетъ дроугъ то нѣстъ и житию достоинъ нъ съ врагꙑ ѥго оумираѥтъ
      ašte bo zemĭnajego cěsarja vragomŭ iže bǫdetŭ drugŭ to něstŭ i žitiju dostoinŭ nŭ sŭ vragy jego umirajetŭ
      If a man who allies himself to the enemies of an earthly king does not even deserve to live, but is put to death along with them

Declension

Short declension of достоинъ (hard o/a stem)
singular dual plural
masculine neuter feminine masculine neuter feminine masculine neuter feminine
nominative достоинъ
dostoinŭ
достоино
dostoino
достоина
dostoina
достоина
dostoina
достоинѣ
dostoině
достоини
dostoini
достоина
dostoina
достоинꙑ
dostoiny
genitive достоина
dostoina
достоинꙑ
dostoiny
достоиноу
dostoinu
достоиноу
dostoinu
достоинъ
dostoinŭ
достоинъ
dostoinŭ
dative достоиноу
dostoinu
достоинѣ
dostoině
достоинома
dostoinoma
достоинама
dostoinama
достоиномъ
dostoinomŭ
достоинамъ
dostoinamŭ
accusative достоинъ
dostoinŭ
достоино
dostoino
достоинѫ
dostoinǫ
достоина
dostoina
достоинѣ
dostoině
достоинꙑ
dostoiny
достоина
dostoina
достоинꙑ
dostoiny
instrumental достоиномь
dostoinomĭ
достоиноѭ
dostoinojǫ
достоинома
dostoinoma
достоинама
dostoinama
достоинꙑ
dostoiny
достоинами
dostoinami
locative достоинѣ
dostoině
достоинѣ
dostoině
достоиноу
dostoinu
достоиноу
dostoinu
достоинѣхъ
dostoiněxŭ
достоинахъ
dostoinaxŭ
vocative достоинъ
dostoinŭ
достоино
dostoino
достоина
dostoina
достоина
dostoina
достоинѣ
dostoině
достоини
dostoini
достоина
dostoina
достоинꙑ
dostoiny
Long declension of достоинъ (hard o/a stem)
singular dual plural
masculine neuter feminine masculine neuter feminine masculine neuter feminine
nominative достоинꙑи
dostoinyi
достоиноѥ
dostoinoje
достоинаꙗ
dostoinaja
достоинаꙗ
dostoinaja
достоинѣи
dostoiněi
достоинии
dostoinii
достоинаꙗ
dostoinaja
достоинꙑѩ
dostoinyję
genitive достоинаѥго
dostoinajego
достоинꙑѩ
dostoinyję
достоиноую
dostoinuju
достоиноую
dostoinuju
достоинꙑихъ
dostoinyixŭ
достоинꙑихъ
dostoinyixŭ
dative достоиноуѥмоу
dostoinujemu
достоинѣи
dostoiněi
достоинꙑима
dostoinyima
достоинꙑима
dostoinyima
достоинꙑимъ
dostoinyimŭ
достоинꙑимъ
dostoinyimŭ
accusative достоинꙑи
dostoinyi
достоиноѥ
dostoinoje
достоинѫѭ
dostoinǫjǫ
достоинаꙗ
dostoinaja
достоинѣи
dostoiněi
достоинꙑѩ
dostoinyję
достоинаꙗ
dostoinaja
достоинꙑѩ
dostoinyję
instrumental достоинꙑимь
dostoinyimĭ
достоинѫѭ
dostoinǫjǫ
достоинꙑима
dostoinyima
достоинꙑима
dostoinyima
достоинꙑими
dostoinyimi
достоинꙑими
dostoinyimi
locative достоинѣѥмь
dostoinějemĭ
достоинѣи
dostoiněi
достоиноую
dostoinuju
достоиноую
dostoinuju
достоинꙑихъ
dostoinyixŭ
достоинꙑихъ
dostoinyixŭ
vocative достоинꙑи
dostoinyi
достоиноѥ
dostoinoje
достоинаꙗ
dostoinaja
достоинаꙗ
dostoinaja
достоинѣи
dostoiněi
достоинии
dostoinii
достоинаꙗ
dostoinaja
достоинꙑѩ
dostoinyję

References

  • Старославянский словарь (по рукописям X-XI веков), Русский язык, Москва 1994

Old East Slavic

Etymology

From Proto-Slavic *dostojьnъ. Cognate with Old Church Slavonic достоинъ (dostoinŭ).

Pronunciation

  • IPA(key): /dɔˈstɔjɪnʊ//dɔˈstɔjɪnʊ//dɔˈstɔjin/
  • (ca. 9th CE) IPA(key): /dɔˈstɔjɪnʊ/
  • (ca. 11th CE) IPA(key): /dɔˈstɔjɪnʊ/
  • (ca. 13th CE) IPA(key): /dɔˈstɔjin/

  • Hyphenation: до‧сто‧и‧нъ

Adjective

достоинъ (dostoinŭ)

  1. worthy
  2. decent, appropriate

Declension

Derived terms

Descendants

  • Old Ruthenian:
  • Russian: досто́йный (dostójnyj)

References

  • Sreznevsky, Izmail I. (1893), “достоиныи”, in Матеріалы для Словаря древне-русскаго языка по письменнымъ памятникамъ [Materials for the Dictionary of the Old East Slavic Language Based on Written Monuments]‎[1] (in Russian), volume 1 (А – К), Saint Petersburg: Department of Russian Language and Literature of the Imperial Academy of Sciences, column 714